— Sot do të dalësh? — vazhdoi Iliri, pa e ngritur shumë kokën nga pjata.
— Mendoj të zbres në qendër. Kam disa punë për të mbaruar, — u përgjigj Vesa me qetësi.
Ai bëri një shenjë pohimi me kokë, pa kërkuar sqarime.
— Të marr ndonjë gjë rrugës?
— Jo, s’ka nevojë, — tha ai shkurt.
As kësaj here nuk e pyeti çfarë punësh kishte, as nuk tregoi interes për ditën e saj.
Vesa mori çantën, hodhi pallton mbi supe dhe doli.
Salla ku u ndal ishte e vogël, me mure të bardha dhe një tavolinë të gjatë druri në mes. Disa persona ishin ulur tashmë para laptopëve; dikush shfletonte skica, dy të tjerë diskutonin me zë të ulët.
— Përshëndetje! Ju jeni Vesa Qosja? — dëgjoi një zë pranë saj.
Ajo ngriti sytë dhe pa një grua rreth të dyzetave, me syze dhe flokë të errët të prerë shkurt.
— Po, unë jam.
— Shumë mirë. Unë jam Mimoza Begaj, drejtoj kursin. Ulu, ndihu si në shtëpi.
Vesa zuri vend në tryezë. Zërat përziheshin me fëshfërimën e fletëve, ndonjë e qeshur e lehtë thyente qetësinë. Ajo vështroi fytyrat përreth — njerëz të përfshirë, të gjallë, të zhytur në idetë e tyre — dhe ndjeu se diçka brenda saj po zgjohej ngadalë, por me vendosmëri.
Nuk e dinte ende si do të merrte kthesë jeta e saj, por ishte e sigurt për një gjë: kthim pas nuk kishte.
Mbrëmjet në shtëpi kishin marrë formën e një rutine të pandryshueshme. Iliri hynte, linte çelësat mbi komodinë, zhdukej për pak në banjë dhe më pas ulej në tavolinë, duke pritur darkën sikur të ishte një e drejtë e padiskutueshme. Në ato çaste, Vesa nuk ndihej bashkëshorte, por si dikush që ofron shërbim. Edhe atë mbrëmje gjithçka po shkonte si zakonisht — përveç mendimit të ri që i trokiste në kokë: po sikur sonte të mos gatuaj fare?
Mbylli laptopin dhe hodhi sytë nga kuzhina. Sobë e pastër, tavolinë bosh. Në frigorifer kishte ushqime, por asnjë dëshirë për t’i nxjerrë, për t’i prerë, për t’i hedhur në tigan.
Kur dera u hap, ajo nuk lëvizi nga kolltuku. Qëndroi përballë ekranit, ku ishte hapur materiali i kursit për dizajn interierësh.
— Je në shtëpi? — zëri i Ilirit tingëlloi i zakonshëm, pa asnjë habi.
— Po.
Ai hodhi pallton mbi karrige dhe shkoi drejt kuzhinës. U dëgjua dera e frigoriferit, pastaj një pjatë mbi tavolinë.
— Vesa, po darka?
Ajo nuk reagoi.
— Vesa!
U kthye ngadalë nga ai.
— Mendova se mund t’ia dilje vetë.
— Si kështu? — u rrudh në fytyrë Iliri. — Ka ndodhur gjë?
Ajo tregoi me kokë nga laptopi.
— Po mësoj. Sot pata shumë detyra.
Ai e pa si të ishte për herë të parë përballë saj.
— Dhe unë çfarë do të ha tani?
— Je burrë i rritur. Do të gjesh një zgjidhje.
U ngrit, mbylli laptopin dhe kaloi pranë tij pa shtuar asnjë fjalë.
Më vonë, me laps në dorë, vizatonte mbi letër, duke lidhur vijat e duke formuar një hapësirë të re. Skicat merrnin jetë dalëngadalë. Ideja e saj ishte një kafene e ngrohtë, e veshur me nuanca jeshile të errët, ku drita dhe detajet do të krijonin një atmosferë intime dhe mikpritëse.