…nuanca jeshile të thella – ishte ende në fazë të papërpunuar, por asaj i pëlqente mënyra si po merrte formë.
— Është shumë bukur, por vështro pak ndriçimin, — tha me zë të ulët Mimoza Begaj, pedagogia e saj.
Vesa Qosja ngriti sytë nga fleta.
— Mendon se është tepër e errët?
— Për një ambient real, po. A e ke menduar më parë këtë aspekt?
Ajo lëvizi kokën në shenjë mohimi.
— Atëherë je në proces mësimi, — buzëqeshi Mimoza.
Vesa e soditi punën e saj me një ndjenjë të çuditshme krenarie. Para vetëm një muaji, as që do ta kishte imagjinuar veten të ulur kështu, duke analizuar linja, kombinime ngjyrash e sipërfaqe materialesh. Tani, kjo botë i dukej e prekshme. Dhe ajo ishte pjesë e saj.
Në mbrëmje u kthye në shtëpi. Ilir Dervishi ende nuk ishte kthyer. Ajo la çantën në korridor, hyri në dhomë dhe ndërroi rrobat. Minutat rrëshqisnin ngadalë, por dera nuk hapej.
Kur ora kaloi dhjetën, u dëgjua çelësi në bravë. Iliri hyri duke hequr shallin me nxitim.
— Ku ishe? — e pyeti ajo.
Ai u step nga toni.
— Si ku isha? Me kolegët, në një bar. Pse?
Vesa e vështroi gjatë dhe, për herë të parë, e kuptoi se ai nuk e ndiente më detyrimin të kthehej në kohë. Sikur prania e saj në shtëpi të mos kishte më peshë.
Ajo nuk do ta kishte menduar kurrë se një darkë e zakonshme do të bëhej pikënisja e një ndryshimi kaq të madh. Qëndronte pranë banakut të kuzhinës, duke prerë perime, kur Iliri hyri me fytyrë të ngrysur, edhe pse dita sapo kishte nisur.
— A mund të mos i lësh fletoret e tua kudo? — tha me nervozizëm, duke hedhur bllokun e saj mbi tavolinë.
Vesa hodhi sytë mbi skicat.
— Po punoja.
— Po punoje? — qeshi ai me përçmim, ndërsa hapte frigoriferin. — Vesa, mos u tall. Ajo që bën ti është hobi. Punë e vërtetë është ajo që bëj unë.
Ajo mori frymë thellë.
— Kam një klient. Një projekt konkret. Do të paguhem për të.
Iliri përplasi derën e frigoriferit.
— Po bën shaka? Çfarë klienti? Ti as nuk e di si funksionon kjo botë.
— Mjafton që e di si funksionon jeta jonë, — u përgjigj ajo qetësisht.
Ai ngushtoi sytë.
— Ç’do të thuash me këtë?
Vesa u kthye nga ai, fshiu duart me peshqir.
— Kam marrë një apartament me qira. Pas dy javësh do të zhvendosem.
Iliri u ul në kolltuk dhe mbeti i ngrirë, me shikimin të humbur në një pikë të zbrazët.
— Po tallesh.
Ajo u ul përballë tij.
— Jo.
Ai u vrenjt, duke u mbështetur në krahun e kolltukut.
— Ti gjithmonë ke qëndruar në shtëpi. Ku mendon të shkosh?
Një buzëqeshje e lehtë i preku buzët, por nuk kishte më butësinë e dikurshme.
— Këtë pyetje ma ke bërë edhe më parë.
Ai e pa me një shprehje që nuk i ngjante zemërimit. Për herë të parë, në sytë e tij u duk diçka që i afrohej frikës.
— Dhe ku do të jetosh?
— Në shtëpinë time të re.
— Nuk do t’ia dalësh.
— Do ta provoj.
Ai u ngrit në këmbë, bëri disa hapa nëpër dhomë, si të kërkonte fjalët e duhura. Tensioni në ajër u bë i prekshëm, dhe heshtja mes tyre filloi të rëndonte më shumë se çdo debat.