Ai ndaloi së ecuri dhe e pa drejt në sy.
— Po kërkon divorc? — e pyeti me një zë që i dridhej lehtë.
Vesa Qosja u ngrit ngadalë, sikur çdo lëvizje të ishte menduar gjatë.
— Dua të jem e lirë.
Kur doli dhe e mbylli derën pas vetes, ndjeu hapat e Ilir Dervishit që iu afruan nga pas.
— Ndoshta do të ndryshosh mendim, — tha ai me një shpresë të zbehtë.
Ajo e vështroi qetësisht.
— Ndoshta. Por jo sot.
Zbriti shkallët me hapa të shpejtë; me çdo kat që linte pas, zemra i rrihte më fort, jo nga frika, por nga vendosmëria.
Kur vendosi kutinë e parë në dysheme, u drejtua dhe hodhi sytë rreth e rrotull. Banesa ishte e vogël, por e mbushur me dritë. Muret mbanin ende aromën e bojës së freskët, ndërsa sendet e pahapura rrinin të shpërndara nëpër dysheme. Ajo preku me majat e gishtave sipërfaqen e lëmuar të tavolinës dhe më pas xhamin e ftohtë të dritares. Ende nuk ndihej si shtëpi, por ishte hapësira e saj.
Nga korridori u dëgjua një zë i njohur.
— Ku do që t’i vendos librat?
Vesa u kthye. Në prag qëndronte Klea Osmani, mikja e saj e kahershme, me një kuti të vogël të lidhur me spango në duar.
— Lëri në kuzhinë. Atje ka ende boshllëk.
Klea ngriti vetullat me humor.
— Në kuzhinë? Librat?
Vesa ngriti supet.
— Pse jo?
Të dyja shpërthyen në të qeshura. Ajo nuk mbante mend herën e fundit kur kishte qeshur kaq lirshëm, pa peshë mbi supe.
Një orë më vonë, kutitë ishin hapur. Në rafte u shfaqën filxhanë, disa pjata dhe një vazo qelqi me lule të thata. Klea fshiu duart në xhinse dhe hodhi një vështrim rreth e qark.
— Tani ka marrë pamje shtëpie.
Vesa po mblidhte kartonët bosh.
— Po… megjithatë më duket ende e çuditshme.
Klea u mbështet pas murit.
— Ke bërë diçka të guximshme. Jo të gjithë do ta merrnin këtë hap.
Një buzëqeshje e lehtë iu shfaq Vesës.
— Nuk ndjeva se kisha alternativë.
— Gjithmonë ka një zgjedhje, — ia ktheu Klea me bindje. — Thjesht këtë herë zgjodhe veten.
Fjalët e saj mbetën pezull. Vesa e kuptoi se kishte të drejtë.
Në mbrëmje, pasi mikja u largua, ajo doli pak jashtë. Oborri ishte i qetë, i larë nga drita e butë e llambave. Diku përplasej një derë hyrjeje, ndërsa më larg dëgjohej e qeshura e një fëmije. Ajo ngriti sytë drejt dritareve të apartamentit të saj; një ndriçim i ngrohtë shkëlqente brenda.
Telefoni në xhep vibroi.
E nxori dhe pa emrin në ekran: Ilir Dervishi.
Për disa çaste qëndroi pa lëvizur. Pastaj, me një frymëmarrje të thellë, shtypi butonin për ta refuzuar thirrjen.
U kthye brenda, mbylli derën dhe u mbështet pas saj. Heshtja ishte e qetë, jo e rëndë. Eci ngadalë nëpër korridor, kaloi dorën mbi shpinën e karriges që e kishte blerë me paratë e saj dhe ndaloi pranë dritares.
Ia kishte dalë.
Kjo ishte fillimi i një jete të re, të ndërtuar sipas rregullave të saj.