— Pse sot nuk shkove te mami?
Zëri i Flamur Imerit, i mprehtë dhe krejt i zhveshur nga çdo ngrohtësi, e goditi Ornelën pas shpine. Ajo po hiqte këpucët në korridor, duke i liruar më në fund këmbët që i pulsonin nga dhimbja pas gjithë ditës me taka të ngushta zyre. Kishte ëndërruar vetëm këtë çast: të hynte në shtëpi, të vishte një bluzë të rehatshme dhe të shtrihej pak në divan me këmbët e ngritura. Aroma e lazanjës që po ngrohej në mikrovalë kishte mbushur apartamentin e vogël, duke premtuar një mbrëmje të qetë, të thjeshtë, por të merituar. Pyetja e tij e copëtoi atë qetësi të brishtë brenda një sekonde.
Ajo nuk u kthye menjëherë.
— Isha në punë, Flamur. Harrova të të them, kishim raportin tremujor. Qëndrova deri vonë, — tha ajo, duke u përpjekur që zëri të mos i tradhtonte lodhjen.
Ai nuk bëri asnjë hap përpara, qëndronte në prag, i rëndë dhe i ngrysur. Xhaketën e kishte të hapur, por ende mbi supe, sikur kishte hyrë vetëm për të shprehur pakënaqësinë e për t’u larguar. Kohët e fundit e kishte bërë zakon: çdo bisedë e niste me qortim, pa i lënë as kohë të merrte frymë.
— Në punë qenke. Të gjithë punojnë. Po ajo rri vetëm e pret. Llogariste që do shkoje. E kishim rënë dakord që pas zyrës të ndaleshe çdo mbrëmje te ajo.
Nuk kishte pikëpyetje në tonin e tij, vetëm një deklaratë fajësimi. Ornela u drejtua ngadalë dhe e pa në sy. Në fytyrën e tij lexohej ai zemërim “i drejtë” që ajo po e shihte gjithnjë e më shpesh. Si një prokuror përballë një të akuzuareje që gjithmonë gabon.
— E mora në telefon në mesditë dhe i thashë që nuk do t’ia dilja. Më tha se ishte në rregull, — shtoi ajo, duke bërë një hap drejt kuzhinës, instinktivisht për t’u larguar nga presioni i tij. — Në mëngjes e vizitoi punonjësja sociale dhe i çoi ushqime. Nuk e lashë në mëshirë të fatit.
— Çfarë do të të thoshte tjetër? — Flamuri e ndoqi, dhe zëri iu forcua. — Që ndihet keq e nuk çohet dot as deri në tualet? Ajo nuk ankohet, është krenare. Këto duhet t’i kuptosh pa t’i thënë! Ti, si zonja e ardhshme e shtëpisë sonë, si gruaja ime, duhet t’i parashikosh!
Ai u ndal në mes të kuzhinës, duke mbushur hapësirën me praninë e tij. Mikrovala bëri sinjalin se ushqimi ishte gati, por askush nuk reagoi. Ornela e shikonte dhe ndjeu si lodhja e saj po shndërrohej ngadalë në një ftohtësi të kthjellët, në një irritim të përmbajtur.
— Flamur, nuk jam telepate. Sot kam punuar dhjetë orë pa pushim. Nuk mund të copëtohem në dy pjesë.
— Kjo s’është arsye. Janë justifikime, — e preu ai, dhe në sytë e tij u ndez një dritë e fortë, e palëkundur. — Kujdesi për të është detyrë e jotja. Detyrë e drejtpërdrejtë si gruaja ime e ardhshme. Duhet ta pranosh si fakt.
E tha me një siguri të hekurt, sikur po citonte një nen nga një kod familjar të hartuar prej vetë atij. Fjala “detyrë” u var në ajrin e kuzhinës, duke zëvendësuar aromën e ushqimit dhe çdo ndjesi rehatie. Ishte një fjalë e ftohtë, zyrtare, si një vulë mbi një dokument që firmoset pa e lexuar.
Ornela mbeti e ngrirë. Zhurma e frigoriferit, makinat jashtë dritares — të gjitha u shuan. Ajo po shihte fytyrën e njeriut me të cilin planifikonte të martohej pas dy muajsh dhe nuk po dallonte më dashuri, as kujdes, as partneritet. Përballë saj qëndronte dikush që dukej si mbikëqyrës, i ardhur për të kontrolluar nëse ajo po kryente siç duhet “rolin” e saj. Në atë çast, lodhja e ditës u tret, duke i lënë vend një qartësie të akullt.
— Detyrë? — përsëriti ajo qetë, pothuaj pa theks. Megjithatë, ajo fjalë e ulët jehoi më fort se çdo britmë. Vështrimi i saj ishte i fiksuar, si i dikujt që sapo ka zbuluar një njollë të shëmtuar në një pikturë të dashur, që i ndryshon krejt kuptimin.
— Po. Si e kishe menduar ti? — u përgjigj ai, duke tundur kokën me një lloj vetëkënaqësie, sikur po shpjegonte diçka elementare.
Ai gjest, ai ton i qetë dhe i bindur, u bë për Ornelën pika e kthesës. Jo për një shpërthim emocional. Për diçka shumë më të ftohtë, më përfundimtare. Papritur ajo e pa tablonë e plotë, pa filtrin rozë të dashurisë dhe të shpresave, dhe ajo që po formësohej në mendjen e saj ishte shumë më e qartë nga sa kishte guxuar ta pranonte deri atëherë.