Në mendjen e saj nisën të rrëshqisnin copëza ëndrrash që deri pak çaste më parë i kishte quajtur të sigurta: fustani i bardhë që e kishin parë bashkë javën e shkuar, debatet plot shaka për destinacionin e muajit të mjaltit, premtimet e tij se do ta mbante në pëllëmbë të dorës. Por mbi ato pamje të ndritshme po mbivendosej një tablo tjetër, e kthjellët në mënyrë të padurueshme. Ajo e shihte veten të rraskapitur pas punës, jo duke u kthyer në shtëpinë e tyre, por duke marrë rrugën drejt apartamentit të ngushtë të Shpresa Xhafës, ku ajri rëndonte nga era e ilaçeve dhe e plakjes. E imagjinonte veten duke ndërruar pelena, duke ushqyer me lugë, duke ndier në mes një dhimbje therëse nga ngritja dhe kthimi i një trupi të pafuqishëm që nuk ishte i saji. Dhe në atë skenë, Flamur Imeri mungonte. Ai ndodhej diku tjetër, në rehatinë e banesës së tyre, duke pritur darkën dhe duke qenë i bindur se gruaja e tij thjesht “po bënte detyrën”.
Një buzëqeshje e hidhur i rrëshqiti në fytyrë. Nuk kishte asnjë grimë hareje në të. Ishte si këputja e një teli të tendosur.
— Detyrë? — e përsëriti ajo ngadalë, dhe zëri i saj tashmë kishte marrë një tingull të ftohtë, metalik. — Sipas teje, unë martohem që të bëhem kujdestare falas për nënën tënde? Ta laj, ta ushqej me lugë dhe t’i ndërroj pelenat deri në fund të jetës së saj? Kjo qenka jeta e lumtur familjare që më ofron?
Ai rrudhi vetullat; bezdia i shtrembëroi tiparet. Një reagim i tillë nuk bënte pjesë në skenarin e tij. Në botën e tij, gruaja pranonte pa kundërshtim rolin që i caktohej.
— Pse i fryn gjërat kaq shumë? — u përpoq të justifikohej ai. — Është nëna ime! Më ka rritur, ka sakrifikuar net pa gjumë për mua…
— Mos m’i përmend sakrificat e saj, — e ndërpreu prerë Ornela Fundo. — Unë po flas për jetën time. Për jetën tonë. Apo ajo s’do të ekzistojë? Do të ketë vetëm jetën tënde dhe nënën tënde, ndërsa unë do të jem personeli i shërbimit që duhet të ndihet mirënjohës për “mundësinë”?
Flamuri bëri disa hapa rreth tavolinës dhe u mbështet mbi të, duke e parë nga lart-poshtë. Ishte qëndrimi i tij i zakonshëm në debate — një përpjekje e heshtur për të dominuar.
— Kjo quhet familje, — tha ai me ton mësimdhënës. — Kjo është respekt për prindërit. Në familje normale kështu funksionon. Gruaja kujdeset për burrin dhe për prindërit e tij. Është themeli. Babai im u përkujdes për gjyshen deri në frymën e fundit, dhe mamaja ime e mbështeti. Askush s’e quajti turp. Por ti… duket se je prerë nga tjetër brumë. Ty të intereson vetëm rehatia dhe qejfi.
Fjalët e tij ishin si gjilpëra të vogla me helm. Ai synonte ta godiste aty ku dhemb, ta bënte të ndihej egoiste, e gabuar. Por ishte vonë. Brenda saj kishte nisur një proces i pakthyeshëm; një shtresë akulli po i mbështillte shpirtin.
— Po, Flamur, jam nga tjetër brumë, — u përgjigj ajo me qetësi të çuditshme, duke mos ia hequr sytë. — Unë besoj se martesa është bashkëpunim mes dy njerëzve të barabartë, jo kontratë për skllavëri të përjetshme. Mendoja se po ndërtonim një të ardhme tonën. Rezulton se po aplikoj për vend pune si sanitare. Dhe pa pagesë.
— Mjaft me këto marrëzira! — goditi ai tavolinën me pëllëmbë, jo fort, por sa për të shënuar zemërimin. — Thjesht po kërkon arsye për t’iu shmangur përgjegjësisë! Nuk është aq e vështirë të kalosh një orë a dy!
— Një orë a dy? Çdo ditë? Pas pune? Edhe në fundjavë, me sa duket? — ia ktheu ajo me ironi të ngrirë. — Kur do të jetojmë ne, Flamur? Kur do të jemi çift? Apo mbrëmjet tona do të duken kështu: ti në divan para televizorit, ndërsa unë të raportoj në telefon nëse ia kam ndërruar pelenën Shpresa Xhafës?
Sarkazma e saj ishte aq e ftohtë dhe e mprehtë, sa ai mbeti për një çast pa fjalë. E vështroi me hutim të sinqertë; vërtet nuk e kuptonte çfarë e shqetësonte. Në koordinatat e tij, gjithçka ishte e qartë. Ai ishte burri. Ajo ishte gruaja e tij. Nëna e tij ishte pjesë e tij. Pra, gruaja e tij duhej të kujdesej për atë pjesë. Matematikë e thjeshtë.
— Mendoja se më do, — tha më në fund, duke nxjerrë nga arsenali argumentin e fundit, më të dobëtin.
Ornela lëvizi kokën ngadalë.
— Edhe unë kështu mendoja. Por sot kuptova se ti nuk kërkon dashuri. Kërkon komoditet. Një shtesë falas për jetën tënde të rehatshme. Sipas teje, dashuria qenka kur unë pranoj në heshtje çdo urdhër tëndin. Epo, i dashur, kjo nuk është dashuri. Është shfrytëzim.
Fjala “shfrytëzim” ra mes tyre si një shuplakë e fortë. Flamur Imeri u step instinktivisht, sikur dikush ta kishte goditur vërtet, dhe fytyra iu tendos në një shprehje që lëkundej mes indinjatës dhe mosbesimit.