Flamur Imeri shtrëngoi nofullat. Fytyra iu shtrembërua për një çast, si të ishte përplasur me diçka të padukshme. Ai nuk ishte mësuar që Ornela Fundo – e qeta, e bindura Ornela e tij – t’i fliste në atë mënyrë. As ta shikonte ashtu: ftohtë, me një vështrim që dukej sikur e peshonte në një kandar të padukshëm dhe nuk i pëlqente aspak rezultati. Në sytë e tij kaloi një hije hutimi, por u mbyt menjëherë nga krenaria e lënduar. Po e humbiste këtë përballje, dhe për të, kjo ishte e padurueshme.
Atëherë vendosi të nxirrte armën e fundit. Atë që, sipas tij, do të funksiononte patjetër.
Pa thënë asnjë fjalë, nxori telefonin nga xhepi me lëvizje të ngadalta, të ekzagjeruara, thuajse teatrale. Nuk e pa Ornelën drejt e në sy, por e ndiente shikimin e saj mbi vete dhe kjo i jepte siguri. Gjeti kontaktin “Mami” dhe shtypi thirrjen, duke aktivizuar menjëherë altoparlantin. Ishte një lëvizje e dëshpëruar, një përpjekje për t’i rënë në ndërgjegje, për të luajtur me atë që ai e quante butësi femërore.
— Po, biri im? — u dëgjua nga telefoni zëri i hollë dhe i dridhur i Shpresa Xhafës. Tingëllonte i dobët, sikur vinte nga larg, përmes një mjegulle. Zëri i një gruaje të sëmurë dhe të vetmuar.
Flamuri i hodhi Ornelës një vështrim të shpejtë, triumfues. Ja, dëgjo. Dëgjoje dhe turpërohu.
— Përshëndetje, mami. Si je? Thjesht po merrja vesh si po kalon, — zëri i tij ndryshoi menjëherë. Asnjë gjurmë e ashpërsisë së mëparshme. U bë i butë, i përkujdesur, pothuajse i ëmbël. Një rol i shpifur, aq artificial sa Ornela e dallonte pa asnjë përpjekje.
— Ah, Flamur… Si të jem… Jam shtrirë. Më merret pak mendja sot. Po prisja Ornelën, më tha se do të vinte. Nuk vjen? Ka ndodhur gjë?
Çdo fjalë e Shpresa Xhafës mbante brenda një hije ankese të përmbajtur dhe një vetmi që ndihej përtej fjalëve. Ajo nuk akuzonte, por nënteksti ishte më i fortë se çdo qortim.
— Jo, mami, sot nuk vjen. Ka… punë, — Flamuri e theksoi fjalën me një pauzë domethënëse, duke i dhënë asaj një kuptim të rëndë akuze. — Shumë punë. Gjëra të rëndësishme.
Ornela qëndronte e mbështetur pas frigoriferit, duke ndier të ftohtin e metalit në shpinë. Nuk lëvizi. As frymëmarrja nuk i dukej e saj. E dëgjonte bisedën dhe brenda saj shuhej edhe ajo pikë e fundit ngrohtësie për burrin që ndodhej vetëm dy hapa larg. Ai nuk po debatonte më. Ai po përdorte nënën e tij të sëmurë si mjet presioni, si një çekiç për t’i thyer vullnetin. Po e kthente frikën dhe vetminë e saj në armë kundër gruas që pretendonte se e donte. Ishte e ulët. Ishte e neveritshme.
— Ke ngrënë gjë? — vazhdoi Flamuri me tonin e aktorit të kujdesshëm. — Duhet të hash, mami. E di që s’bën të rrish pa ngrënë.
— Çfarë të ha vetëm… S’kam fare oreks. Ndoshta më është ngritur prapë tensioni. Mora ilaçin dhe po rri shtrirë, duke parë tavanin. Mirë që telefonove, bir, se më zuri malli…
Ai e la atë fjali të qëndronte pezull, si një re e rëndë mbi dhomë, që të depërtonte sa më thellë në ndërgjegjen e Ornelës. E shikonte hapur, pa e fshehur epërsinë. Sytë e tij thoshin: “E sheh? Ja ku je. Tani a ndihesh fajtore?”
Por gaboi rëndë.
Ai priste lot, një thyerje, një pendesë të menjëhershme. Në vend të kësaj pa një fytyrë të ngrirë. Sytë e saj, që pak më parë kishin pasur jetë dhe ndjenjë, tani ishin kthyer në dy sipërfaqe të errëta, të padepërtueshme. Nuk kishte as zemërim, as dhimbje. Vetëm zbrazëti. Një hapësirë e ftohtë aty ku deri para pak kohësh kishte qenë dashuria.
Ajo nuk po e shikonte më si partner. Po shihte thelbin e veprimit të tij, të zhveshur nga çdo justifikim. Në atë çast e kuptoi qartë: problemi nuk ishte Shpresa Xhafa. Problemi ishte Flamuri. Natyrë e tij e kalbur, që i shihte njerëzit si mjete. Si burime për t’u shfrytëzuar. Nëna e tij, ajo vetë — të gjithë ishin funksione në shërbim të rehatisë së tij.
— Mirë, mami, pusho tani, — tha ai më në fund, duke mbyllur bisedën. — Ne këtu… do ta zgjidhim. Do flas me të. Gjithçka do rregullohet.
E ndërpreu telefonatën dhe e vendosi aparatin mbi tavolinë me një qetësi të vetëkënaqur. Ishte i bindur se kishte fituar. Se loja kishte marrë fund. Priti që ajo të afrohej, ta përqafonte, të pranonte gabimin.
Priti kot.
Heshtja që mbushi kuzhinën pas mbylljes së telefonit ishte e trashë, e rëndë. Nuk gumëzhinte, nuk shtypte me zhurmë — thjesht ekzistonte, si një mur i ri mes tyre. Flamur Imeri hapi gojën për të thënë diçka, por për herë të parë nuk ishte më aq i sigurt se kontrolli ishte ende në duart e tij.