Ai e shtyu telefonin pak më tej mbi tavolinë dhe kryqëzoi krahët mbi gjoks, duke marrë qëllimisht një qëndrim triumfues. Sytë i ndritnin nga një ngazëllim i fshehur keq, ndërsa vështronte Ornelën, i bindur se brenda pak çastesh ajo do të dorëzohej, do t’i afrohej dhe do të kërkonte falje. Në logjikën e tij, loja kishte marrë fund: ai i kishte bërë “mat”. E kishte vënë përballë një prove që, sipas tij, nuk kundërshtohej dot — dhimbjen e nënës së tij — dhe tani priste nënshtrim të plotë.
Kaloi një minutë. Pastaj edhe një tjetër.
Më në fund, me zë të lartë, aq sa të jehojë në çdo cep të apartamentit, ai shpërtheu:
— Që nesër rikthehesh te detyrat e tua! Do të shkosh çdo mbrëmje te mami dhe do ta ndihmosh në gjithçka, të pëlqejë apo jo! U kuptuam?!
Ornela u shkëput ngadalë nga frigoriferi, ku ishte mbështetur. Bëri një hap drejt mesit të kuzhinës dhe ndaloi. Fytyra e saj ishte e qetë, pothuaj e zbrazët nga shprehja, por në thellësi të syve i ndizte një dritë e ftohtë, e errët. E shikonte sikur ta kishte përballë për herë të parë — jo të fejuarin, jo njeriun që kishte dashur, por një të huaj që i ngjallte neveri.
Kur foli, zëri i saj ishte i shtruar, pa asnjë dridhje, por me një peshë që e detyroi Flamur Imerin të drejtohej instinktivisht.
— Për çfarë arsye duhet të shkoj çdo mbrëmje te nëna jote, ta laj dhe t’i ndërroj pelenat? — tha ajo qetësisht. — Punëso një kujdestare. Unë nuk do ta bëj më.
Fjalët ranë në heshtjen e kuzhinës si gurë të rëndë. Jo si britmë, por si vendim i prerë. Flamuri u step. Hapi gojën për t’iu kundërvënë, për të derdhur mbi të gjithë zemërimin që po i vloi, por ajo nuk e la të fliste.
— Mendove se ai teatër i vogël do të funksiononte? — buzëqeshi ajo, por buzëqeshja ishte thjesht një shtrembërim përçmues. — Deshe të më shantazhosh me mëshirë, të më nxjerrësh si zemërgur? Të lumtë. Sapo ma tregove fytyrën tënde të vërtetë. Fytyrën e një manipuluesi të rëndomtë që përdor edhe nënën e sëmurë si mjet për të më futur në kafaz.
Ai e vështroi i hutuar, ndërsa vetëbesimi i tij nisi të çahej si akulli i hollë nën peshë. Kjo nuk ishte Ornela që njihte. Para tij qëndronte një grua tjetër — e panjohur dhe e frikshme në qetësinë e saj të akullt.
— Dëgjo mirë, Flamur, — vazhdoi ajo, duke iu afruar edhe një hap. — Dasmë nuk do të ketë. Nuk kam ndërmend ta varros jetën time nën pelenat e vjehrrës së ardhshme vetëm sepse burri i ardhshëm e quan këtë “detyrim”. Unë doja familje, jo dënim të përjetshëm.
— Si guxon… — tentoi ai, por zëri iu shua nën shikimin e saj.
— Sa për nënën tënde, — vijoi ajo pa u ndalur, — ti thua se shqetësohesh aq shumë për të. Se je bir shembullor. Ja ku e ke rastin ta provosh. Vër përparësen dhe kryeje vetë detyrën tënde. Je burrë, apo jo? Kryefamiljar i ardhshëm? Shko çdo mbrëmje pas pune. Gatuaj për të, pastro shtëpinë, laji rrobat. Dhe mos harro pelenat, Flamur. Janë pjesë e “respektit” që predikon. Tregoje respektin me vepra.
Ajo i artikulonte fjalët me kujdes, duke i ngulur një nga një si gozhdë. Po përdorte kundër tij të njëjtat nocione që ai përmendte — detyrim, familje, nder — dhe po ia kthente si pasqyrë të ardhmen që ai kishte përgatitur për të, me një lehtësi të pamëshirshme.
Kur mbaroi, u kthye pa zhurmë dhe u drejtua nga korridori. Nuk vrapoi, nuk përplasi dyer. Thjesht eci. Flamuri e ndoqi me sy, dhe dalëngadalë filloi të kuptonte. Jo se e kishte lënduar. Por se bota e tij, ajo strukturë komode ku gjithçka rrotullohej sipas rregullave të tij, ishte shembur brenda pak minutash. Dhe shembjen e kishte shkaktuar vetë.
Ornela mori çantën dhe çelësat nga komodina. Ai dëgjoi zhurmën e lehtë të këpucëve teksa i vishte. Donte të bërtiste, ta ndalte, të thoshte diçka që do ta kthente pas. Por fyti iu tha. Asnjë fjalë nuk i doli.
Dera e hyrjes u mbyll me një klik të butë.
Flamur Imeri mbeti i vetëm në kuzhinë. Hodhi sytë përreth sikur ndodhej në një vend të panjohur. Vështrimi i ra mbi mikrovalën ku qëndronte lazanja e harruar. Darkë për dy persona. U afrua ngadalë dhe hapi derën. Një erë ushqimi të ftohur, të ndenjur, u përhap në ajër — aroma e një mbrëmjeje të dështuar.
Për herë të parë atë natë, nuk ndjeu as zemërim, as fyerje. Ndjeu diçka tjetër: një frikë primitive, të akullt, për realitetin ku sapo ishte lënë. I vetëm. Përballë detyrimit të tij.