Klea Frashëri qëndronte shtrirë në dhomën e maternitetit dhe sytë nuk ia ndante foshnjës që flinte qetësisht në krevatin pranë saj. Vetëm dy ditë më parë kishte ardhur në jetë djali i shumëpritur, Erlis Pano — fryt i dashurisë së saj me bashkëshortin, Dritan Kastrati. Nga martesa e parë, Klea kishte një djalë katërmbëdhjetëvjeçar, por kjo lindje kishte një peshë tjetër në zemrën e saj; ky ishte fëmija i tyre i përbashkët, një fillim i ri.
Dritani rrezatonte nga gëzimi. Në moshën tridhjetë e pesë vjeçare ai po përjetonte për herë të parë ndjesinë e atësisë. Me ish-bashkëshorten, Ylvije Nano, kishte kaluar tetë vite martese, por pa arritur të sillnin në jetë një fëmijë. Ndarja kishte qenë e qetë, pa zhurmë e pa përplasje — thjesht kishin kuptuar se rrugët e tyre nuk përputheshin më.
— Sa i bukur qenka, — kishte thënë ai në telefon, sapo kishte parë fotografinë e të porsalindurit. — Hundën e ka si ty, por sytë më ngjajnë mua.
Klea kishte buzëqeshur me mall. Tre vite kishin kaluar nga divorci i Dritanit deri në momentin kur ata ishin njohur. Për Ylvijen ajo dinte pak: punonte si kontabiliste, jetonte e vetme dhe nuk kishte pasur kurrë fëmijë.
Ndërsa ecte ngadalë nëpër dhomë për të çlodhur trupin e mpirë pas lindjes, dera u hap dhe një infermiere e re u shfaq në prag.
— Frashëri? Ju kërkojnë. A mund të zbrisni te hyrja kryesore?
— Kush është? Im shoq është në punë, — u habit Klea.
— Nuk e di saktësisht. Një zonjë… ndoshta ndonjë mike.
E hutuar, Klea u drejtua nga hyrja e repartit. Pas dyerve të xhamta dalloi një grua elegante, me kostum të errët, që mbante në duar një tufë krizantemash të bardha dhe një kuti dhurate me fjongo të artë. Për disa çaste nuk e kuptoi kush ishte, por pastaj e njohu dhe mbeti pa fjalë.
Ishte Ylvije Nano — ish-gruaja e Dritanit.
Ato nuk kishin pasur kurrë marrëdhënie mes tyre, megjithëse ishin përplasur rastësisht disa herë në qendër tregtare. Klea e njihte fytyrën e saj nga fotografitë që Dritani nuk i kishte fshirë menjëherë pas divorcit.
— Përshëndetje, Klea, — foli Ylvija me zë të ulët, duke iu afruar. — Më fal që po vij kështu, pa paralajmërim.
— Përshëndetje, — u përgjigj Klea, ende e tronditur. — Si e morët vesh që jam këtu?
— Kjo nuk ka rëndësi. E di që ju dhe Dritani u bëtë me djalë.
Sytë e Ylvijes dukeshin të skuqur, sikur kishte qarë pak më parë. Me gishta të tendosur ajo shtrëngonte kutinë e dhuratës.
— Ju uroj nga zemra për lindjen e vogëlushit, — shtoi ajo me një zë që i dridhej lehtë. — Shëndet dhe mbarësi për të dhe për ju.
E veshur me rrobën e spitalit dhe pantofla, Klea u ndje e sikletosur nën atë vështrim. Pse kishte ardhur këtu ish-bashkëshortja e Dritanit, pikërisht në këtë moment kaq intim për familjen e tyre?