— Faleminderit, — murmuriti Klea me hezitim, pa ditur si të sillej në një situatë kaq të pazakontë.
— Është për ju, — tha Ylvije Nano, duke ia zgjatur kutinë. — E kam punuar vetë.
Klea e mori pa menduar shumë. Ishte e lehtë në peshë, por nga mënyra si lëvizte brenda diçka, kuptohej se mbante një send të përgatitur me kujdes.
— Përse po e bëni këtë? — e pyeti ajo drejtpërdrejt, pa e fshehur hutimin.
Ylvija fshiu faqet e lagura me pëllëmbë.
— Nuk e di… Thjesht ndjeva se duhej. Ndoshta është budallallëk.
— Të jem e sinqertë, duket pak e çuditshme, — pranoi Klea.
— E kuptoj, — pohoi ish-bashkëshortja e Dritan Kastratit me një tundje koke të lehtë. — Por për tetë vjet kam ëndërruar një fëmijë. Kam imagjinuar si do ta mbaja në krahë, si do t’i blija karrocën, si do t’i zgjidhja emrin. Dhe tani… ju i dhatë atij një djalë.
Në zërin e saj përzihej dhimbja me një lloj dorëzimi të heshtur. Klea u ndje në siklet; ajo kishte marrë atë që një grua tjetër e kishte pritur me vite të tëra.
— Ylvije, nuk është faji im që mes jush dhe Dritanit gjërat nuk funksionuan, — tha me kujdes.
— E di. Nuk fajësoj askënd. Desha vetëm t’ju uroja lumturi dhe t’ju jepja atë që dikur e thura me shpresën se do ta vishte fëmija im.
Ajo u kthye drejt daljes. Para se të kapërcente pragun, u ndal për një çast.
— Kujdesuni për të. Për vogëlushin… dhe për Dritanin. Është njeri i mirë.
Pastaj u largua me hapa të shpejtë, duke e lënë Kleën me buqetën dhe kutinë në duar.
E tronditur, Klea u kthye në dhomë. Shokja e dhomës e vuri re menjëherë fytyrën e saj të zbehur.
— Çfarë ndodhi? Kush ishte?
— Ish-gruaja e burrit tim, — u përgjigj ajo pa dredhi.
— Çfarë? Për çfarë arsye erdhi?
— Më solli një dhuratë.
Me kujdes, Klea zgjidhi fjongon dhe hapi kapakun. Brenda ishte një komplet i vogël i thurur: triko e imët, pantallona të vogla, kapuç dhe papuçe. Çdo detaj ishte i punuar me përpikëri — ngjyrë blu e butë, motive të holla, kopsa të vogla në formë lepurushësh.
— Sa e bukur, — tha shoqja. — Po pse ta ketë bërë?
Klea ngriti supet, e paaftë të jepte një shpjegim.
Në mbrëmje, kur foli me Dritan Kastratin në telefon, i tregoi gjithçka.
— Ylvija ka qenë gjithmonë pak e veçantë, — tha ai pas një heshtjeje. — Pas divorcit mendova se do ta merrte veten, do të niste një jetë të re.
— Nuk e bëri?
— S’e di. Prej tre vitesh nuk kemi asnjë kontakt.
Klea mbajti në duar trikon e vogël. Sythet ishin të rregullta, modeli i ndërlikuar — për një punë të tillë, me siguri, ishin dashur shumë javë të tëra…