…me siguri, i kishin marrë javë të tëra pune të përqendruar. Klea e imagjinoi Ylvije Nanon të ulur mbrëmjeve, me heshtjen përreth, duke thurur me durim çdo syth dhe duke ëndërruar për një foshnjë që nuk erdhi kurrë.
— Ndoshta nuk duhet t’ia veshim djalit atë kostum, — tha Dritan Kastrati me një lloj hezitimi në zë.
— Pse po e thua këtë? — e pa ajo me habi.
— E di si është… energjia. Mund ta ketë punuar mes lotësh. S’di çfarë ka derdhur në të.
Klea mbeti në mendime. Në të vërtetë, ideja për t’i veshur të birit një rrobë të krijuar në një periudhë kaq të dhimbshme nuk i dukej edhe aq e lehtë për t’u pranuar.
— Nga ana tjetër, — shtoi Dritani, — më vjen keq ta hedhësh. Është punë e madhe.
Vesa Tola, fqinja e dhomës që kishte dëgjuar pa dashje bisedën, u përfshi menjëherë:
— Unë në vendin tënd s’do ta përdorja kurrë! Kush e di ç’ka menduar teksa e thurte. Xhelozia, mërzia… të gjitha përthithen nga fijet.
— Mos fol marrëzira, — ia ktheu Klea, duke tundur dorën. — Është thjesht një kostum.
Megjithatë, një farë pasigurie i zuri vend brenda. Po sikur Vesa të kishte sadopak të drejtë? Po sikur Ylvija të kishte ngjeshur në çdo syth dhimbjen dhe zhgënjimin e saj?
Të nesërmen Klea u largua nga materniteti. Sapo mbërriti në shtëpi, e vendosi kostumin e thurur në dollap, pa e provuar asnjëherë te djali. Diçka e brendshme e ndalte.
Një javë më pas e telefonoi Gresa Lufta.
— Si po shkon me të voglin? Gjithçka në rregull?
— Po, në përgjithësi mirë… por më ndodhi diçka e çuditshme në spital.
Klea i tregoi për ardhjen e Ylvijes. Gresa fishkëlliu lehtë.
— Çudi e madhe! Po kostumin, ia veshe?
— Jo. S’po e bëj dot hapin.
— Bën mirë. E di ç’më thoshte gjyshja ime? Sendet mbajnë mend emocionet e atij që i krijon.
— Gresa, je njeri me shkollë. S’mund të besosh në bestytni të tilla!
— Ndoshta janë bestytni, por pse të rrezikosh kot?
Pas telefonatës, Klea e nxori sërish nga dollapi. Ishte i bukur, i punuar me mjeshtëri, me një model të hollë që dëshmonte për përkushtim. E megjithatë, sa herë e prekte, e përshkonte një ndjesi e paqartë shqetësimi.
— Dritan, ç’mendon sikur ta dhurojmë në një shtëpi fëmijësh? — propozoi ajo një mbrëmje.
— Mund ta bëjmë edhe këtë, — pranoi ai pa kundërshtim.
Ajo e palosi me kujdes dhe e futi sërish në kuti, por në fund nuk arriti ta çonte askund. Ishte e qartë se në të ishin derdhur orë të panumërta pune. Në vend që ta largonte, e fshehu në cepin më të thellë të dollapit.
Ditët kalonin, djali rritej i shëndetshëm, dhe me kohë vizita e pazakontë e ish-bashkëshortes nisi të zbehej nga kujtesa e tyre.