Megjithatë, rreth tre muaj më vonë, Dritan Kastrati u kthye në shtëpi me fytyrë të zymtë dhe hapa të rëndë. Që në çastin kur hyri, Klea Frashëri e kuptoi se diçka nuk shkonte.
— Çfarë ka ndodhur? — e pyeti me ankth.
— Sot takova motrën e Ylvije Nanos, — tha ai duke hequr pallton. — Më tregoi se Ylvija është shtruar në spital.
— Në spital? Për çfarë arsye?
— Një gjendje e rënduar depresive. Pas divorcit tonë kishte nisur terapi dhe dukej sikur po merrte veten. Por tani paska rënë sërish keq.
Një ndjesi therëse faji i përshkoi Kleas kraharorin. Mos ndoshta paraqitja e Ylvijes në maternitet kishte qenë goditja e fundit për shpirtin e saj të brishtë?
— A mund të ketë lidhje me vizitën që më bëri? — e hodhi me kujdes mendimin.
— S’e di, — psherëtiu Dritani. — Motra e saj tha se ajo e ka përjetuar shumë rëndë faktin që nuk do të mund të ketë kurrë fëmijë.
Papritur, ajo vizitë mori një kuptim krejt tjetër. Ndoshta Ylvija kishte ardhur për t’i dhënë lamtumirën ëndrrës së saj për mëmësi, duke lënë pas kostumin e thurur me shpresën e një mrekullie që s’erdhi kurrë.
Atë mbrëmje, Klea nxori nga dollapi kutinë e harruar. Teksa prekte stofin e butë të punuar me dorë, e ndjeu peshën e emocioneve të derdhura në të. Çdo syth dukej si një rrëfim i heshtur dhimbjeje dhe pritjeje të kotë.
— Dritan, po mendoja… — foli ajo pas pak. — Ndoshta duhet t’ia veshim Erlis Panos qoftë edhe një herë. Të paktën për një fotografi.
— Përse do ta bënim?
— Që mundi i saj të mos shkojë dëm.
Ai miratoi me kokë. Të nesërmen, Klea e veshi të voglin me kostumin blu. Ngjyra i nxirrte në pah sytë dhe ai dukej i mrekullueshëm. Ajo bëri disa foto, duke u përpjekur të ruante një kujtim pa hije.
Por sapo nisi ta zhveshë, foshnja shpërtheu në të qarë të fortë, të çjerrë, sikur diçka ta mundonte. Klea ia hoqi me ngut rrobën dhe, çuditërisht, e qara pushoi menjëherë.
— Rastësi, — murmuriti për vete, ndonëse një të dridhur e përshkoi.
Që nga ajo ditë, kostumi u kthye sërish në errësirën e dollapit. Një muaj më pas, Dritani mësoi se Ylvijen e kishin transferuar në një klinikë psikiatrike; dëshira për fëmijë ishte shndërruar në mani, duke i rrënuar përfundimisht ekuilibrin mendor.
Klea e kuptoi se dhurata nuk kishte qenë një gjest i thjeshtë mirësie, por një thirrje e dëshpëruar nga një grua që nuk arriti ta pranonte humbjen. Dhe ajo thirrje dukej se kishte mbetur përgjithmonë e mbyllur në çdo syth të atij kostumi, të cilin ajo nuk pati më guxim ta nxirrte nga kutia.