Bledar Fundo e la makinën dy blloqe më larg nga pallati, siç bënte gjithmonë. Kujdesi i tepërt nuk të dëmton kurrë. Doli, drejtoi jakën e këmishës dhe mbushi mushkëritë me ajrin e freskët të mbrëmjes. Zemra i rrihte fort, ndonëse vizitat tek Arlinda Prendi tashmë ishin bërë rutinë. Tre vite lidhje e fshehtë – dhe sa herë kthehej në shtëpi, e njëjta ankth i mpinte kraharorin.
Tek ngjiste shkallët, përgatiste në mendje justifikimin e radhës. Mbledhje e zgjatur? Jo, e kishte përdorur shpesh. Takim me furnitorin? Ndoshta. Megjithatë, kohët e fundit Mimoza Peshkatari po e vinte re çdo hollësi dhe po bënte gjithnjë e më shumë pyetje.
Çelësi rrotulloi në bravë pa zhurmë. Bledari ndaloi në prag dhe vuri veshin. Heshtje. Asnjë tingull nga kuzhina, as zhurma e televizorit në sallon. Hoqi këpucët dhe hyri brenda.
— Mimozë? — thirri me zë të ulët.
Asnjë përgjigje. E pazakontë. Në orën shtatë ajo zakonisht ishte në shtëpi — përgatiste darkën, ndiqte ndonjë serial apo fliste në telefon me shoqet.
Ai mori frymë i lehtësuar. Shpëtoi për sonte. S’do të kishte nevojë të gënjente, të shpikte histori e të shtirej i lodhur nga puna. Hyri në dhomën e gjumit, hoqi xhaketën dhe atëherë vuri re një fletë të bardhë mbi shtrat, të palosur me kujdes.
Një shtrëngim i ftohtë i kaloi nëpër trup. E mori letrën me gishta që i dridheshin dhe e hapi.
“Dima. Darkën e ke në frigorifer. Jam tek mami. Kthehem nesër në mbrëmje. Duhet të flasim seriozisht. Mimoza.”
Pa zemra, pa buzëqeshje të vizatuara si zakonisht. Vetëm fjali të thata. “Duhet të flasim seriozisht” — fjalët i ranë si gur në stomak.
Ajo e di. Po si? Kur? Ai kishte qenë i kujdesshëm!
U ul në buzë të krevatit, ende me letrën në dorë. Njëzet e tre vite martesë. Djali studionte në vitin e tretë në Korçë. Apartamenti ishte në pronësi të përbashkët. Shtëpia e pushimit, makina…
Duhej ta telefononte. Të kuptonte çfarë po ndodhte.
Formoi numrin. Zile e gjatë. Mimoza nuk u përgjigj. Provoi sërish — po e njëjta gjë, deri në sekretari.
— Dreqi e marrtë, — shau me dhëmbë të shtrënguar dhe e hodhi telefonin mbi shtrat.
Të nesërmen nuk gjeti qetësi. Në zyrë s’arrinte të përqendrohej, kontrollonte celularin çdo pesë minuta. Asnjë mesazh nga Mimoza. I shkroi disa herë, e mori në telefon — kot.
Në orën gjashtë ishte tashmë në shtëpi, duke ecur nervoz nëpër dhoma. Në shtatë e gjysmë u dëgjua klikimi i bravës dhe Mimoza hyri në korridor.
Bledari mbeti në vend, duke studiuar fytyrën e saj. Dukej e qetë — madje tepër e qetë. Hoqi pallton, e vari me kujdes dhe shkoi drejt kuzhinës pa thënë asnjë fjalë.
— Mimozë, çfarë po ndodh? — e ndoqi ai. — Pse nuk m’u përgjigje?
— Vëre çajnikun në zjarr, — tha ajo, ndërsa nxirrte nga çanta një dosje. — Ulu. Do të flasim.
Ai iu bind, me një të ftohtë që i përshkoi shpinën. Mimoza u ul përballë, vendosi dosjen mbi tavolinë dhe e pa drejt në sy.
— Tre vjet, Dima. Plot tre vjet që takohesh me atë… Arlinda Prendin, — tha me një zë të sheshtë. — Mendove se nuk do ta merrja vesh?
— Mimozë, unë…
— Hesht, — e ndërpreu prerë. — Flas unë, dëgjon ti. Më pas mund të përpiqesh të justifikohesh, nëse ke ç’të thuash.
Ai gëlltiti me vështirësi. Një Mimozë të tillë nuk e kishte parë kurrë. Gruaja e butë, e duruar, gjithmonë e gatshme të kuptonte, ishte zhdukur. Përballë tij qëndronte një grua e ftohtë, e mbledhur, me fytyrë të ngrirë.
— E mësova para gjashtë muajsh, — vazhdoi ajo. — Rastësisht. Telefoni yt ishte pa bateri dhe më kërkove të përdorja timin. Pashë mesazhet në “cloud” që e kishe të sinkronizuar në të gjitha pajisjet.
— Pse nuk the gjë? — mezi nxori ai.
— Sepse doja siguri. Sepse shpresoja të të kalonte vetë kjo marrëzi. Dhe sepse më duhej kohë të përgatitesha, — hapi dosjen dhe nxori disa fletë. — Këto janë lëvizjet bankare. Ja transfertat e tua drejt kartës së saj. Njëzet e pesë mijë lekë çdo muaj. Gati gjashtë muaj rresht.
Bledarit iu zbeh fytyra.
— Ndërsa kjo, — ajo shtyu një dokument tjetër përpara tij, — është kontrata e qirasë për apartamentin në rrugën “Belinski”. Qiramarrës: ti. Banore: njëfarë Arlinda Prendi. Garsoniere, tridhjetë mijë lekë në muaj.
— Si i gjete këto…?
— S’ka rëndësi si, — ia preu ajo. — E rëndësishme është që i di. Dhe e di çfarë më dhemb më shumë? Jo tradhtia. As gënjeshtrat që më thoje duke më parë në sy. Por fakti që ke shpenzuar paratë tona të përbashkëta për të mbajtur dashnoren.
— Janë paratë e mia! Unë i fitoj!
— Vërtet? — buzëqeshi ajo me një ironi të akullt që e bëri të dridhej. — Atëherë dëgjo me kujdes. Apartamenti ynë është pasuri e krijuar gjatë martesës dhe, sipas ligjit, na përket të dyve njësoj.