… dhe, sipas ligjit, na përket të dyve në mënyrë të barabartë.
Shtëpinë e blenë gjatë martesës dhe e regjistruan në emër të përbashkët. Vila në periferi ishte po ashtu pasuri familjare. Makina figuroi në emrin e Mimoza Peshkatarit, ndërsa llogaria bankare — ajo prej nga Bledar Fundo tregonte bujari ndaj të dashurës — ishte hapur për buxhetin e shtëpisë.
— Nuk të kujtohet? — vazhdoi ajo me qetësi therëse. — E hapëm bashkë, për shpenzimet tona.
— Ku po do të dalësh me gjithë këtë? — pyeti ai me zë të ngjirur.
— Te divorci, — tha prerë Mimoza. Heshtja që pasoi rëndoi ajrin në kuzhinë. — Dua zgjidhje martese. Dhe ndarje pasurie.
Bledarit iu duk sikur dyshemeja u lëkund nën këmbë.
— Nuk mund të shkatërrosh një martesë njëzet e trevjeçare për një gabim!
— “Një gabim”? — përsëriti ajo, dhe për herë të parë zëri iu drodh nga emocioni. — Tre vite tradhti janë gabim? Një apartament me qira për dashnoren është gabim? Mbi një milion lekë të hedhura për të janë gabim?
— Mimoza, të lutem, unë…
— Jam këshilluar tashmë me një avokat, — e ndërpreu ajo. — Çdo transfertë që i ke bërë Arlinda Prendit në gjashtë muajt e fundit konsiderohet shpërdorim i pasurisë së përbashkët. Në ndarje, këto shuma do të llogariten në favorin tim. Gjysma e apartamentit më takon mua. Po ashtu gjysma e vilës. Makina mbetet e imja, sepse është në emrin tim.
— Je çmendur! — shpërtheu ai, duke u ngritur vrullshëm. — Nuk të jap asgjë!
— Do të japësh, — u përgjigj ajo pa ngritur tonin. — Sepse alternativa do të të dhembë më shumë.
— Çfarë alternative?
— Do të paraqitem në polici dhe do të bëj kallëzim për mashtrim.
— Për çfarë po flet?! — mbeti ai pa fjalë.
Mimoza nxori nga dosja disa dokumente të tjera.
— Të kujtohet kompania “TechnoBuild” që hape me partnerin katër vite më parë? U interesova. Skemë mjaft “kreative”: merrni parapagime nga klientët, nuk kryeni punimet dhe fondet i zhvendosni përmes firmave fantazmë. Vetëm gjatë vitit të fundit ka shtatë raste të dokumentuara. Dëmi total arrin në katër milionë lekë.
Bledari u rrëzua sërish në karrige. Djersë e ftohtë i rrëshqiti përgjatë shpinës.
— Ti… nuk do ta bësh…
— Do ta bëj, nëse nuk firmos marrëveshjen e propozuar për ndarjen e pasurisë sipas kushteve të mia, — tha ajo me vendosmëri. — Kam kopje kontratash, komunikimesh, urdhërpagesash. Mjaftojnë për të hapur procedim penal.
— Do të dëmtohesh edhe ti! Nëse nis hetimi, apartamenti do të bllokohet!
— Apartamenti është në emrin tim dhe të Oltian Dervishit në pjesë të barabarta, — ia ktheu ajo. — Harrove? Para dy vitesh e rishkruam në tre emra. Pjesa jote mund të sekuestrohet, por pjesa jonë me djalin mbetet e paprekur. Ti do të përballesh me pasojat e manovrave të tua.
Ai e shikonte dhe mezi e njihte. Kur ishte shndërruar në këtë grua kaq të ftohtë, të llogaritur, të pathyeshme?
— E paske menduar çdo hap, — murmuriti ai.
— Prej gjashtë muajsh, — pohoi ajo. — Ndërsa ti vrapoje pas Arlindës dhe shpërdoroje para, unë takohesha me juristë, mblidhja prova, kontaktoja klientët që keni mashtruar. E di ç’është ironia? Njëri prej tyre është bashkëshorti i një shoqes sime. I morët parapagim për rikonstruksionin e zyrës dhe u zhdukët. Ai është gati të dëshmojë.
— Mimoza, prit… mund ta diskutojmë…
— S’ka asgjë për të diskutuar, — e preu ajo. — Ja marrëveshja. Lexoje dhe firmose. Ke tre ditë kohë. Nëse refuzon, kallëzimi shkon në polici. Dhe prova kam mjaftueshëm.
Ajo u ngrit, mblodhi dosjen dhe u drejtua nga dera.
— Ku po shkon?
— Te nëna ime. Rrobat i kam marrë. Në këtë shtëpi nuk kthehem më si gruaja jote. Ose do të vij si bashkëpronare pas divorcit, ose nuk do të vij më kurrë.
— Mimoza, të lutem! — ai u hodh pas saj. — Nuk bëhet kështu! Njëzet e tre vite!
Ajo u ndal në prag dhe u kthye. Në sytë e saj u shfaqën më në fund lotët e parë.
— Kur mora vesh për Arlindën, qava tri ditë rresht, — tha me zë të ulët. — Pastaj kalova dy javë duke menduar nëse duhej të të falja. Dhe e di çfarë më bindi? Jo vetë tradhtia. Por përçmimi yt. Nuk u lodhe as ta fshihje. Apartament me qira, transferta nga llogaria jonë e përbashkët, mesazhe të pambyllura. Më konsiderove budallaqe. Këtë nuk ta fal.
— Unë të dua…
— Ti do vetëm veten, — ia ktheu ajo qetësisht. — Unë të dhashë vitet më të mira, të solla në jetë një djalë, mbajta shtëpinë ndërsa ti “ndërtoje biznesin”. Mbylla sytë për “mbledhjet” dhe “udhëtimet e punës”. Por çdo gjë ka kufi.
— Çfarë do të thotë Oltiani? — pyeti ai me dëshpërim.
— Oltiani e di tashmë. Ia tregova dje. Më tha: “Mami, më në fund. Prej tre vitesh pres që ta nxjerrësh nga shtëpia.”
— Ai… e dinte?
Mimoza e pa drejt në sy.
— Të gjithë e dinin, Bledar. Të gjithë, përveç teje.