Ai kishte qenë i vetmi që nuk shihte. I bindur se ishte më i zgjuari, më dinaku, në të vërtetë kishte qenë thjesht i verbër — i verbuar nga mendjemadhësia dhe egoizmi i tij.
Mimoza u kthye pa shtuar asnjë fjalë dhe doli nga kuzhina. Pak çaste më vonë u dëgjua përplasja e derës së hyrjes. Bledari mbeti i ngrirë, pastaj u ul rëndë në karrige dhe fshehu fytyrën në pëllëmbë.
Tri ditët që pasuan iu dukën si një makth i gjatë, pa pushim. Ai telefonoi pa pushim Mimozën — ajo nuk iu përgjigj asnjëherë. U përpoq të fliste me Oltianin — djali i tha shkurt: “Nuk kemi çfarë të diskutojmë,” dhe mbylli telefonin.
Marrëveshjen për ndarjen e pasurisë e lexoi dhjetëra herë, sikur shpresonte të gjente ndonjë gabim. Kushtet ishin të pamëshirshme. Apartamenti i mbetej Mimozës dhe Oltianit; atij i takonte vetëm një kompensim prej një milion lekësh. Shtëpia e pushimit do të shitej dhe shuma do të ndahej përgjysmë. Kursimet e përbashkëta do të ndaheshin, por pasi të zbriteshin paratë që ai kishte shpenzuar për Arlinda Prendin. Në fund, Bledari mbetej pothuajse duarbosh.
Kontaktoi disa juristë, kërkoi këshilla, shpresoi për një rrugëdalje. Por përgjigjja ishte e njëjtë: nëse Mimoza do t’i drejtohej policisë me provat që kishte mbledhur për mashtrimin financiar, ai rrezikonte dënim real. Dhe nga sa dukej, ajo e kishte përgatitur gjithçka me kujdes; dokumentet ishin të rregullta, të plota. Mundësitë për t’i shpëtuar pasojave ishin minimale.
Në mbrëmjen e ditës së tretë, i dorëzuar, Bledari formoi sërish numrin e saj. Këtë herë ajo u përgjigj menjëherë.
— Do ta firmos, — tha ai me zë të lodhur. — Më thuaj ku dhe kur.
— Nesër, në dhjetë paradite. Te zyra noteriale në rrugën “Liria”, numri njëzet e tre. Mos harro kartën e identitetit.
Ai hezitoi një çast.
— Mimozë… a mund të takohemi edhe një herë, vetëm për të biseduar?
— Për çfarë arsyeje?
— Ndoshta… ndoshta mund të mendosh sërish. Mbase ka ende një mundësi ta rregullojmë gjithçka.
Në anën tjetër ra heshtje. Pastaj ajo qeshi lehtë — një e qeshur e ftohtë, pa asnjë pikë gëzimi.
— Bledar, je i pabesueshëm. Edhe tani mendon vetëm për veten. Nuk të dhemb ajo që humbëm. Të dhemb shtëpia dhe paratë. Jo, nuk do të ndryshoj mendje. Nuk ka më asnjë shans. Shihemi te noteri.
Dhe mbylli telefonin.
Noterja, një grua rreth të pesëdhjetave me sy depërtues, shqyrtoi me kujdes çdo faqe të dokumenteve. I hodhi një vështrim Mimozës, pastaj Bledarit.
— Jeni të bindur për këtë vendim? — pyeti ajo me ton profesional. — Një ndarje e tillë është e pazakontë për një martesë kaq të gjatë.
— Jam plotësisht e sigurt, — u përgjigj Mimoza pa u lëkundur.
— Po ju? — iu drejtua ajo Bledarit.
— Do ta firmos, — murmuriti ai.
— Atëherë, vendosni firmat këtu, këtu dhe këtu.
Ai mori stilolapsin. Dora i dridhej. E pa Mimozën: rrinte drejt, me shpinën e tendosur, vështrimin nga dritarja. E rregulluar, me një prerje të re flokësh, më e qetë se kurrë. Kur kishte gjetur kohë të kujdesej për veten?
Firmosi. Një herë. Pastaj edhe dy herë të tjera.
— U krye, — tha noterja. — Marrëveshja hyn në fuqi menjëherë. Pas regjistrimit të divorcit në gjendjen civile, gjithçka do të jetë përfundimtare.
Mimoza u ngrit, mori kopjen e saj dhe u drejtua nga dera.
— Mimozë, prit! — Bledari doli pas saj në rrugë. — Të lutem, fol me mua!
Ajo u ndal dhe u kthye.
— Çfarë ka mbetur për të thënë?
— Më fal. Kam gabuar. E pranoj. Por ndoshta…
— Ndoshta çfarë? — e ndërpreu ajo. — Që të të marr sërish pas gjithë kësaj? Jo, Bledar. Të fal, me gjithë zemër. Nuk mbaj më inat. Por nuk kthehem pas. Asnjëherë.
— Po martesa jonë? Familja jonë?
— Ajo mbaroi tre vjet më parë, kur ti fute një grua tjetër në jetën tonë. Edhe nëse jo fizikisht brenda mureve të shtëpisë, e solle në kohën tonë, në paratë tona, në përditshmërinë tonë. Tani jeto me zgjedhjen që bëre.
— Jam ndarë nga Arlinda! — shpërtheu ai. — Që ditën kur ma the gjithçka!
Ajo e pa me një lloj keqardhjeje të qetë.
— Kjo nuk ndryshon asgjë. Nuk u largove sepse kuptove fajin. U largove nga frika e pasojave. Janë dy gjëra krejt të ndryshme.
— Unë të dua!
— Jo. Ti do rehatinë. Gruan që fal gjithçka. Shtëpinë e ngrohtë që ta krijova për njëzet e tre vjet. Por jo mua. Mua nuk më ke dashur kurrë siç duhet. Dhe e di çfarë më dhemb më shumë? Që e kam ditur gjithmonë. Thjesht shpresoja se ndoshta gabohesha.
Ajo iu afrua një hap dhe e pa drejt në sy.
— Dhjetë vitet e para të martesës sonë isha marrëzisht e dashuruar pas teje. Të justifikoja për gjithçka. Për vonesat që mbanin erë parfumi të huaj. Për ftohtësinë tënde kur unë kërkoja afërsi. Për nervozizmin sa herë të kërkoja pak kohë për mua. I thosha vetes: ai lodhet, po ndërton karrierën, po siguron familjen. Duhet të durosh, Mimozë, duhet të presësh.
— Mimozë…
— Dhjetë vitet pasuese thjesht bëja detyrën time, — vazhdoi ajo pa e lënë të fliste. — Gatuaja, laja, pastroja, mbaja shtëpinë në këmbë dhe rrita djalin tonë, duke u përpjekur të bindja veten se kjo mjaftonte për ta quajtur jetën tonë familje.