Në sytë e të tjerëve luaja rolin e gruas së lumtur. Në mbrëmjet e kompanisë, në darkat me miqtë, buzëqeshja sikur gjithçka në jetën time ishte për t’u pasur zili. Qeshja kur ti më jepje dhurata të shtrenjta për festa — të porositura, në fakt, nga sekretarja jote, jo nga ti. I kisha parë faturat. Dhe gjatë tre viteve të fundit, që kur nisi historia me Arlinda Prendin, e kuptova përfundimisht se ti nuk do të ndryshoje kurrë. Atëherë vendosa se kishte ardhur koha të mendoja për veten.
— Pra, gjashtë muaj u more me planin si të më nxirrje nga shtëpia e të më merrje gjithçka? — shpërtheu Bledar Fundo, me zërin që i dridhej nga zemërimi.
— Jo, — ia ktheu qetë Mimoza Peshkatari. — Gjashtë muaj mendova si të nisja një kapitull të ri. Pa ty. Pa gënjeshtra. Pa atë pritjen e pafundme që ndoshta një ditë do të më shihje, do të më vlerësoje, do të më doje. Sa për pasurinë, ajo është çështje drejtësie. Ti vetë the se shpenzoje paratë e tua. Unë po marr të miat.
Ajo u kthye dhe u drejtua për nga makina e parkuar pak metra më tej. Bledari e ndoqi me sy, ndërsa brenda tij po hapej një boshllëk i ftohtë.
— Do ta pësosh! — i bërtiti pas shpine. — Do të mbetesh vetëm! Askush s’do të të dojë!
Mimoza u kthye lehtë. Në fytyrë i doli një buzëqeshje e qetë, e sinqertë — e para e vërtetë gjatë gjithë bisedës.
— E di, Bledar, mund të mbetem vetëm. Por më mirë vetëm sesa pranë teje dhe të ndihem e vetmuar.
U fut në makinë dhe u largua. Ai mbeti në trotuar, duke parë dritat e kuqe që zvogëloheshin në rrugë.
Kaluan dy muaj. Divorci u finalizua pa zvarritje; Mimoza i mbylli shpejt procedurat. Bledari mori një milion lekë kompensim për apartamentin dhe u zhvendos në një garsonierë me qira në periferi. Shtëpia e pushimit u shit dhe nga pjesa e tij përfitoi edhe një milion e gjysmë lekë të tjera.
Në pamje të parë, dy milionë e gjysmë lekë dukeshin të mjaftueshme për të jetuar rehat. Por ai kishte harruar një detaj thelbësor: Mimoza kishte mbledhur prova të forta kundër “TechnoStroy”-t. Edhe pse nuk iu drejtua menjëherë policisë, informacioni për mashtrimet përfundoi disi në veshët e klientëve të dëmtuar.
Tre padi njëkohësisht. Seanca të pafundme gjyqësore, avokatë, dokumente. Në fund, gjykata vendosi dëmshpërblim prej tre milionë lekësh. Bledari dorëzoi çdo qindarkë që kishte marrë nga divorci dhe mbeti ende me një borxh prej gjysmë milioni.
Biznesi u mbyll. Ortaku u arratis jashtë vendit, duke e lënë të përballej i vetëm me pasojat. Gjetja e një pune u bë pothuajse e pamundur — në Korçë lajmet përhapen shpejt dhe reputacioni i tij ishte njollosur.
Ai telefonoi Arlindën, por pas bisedës së parë, kur pranoi se kishte mbetur pa para, ajo nuk iu përgjigj më. Apartamentin që ai kishte marrë me qira për të, ajo e liroi brenda javës.
Në garsonierën e ftohtë me qira, Bledari rrinte për orë të tëra para dritares, duke parë oborrin gri. Vetëm tre muaj më parë kishte gjithçka: familje, apartament, shtëpi pushimi, biznes të suksesshëm, një lidhje jashtëmartesore. Tani nuk i kishte mbetur asgjë.
Telefoni ra. Numër i panjohur.
— Alo?
— Përshëndetje, a jeni zoti Bledar Fundo?
— Po.
— Zyra e përmbarimit. Keni detyrime të pashlyera sipas vendimeve ekzekutive…
Ai mbylli sytë me lodhje. Rënia kishte qenë më e shpejtë nga sa e kishte imagjinuar ndonjëherë.
Ndërkohë, Mimoza rrinte në kuzhinën e atij apartamenti ku kishte kaluar njëzet e tre vite martesë dhe pinte kafen e mëngjesit. Tashmë shtëpia ishte vetëm e saj dhe e Oltian Dervishit. Kishte bërë rinovim, kishte hedhur tutje çdo send që i sillte ndër mend Bledarin, kishte blerë mobilie të reja.
Telefoni i vibroi. Mesazh nga një shoqe: “Mimo, si je? A e konfirmojmë për nesër në mbrëmje?”
Ajo buzëqeshi dhe shkroi menjëherë: “Sigurisht. Në ç’orë takohemi?”
E dërgoi mesazhin dhe vështroi reflektimin e vet në ekranin e zi të televizorit. Pesëdhjetë e dy vjeçe. Përpara kishte ende shumë vite. Dhe tani ato vite do të ishin të sajat — pa mashtrime, pa poshtërime, pa detyrimin për të mbyllur sytë ndaj tradhtive.
Po, kishte dhembur. Po, kishte qenë e frikshme të merrte vendimin. Kishte qarë netëve, teksa mblidhte dokumente dhe përgatitej për përballjen. Por ia doli. Doli nga ai rreth vicioz ku për njëzet e tre vite kishte luajtur rolin e gruas së bindur, të padukshme, që falte gjithçka.
Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, Mimoza ndjeu çfarë do të thotë liri e vërtetë. Liri nga ankthi se ku po vonohej burri. Liri nga ndjesia e poshtërimit kur ai përmbushte formalisht detyrat bashkëshortore, ndërsa mendjen e kishte diku tjetër. Liri nga gënjeshtra që i thoshte vetes se kështu jetojnë të gjithë.
Jo, jo të gjithë. Dhe ajo nuk do të jetonte më ashtu.
Mbaroi kafen, u ngrit dhe iu afrua dritares. Mbrëmje pranvere, gjelbërimi i parë në degë. Një fillim i ri. Le të merret Bledari me pasojat e zgjedhjeve të tij — ajo e kishte paguar pjesën e saj. Njëzet e tre vite.
Tani ishte koha të jetonte për veten.