Zhurma ishte aq e fortë sa edhe pëllumbat në papafingo u trembën dhe fluturuan. Ylvije Marku qëndronte në sheshpushimin e katit dhe bërtiste me një dëshpërim të tillë, sikur t’i kishin rrëmbyer diçka jetike. Në të vërtetë, bëhej fjalë vetëm për një çelës që nuk i përkiste asaj, për derën e një shtëpie që nuk ishte e saj.
— Teuta Qafoku! Hape menjëherë! Kjo është turp!
Unë rrija pas derës, zbathur mbi parketin e akullt, dhe një mendim më përshkonte kokën: pse nuk e bëra këtë më herët? Pse durova pesë vjet rresht? Si lejova që kjo grua ta kthente banesën time në vendkalim për këdo?
Ajo tërhiqte dorezën me nervozizëm, gërvishte bravën me çelësin e vjetër, pastaj nisi të godiste derën me grusht. Britmat zgjatën rreth një çerek ore. Fqinjët hapnin dyert kureshtarë, por unë nuk lëviza. Pas afro tridhjetë minutash, mbërriti Oltian Tahiri.
Ai trokiti më butë, por me këmbëngulje.
— Teuta, mjafton tani. Hape, të flasim si njerëz.
Si njerëz… Më shpëtoi një buzëqeshje e hidhur. Ndërsa ai fliste për “njerëzi”, unë vendosa çajnikun në sobë. Katër vjet e njëmbëdhjetë muaj kisha provuar të bisedoja qetësisht me ta. Muajin e fundit, në vend të fjalëve, mblidhja dokumente.
Gjithçka nisi nga një çelës rezervë. Oltiani më kërkoi t’ia jepja të ëmës, “për çdo rast”. Ylvije Marku sapo kishte dalë nga spitali atëherë, e zbehtë, me duar që i dridheshin. M’u dhimbs. Ia dorëzova.
Pas një jave, u ktheva nga puna dhe gjeta një shënim mbi tavolinë. “Teutë e dashur, fshiva pluhurat, lava dyshemenë. Statujën e komodinës e vendosa në raft — atje e ka vendin.” Bëhej fjalë për balerinën prej porcelani antik që ma kishte dhuruar mamaja. Ajo e kishte fshehur lart, pas librave, si të ishte një send pa vlerë.
Ia përmenda Oltianit me kujdes. Ai miratoi me kokë, premtoi se do ta zgjidhte. Që prej asaj dite, Ylvija filloi të telefononte pesë minuta para se të vinte, duke e konsideruar këtë si paralajmërim të mjaftueshëm.
Më pas nisi të shfaqej edhe në furrën time të bukës në fundjavë. Shëtiste mes tavolinave, vështronte me përçmim vitrinën. Njëherë mori bllokun tim të punës, e shfletoi dhe, para shitëseve, tha:
— Teuta, theksi te “beze” bie në rrokjen e fundit. Injoranca nuk i shkon për shtat biznesit.
Vajzat u shtangën, sytë i ulën përdhe. Unë buzëqesha, por brenda meje diçka u ngurtësua.
Oltiani përsëriste se e ëma ishte rritur me parime të vjetra, se donte të mirën, se ndihej e vetmuar. Më kërkonte mirëkuptim. Dhe unë mirëkuptova për pesë vjet. Ndërkohë, kufijtë e shtëpisë sime zhdukeshin një e nga një, derisa nuk më mbeti asnjë cep ku të ndihesha zonjë.
Të premten në mbrëmje erdhi Gëzime Mullisi. Tetëmbëdhjetë vjeçe, studente e vitit të parë. E dobësuar nga provimet, me rrathë të zinj nën sy. E përqafova sapo hyri, desha ta çoja në kuzhinë të pushonte. Nuk arrita. Zilja e derës ra.
Ylvije Marku hyri me një qese plot libra letërsie.
— Gëzimja ime, mora vesh që je kthyer! Me siguri kishe provim në letërsi. Kam dhënë mësim dyzet vjet. Hajde të shohim çfarë di.
Gëzimja më pa e hutuar, duke pritur që unë të thosha diçka.