Ylvije Marku ndërkohë kishte nisur të shpërndante tekstet mbi tavolinë dhe po vendoste syzet me një lëvizje ceremoniale, sikur po përgatitej për një provim zyrtar. Ishte mbrëmje e shtunë, dhe ajo kishte vendosur t’i bënte testim vajzës sime që sapo ishte kthyer nga sezoni i provimeve.
— Ylvije Marku, ndoshta mund ta lëmë për një herë tjetër? — ndërhyra me qetësi. — Gëzimja sapo ka ardhur, është e lodhur.
— Pushon më vonë. Shkolla është mbi të gjitha, — tha ajo prerë. — Gëzime, më thuaj temat kryesore të “Krim dhe Ndëshkim”.
Gëzimja nisi të fliste me zë të ulët, fjalët i dilnin të copëtuara nga lodhja. Ylvija e ndërpriste vazhdimisht, tundte kokën me mospajtim dhe nxirrte një “tsk” mosmiratues.
— Vajza duhet të rrijë në shtëpi me libra përpara, jo të endet nëpër shtëpi me qira, — shtoi ajo me ton qortues. — Teuta Qafoku, duhej ta kishe lënë këtu, nën kujdesin tim. Ti je gjithë ditën në punë, ndërsa unë do të sigurohesha që të mësonte siç duhet.
Ngjyra iu zbeh fytyrës Gëzimes. Bëra një hap përpara për ta ndalur këtë skenë, por në atë çast dera u hap dhe Oltian Tahiri hyri nga puna. Kishte dëgjuar fjalinë e fundit. Hodhi një vështrim nga e ëma te vajza, pastaj tek unë.
— Mos iu kundërvi më të mëdhenjve, Gëzime, — tha ai thatë. — Gjysheja ka të drejtë. Respekti është detyrim.
Gëzimja u ngrit ngadalë nga karrigia. Pa thënë asnjë fjalë, mblodhi çantën dhe librat. Më pa drejt në sy — një vështrim që më përplasi diçka brenda kraharorit. Pastaj doli. Atë natë nuk qëndroi në shtëpinë e saj; shkoi të flinte te një shoqe.
U shtriva duke kthyer shpinën nga të gjithë, me fytyrën nga muri. Nuk mbylla sy deri në agim. Dhe në dritën e parë të mëngjesit, e kuptova qartë: nëse nuk largohesha tani, do të mbetesha përgjithmonë në atë rreth vicioz. Dhe vajza ime nuk do të ma falte kurrë.
Paratë u zhdukën të mërkurën. Prej gjashtë muajsh po lija mënjanë çdo qindarkë për të blerë një mikser të ri për furrën time. Zarfi ishte në komodinë. Të hënën e pashë me sytë e mi. Të mërkurën, ishte zhdukur.
Oltiani u kthye nga puna me uniformën blu të postierit të rrudhur nga dita e gjatë. E pyeta drejtpërdrejt për paratë. Ai shmangu shikimin.
— I mora, — pranoi më në fund. — Mamaja kishte nevojë urgjente. Doli një seri e rrallë pullash për koleksionin.
— Për pulla? More kursimet e mia pa më pyetur?
— Ishte për mamanë. Është e rëndësishme për të. Ka mbledhur gjithë jetën.
— Dhe puna ime nuk është e rëndësishme? Kam gjashtë muaj që kursej.
Ai u ul në divan, hoqi këpucët me qetësi.
— Ti punon, fiton. Do t’i mbledhësh sërish. Ajo është pensioniste. Mos je bërë kaq dorështrënguar? Bën dramë për një vegël kuzhine, kur nëna ime ka nevojë?
Dorështrënguar. “Vegël kuzhine”. Dhe “nëna ime” — jo e jona. Në atë çast gjithçka u kthjellua. Unë do të isha gjithmonë e dyta në jetën e tij. Ai nuk ishte martuar me mua; kishte zgjedhur një grua që t’i shërbente dhe të sillte të ardhura.
U ngrita pa zhurmë dhe telefonova avokatin. Koha kishte ardhur.
Të nesërmen në mëngjes nisa procedurat. Dokumentet e konfirmuan: apartamenti ishte vetëm në emrin tim. Oltiani nuk kishte asnjë të drejtë ligjore mbi të. U ktheva në shtëpi para se ai të mbaronte turnin. Thirra një bravandreqës dhe ndërrova cilindrin e derës. Pastaj sistemova rrobat dhe sendet e tij në dy valixhe. Me kujdes, pa britma, pa skena. Dhe u ula të prisja.
Por kishte edhe diçka tjetër. Nxora të gjitha mesazhet e ruajtura ndër vite. Çdo “më jep hua deri nesër”. Çdo “mami ka nevojë për ndihmë”. Çdo “javën tjetër t’i kthej”. U ula para kompjuterit dhe përpilova një tabelë të detajuar: datë, arsye, shumë. Plot dyzet faqe. Nga kutia e çajit të shtrenjtë që “u zhduk”, te vazoja e thyer. Nga lekët e “marra borxh” për ditëlindjen e Ylvije Markut, deri te pullat e rralla për koleksionin e saj.