Gjithçka ishte aty. Me prova, data, mesazhe të ruajtura. Asgjë e lënë në ajër.
E printova tabelën dhe e futa në një dosje të trashë kartoni. Brenda saj vendosa edhe certifikatën e pronësisë së apartamentit dhe kërkesën për divorc që kisha përgatitur më parë. Ajo dosje nuk ishte thjesht një grumbull letrash. Ishte mburoja ime. Ishte edhe arma ime.
Oltian Tahiri u kthye në orën tetë të mbrëmjes. Provoi çelësin, por dera nuk u hap. U dëgjua zilja. Hapa derën pa nxituar dhe i shtyva përpara dy valixhet.
— Merri.
Ai m’u ngul sytë, i hutuar.
— Teuta Qafoku, çfarë po bën?
— Kam dorëzuar kërkesën për divorc. Largohu.
Në fillim mendoi se po bëja shaka. Tentoi të hynte me forcë, por unë e mbylla derën përpara se të hidhte hapin. Filloi të telefononte pa pushim. Nuk iu përgjigja. Më pas ra telefoni nga Ylvije Marku. Zëri i saj ulërinte për mosmirënjohje, për turp. E dëgjova për rreth një minutë, pa thënë asnjë fjalë, pastaj e mbylla dhe bllokova të dy numrat.
E dija që kjo nuk do të mbaronte aty. E parashikoja vazhdimin në mëngjes. Dhe ashtu ndodhi.
Në gjashtë pa dhjetë, Ylvije Marku ishte para derës sime. Fillimisht dëgjova zhurmën e çelësit që përpiqej të hynte në bravë. Pastaj heshtje për një sekondë — dhe menjëherë pas saj britma që tronditi gjithë pallatin. Dritaret u hapën, fqinjët nxorën kokat, pëllumbat u trembën në parvaze.
— Teuta Qafoku! Çfarë po guxon?! Hape menjëherë! Është shtëpia ime! Djali im jeton këtu!
Qëndroja pas derës, e qetë. Prisja. E dija se skena do të përshkallëzohej. Pas rreth njëzet minutash mbërriti Oltiani. Filloi të godiste derën me grushte, të kërkonte hapjen, madje përmendi policinë. Unë nuk reagova. Fqinjët tashmë ishin mbledhur në korridor, pëshpëritnin, vëzhgonin. Aq më mirë. Më duheshin dëshmitarë.
Më në fund dola. Në dorë mbaja dosjen.
Ylvije Marku u ndal në mes të fjalisë. Oltiani bëri një hap përpara.
— Mjaft me këtë teatër. Hajde flasim si njerëz.
— Po, të flasim, — thashë dhe i zgjata dosjen. — Këtu është kontrata e blerjes së apartamentit. Në emrin tim. Këtu është kërkesa për divorc. Dhe këto…
Nxora tabelën. Dyzet faqe të plota.
— Janë të gjitha shumat që më keni marrë gjatë pesë viteve. Çdo Lek “hua”. Çdo send i zhdukur. Vazoja e thyer. Paratë për pullat. I kam shënuar të gjitha. Dhe kam ruajtur çdo mesazh ku premtonit se do t’i kthenit “nesër”. Çdo bisedë. Çdo fjalë.
Oltiani mori fletët. Ngjyra i iku nga fytyra. Ylvije Marku ia rrëmbeu nga duart dhe i hodhi një sy të shpejtë. Fytyra iu shtrembërua.
— Ti… na ke përgjuar? Na ke numëruar lekët?!
— Kam mbrojtur atë që është e imja. Ajo që ju e quajtët lakmi, ishte thjesht dinjitet.
Bëra një pauzë të shkurtër dhe hodha vështrimin nga fqinjët që qëndronin nëpër dyer.
— Nëse përpiqeni sërish të hyni me forcë, do të njoftoj policinë e zonës. Ka dëshmitarë. Ka dokumente. Tani largohuni. Përfundimisht.
U ktheva brenda dhe mbylla derën me çelës. U mbështeta pas saj dhe dëgjova hapat e tyre në shkallë. Të rëndë. Të ngadaltë. Pastaj heshtje. Një heshtje e vërtetë, si ajo që nuk e kisha ndjerë prej pesë vitesh.
Procedurat e divorcit përfunduan shpejt. Oltiani nuk kundërshtoi — apartamenti nuk ishte i tij, ndaj nuk kishte çfarë të humbiste. Ylvije Marku telefonoi të njohur, u ankua, më pikturoi si përbindësh. Por njerëzit nuk janë budallenj. E kishin parë vetë si jetonin në kurrizin tim.
Një muaj më vonë bleva një mikser të ri. Dhe hodha në treg një seri të re kroasantësh.