Biznesi nisi të marrë hov. Çuditërisht, sapo u zhduk zhurma e përhershme që më rëndonte në sfond, gjeta energji që s’e dija se e kisha.
Gëzime Mullisi filloi të vinte fundjavave. Jo menjëherë. Në fillim druhej se do të më gjente të thyer, duke qarë mbi filxhanë kafeje të ftohtë. Por kur erdhi dhe më pa të qetë, në këmbë, me sytë që më shkëlqenin sërish, u çlirua. U ul në kuzhinë, hëngri tre kroasantë rresht dhe tha, me gojën ende plot:
— Mami, mirë bëre që i nxore jashtë. S’e thosha dot, por ai ishte i dobët. Kurse e ëma… më mirë të mos flas.
Shpërthyem në të qeshura. Qeshëm gjatë, derisa na dolën lot. Atë çast kuptova se nuk kisha rifituar vetëm shtëpinë, por edhe vajzën time.
Një vit më vonë, më mori në telefon Oltian Tahiri. Numër i panjohur. U mendova pak, pastaj u përgjigja.
— Teuta, jam unë. Mos ma mbyll. Dua të flasim.
Heshta.
— Desha të them… ndoshta e tepruam. Në fund të fundit, kemi jetuar mirë. Mami thotë që atëherë ishe shumë e lodhur, e tensionuar. Ndoshta takohemi e flasim?
Ai e kishte seriozisht. Mendonte se dera ishte ende hapur. Se unë prisja, më mungonte, se ai vazhdonte të ishte qendra e botës sime.
— Oltian, gjithçka që duhej ta dëgjoje, ta thashë para një viti. Në atë dosje. E lexove ndonjëherë? Apo Ylvije Marku e fshehu që të mos mërzitej?
Në anën tjetër ra heshtje.
— Ja, pra. Kaq kishim për të thënë. Mos më telefono më.
— Pse je bërë kaq e ashpër? Kaq vite bashkë…
— Nga ato vite, katër i kalova duke u përpjekur të isha “e përshtatshme”. Që t’i pëlqeja nënës sate. Që ti të mos ndiheshe në siklet. Vetëm se unë nuk isha mirë. Dhe u lodha duke u bërë e rehatshme për të tjerët.
E mbylla telefonin. E bllokova numrin. Dora nuk më dridhej. Brenda meje kishte vetëm qetësi.
Dielli hynte me bollëk nga dritarja. Mbi tavolinë qëndronte një kontratë e re — një kafene e madhe kishte porositur prodhime për një muaj përpara. Gëzime do të vinte në mbrëmje me një shoqe; donin të më ndihmonin në furrë. Jeta vazhdonte. Jeta ime. Në apartamentin tim. Sipas rregullave të mia.
Dhe, mbi të gjitha — me çelësat e mi.
Ndonjëherë më kujtohet ai mëngjes. Ulërima e Ylvije Markut në oborr, në gjashtë të mëngjesit, kur kuptoi se çelësi nuk punonte më. Fytyra e saj kur pa tabelën — dyzet faqe me shifra, kërkesa, shpenzime, të gjitha të printuara, prova të pangatërrueshme të lakmisë së saj. Inati i pafuqishëm kur e kuptoi se, për herë të parë pas pesë vitesh, nuk mund të hynte thjesht brenda për të marrë çfarë i tekej.
Njerëzit thonë se duhet të falësh, të bësh kompromis, të ruash familjen me çdo kusht. Unë kam mësuar diçka tjetër: së pari duhet të ruash veten. Sepse, nëse nuk mbron territorin tënd, dikush do ta pushtojë ngadalë, butë, me fjalë për dashuri e përkujdesje. Dhe një ditë zgjohesh e kupton se në shtëpinë tënde nuk ka më vend për ty.
Nuk pendohem që ndërrova bravën. Pendesa ime e vetme është që nuk e bëra më herët — që atë ditë të parë kur Ylvije Marku zhvendosi statujën e mamit dhe e quajti “rregull”.
Tani dera e apartamentit tim hapet vetëm për ata që zgjedh unë. Kur dua unë. Si dua unë. Dhe asnjë çelës i huaj nuk do të përshtatet më kurrë në bravën time.