— Do të kemi shef të ri për sektorin! — shpërtheu Bora Rrota me sy të zgurdulluar sikur po paralajmëronte ndonjë katastrofë.
Teuta Kastrati ngriti kokën nga ekrani i kompjuterit dhe e pa me qetësi.
— Mirë pra… ndodh. Çfarë ka këtu për alarm?
— Ti s’e ke idenë kush është!
— Hë pra, mos më mbaj pezull. — Teuta mbylli dokumentin dhe u kthye nga ajo. — Kush?
— Djali i atij lart! — Bora ngriti gishtin nga tavani me një shprehje dramatike.
Teuta e shtrembëroi buzën me ironi.
— Jezu Krishti?
— Mos u tall! — ia ktheu Bora. — Djali i Kastriot Frashërit!
— E thuaj drejt, atëherë. Pse bën mistere me gjeste qiellore? — Teuta u mendua një çast. — Ai s’është ai tipi i përkëdhelur? Ka bredhur nëpër universitete jashtë, pastaj ka harxhuar jetën qejfeve…
— Edhe kur studionte, qejfet nuk i linte mënjanë. Me sa duket i është mërzitur babait me kapriçot e tij dhe vendosi ta ulë me këmbë në tokë. Ja ku e solli, shef mbi ne.
— Po unë s’e shoh tragjedinë. Përse po shqetësohesh kaq?
Bora nuk i përballonte lehtë ndryshimet. Ajo i druheshin çdo të reje. Ish-shefi i tyre, Mentor Osmani, kishte plot huqe, por tashmë ishte bërë pjesë e zakonit të përditshëm. Që në fillim ai u kishte thënë: “Sa të plotësoj vitet për pension, iki.” Dhe e mbajti fjalën.
Departamenti merrej me shitjen e apartamenteve nga kompania ndërtuese — disa të përfunduara, disa ende në proces. Puna nuk ishte e ndërlikuar: organizoje transaksionin, përgatitje kontratat, merrje pagesën, jepje dokumentacionin. Herë pas here klientët më kërkues i shoqëronin në kantier, që ndodhej vetëm pak hapa larg zyrës, për t’u siguruar se ndërtesa po ngrihej realisht. Ishte e drejta e tyre të bindeshin me sytë e vet.
Pronar i firmës ishte vetë Kastriot Frashëri. Dhe tani, djali i tij do të drejtonte ekipin e vogël të shitjeve. Në zyrë secili e njihte mirë profesionin; specialistët nuk kishin nevojë për shumë komandim. Teuta ishte e bindur se edhe një djalë i rritur me lugë floriri do ta kishte të lehtë të përshtatej këtu. Prandaj, ankthin e Borës nuk e kuptonte.
Mentor Osmani ua prezantoi zëvendësuesin me buzëqeshje të ndritur:
— Vajza, unë po largohem! Ky është Oltian Sinani. Ju lutem, mirëpriteni.
Ish-shefi rrezatonte nga gëzimi. Kishte një shtëpizë rreth shtatëdhjetë kilometra larg Tiranës dhe mezi priste pensionin. Plane kishte plot: të prodhonte birrë artizanale, të nxirrte raki, të peshkonte e ndoshta të dilte edhe për gjah, sepse në pyjet rreth fshatit silleshin dhelpra.
— Kjo është Teuta. Kjo, Bora. Dhe ai është Gjergj Kalemi. Do t’ia dilni vetë për pjesën tjetër.
— Po, mirë, — mërmëriti Oltiani pa shumë entuziazëm, duke përtypur çamçakëz.
Duhej të ishte rreth tridhjetë e pesë vjeç. Fytyrë e rregullt, por trup i shpërfillur: bark i dalë, anë të fryra.
Të dy shefat u futën në zyrë për dorëzimin e detyrave. Gjergji u zhduk në dhomën e serverëve. Në open space mbetën vetëm gratë.
— A kanë mungesë fantazie në atë familje? — pëshpëriti Bora. — Kastriot Frashëri dhe Oltian Sinani… Emra që duken si pasqyrë njëri i tjetrit.
— S’e di, — zgjati fjalën Teuta. — Por a e pe sa shumë e ka tepruar me “jetën e mirë”? Dukët sikur pret fëmijë.
— Ti vetëm për kile mendon! — qeshi Bora.
Teuta ishte dyzet e katër vjeçe dhe kujdesej me përpikëri për veten. Hante me rregull, shkonte në palestër çdo pasdite; palestra ndodhej fare pranë zyrës. Prej tre vitesh jetonte me këtë disiplinë. Vajza e saj ishte martuar dhe ishte shpërngulur në Berat. Me bashkëshortin ishin ndarë prej kohësh. Nuk kishte ndonjë admirues rrotull, por ajo donte të ndihej mirë me trupin e saj. Pas të dyzetave kishte vënë re se metabolizmi nuk falte: një copë tortë në mbrëmje dhe kilogramët shfaqeshin menjëherë. Prandaj investonte kohë dhe energji te vetja.
Pamja e shefit të ri e bezdisi. Si mund të shpërfillesh kështu në atë moshë?
— Sa vjeç është ky Oltiani ynë? — pyeti ajo.
— S’jam e sigurt. Ndoshta pak mbi të tridhjetat, — tha Bora.
Teuta tundi kokën me mosmiratim. Me atë fytyrë tërheqëse, dhe megjithatë me trup të lënë pas dore… Ajo mori frymë thellë dhe u kthye te fushata reklamuese që po përgatiste. Në fund të fundit, kjo pjesë e punës për të nuk ishte aspak e re dhe…