…dhe kjo pjesë e punës për të nuk ishte aspak e re dhe nuk përbënte ndonjë sfidë të veçantë. Për më tepër, kompania ua shpërblente për detyrat shtesë. Borës Rrota i paguhej një shtesë për kontabilitetin, pasi ajo përgatiste dokumentacionin financiar dhe e dërgonte në zyrën qendrore. Ndërsa Teuta Kastrati merrte pagesë shtesë për organizimin dhe menaxhimin e fushatave reklamuese.
Pak më vonë filluan telefonatat. Dalëngadalë u shtua edhe fluksi i klientëve që interesoheshin për apartamentet. Shefi i ri nuk dukej gjëkundi; nuk hynte në zyrën e tyre dhe, të themi të drejtën, as që i mungonte ndonjërit.
— Mos vallë ka çuar ndonjë arkë me uiski në zyrën e vet dhe ka ftuar ndonjë shoqëri? — tha Bora me të qeshur të përmbajtur.
Teuta u drodh sapo dëgjoi aludimin për “shoqëri” në lidhje me Oltian Sinanin. Ajo ishte dyzet e katër vjeçe, beqare prej kohësh, por ideja që ai… jo, kurrsesi. Me atë trup të shkujdesur? As në ëndërr.
Megjithatë, ndodhi diçka që nuk e kishte parashikuar. Oltiani nisi t’i kushtonte vëmendje të hapur. Kur e kuptoi se sjellja e tij nuk ishte rastësore, për pak sa nuk i ra të fikët.
— T’ju çoj me makinë? — e pyeti një mbrëmje, duke e ndalur pranë hyrjes.
— Faleminderit, banoj afër, — u përgjigj ajo shkurt.
— Në apartamentin tonë?
Ai nënkuptonte një nga banesat e ndërtuara nga firma e të atit, por formulimi tingëlloi sikur po i ofronte strehim. Teuta e pa drejt në sy.
— Në apartamentin tim, — sqaroi me theks të ftohtë.
Shtëpinë e kishte blerë vetë. I pëlqente zona: jo larg Tiranës, ajër i pastër, një lumë i vogël aty pranë. Disa pallate ishin përfunduar dhe pothuajse të gjitha banesat ishin shitur; të tjerat ishin ende në ndërtim.
Më pas, Oltiani filloi t’i sillte lule. Bora qeshte me nënkuptime, ndërsa Teuta ziente përbrenda. Ironikisht, si drejtues ai ishte korrekt dhe i distancuar. Përderisa puna ecte, apartamentet shiteshin dhe raportet dorëzoheshin në kohë, ai nuk ndërhynte në detaje. As Borën, as Teutën, as Gjergj Kalemin nga zyra e tretë nuk i bezdiste me kapriço shefi.
Por Teuta nuk mund të bashkohej me entuziazmin e përgjithshëm që “djali i pasur” doli i arsyeshëm. Sepse pikërisht ajo ishte në shënjestër. Çdo ditë e më shumë ai i rrinte pas. Ajo nisi të mendojë seriozisht nëse duhej të kontaktonte Kastriot Frashërin, pronarin e kompanisë. Numrin e tij e kishte diku, por njiheshin fare sipërfaqësisht. Ai rrallë përzihej në administrim; gjithçka drejtohej nga menaxherë të punësuar. Kishte ardhur vetëm dy herë në kantier dhe kishte kaluar për një vizitë të shkurtër në zyrën e shitjeve.
Ndërkohë, Oltiani vazhdonte me këmbëngulje: buqeta, dhurata, ftesa për darka.
— Po sillesh si gjashtëmbëdhjetëvjeçare, — i tha Bora gjysmë me shaka. — Je dyzet e katër. Nuk po të rrinë radhë pretenduesit. Pse e refuzon kështu?
— Sepse nuk më pëlqen, — ia ktheu Teuta me bezdi. — Më ka lodhur! Ç’i duhet ky djalosh pas meje?
— E di sa para ka familja e tij?
— Paratë s’kanë lidhje fare, Bora. Ai ka fiksuar diçka në kokë dhe mendon se mund të më blejë. Kaq.
Një pasdite, Oltiani e thirri në zyrën e tij. Diçka në ajër e paralajmëroi se situata nuk ishte e mirë. Ajo hyri dhe e la derën gjysmë të hapur.
— Nuk ka nevojë, — tha ai me ton të thatë. — S’kam ndërmend të të dhunoj.
— Shpresoj, — u përgjigj ajo pa buzëqeshje.
— Nëse nuk del me mua, do të të pushoj nga puna, — deklaroi ai prerë.
Teuta mori frymë thellë dhe u ul përballë tij.
— Oltian, sa vjeç je?
Deri atëherë i ishte drejtuar gjithmonë me formalitet.
— Tridhjetë e tre. Pse?
— Është moshë e bukur. Mosha e Jezu Krishtit. Në atë moshë e kryqëzuan. Ndërsa ti, mesa duket, ke arritur në përfundimin se gjithçka dhe gjithkush blihet.
Ai u drejtua në karrige dhe e vështroi me ngulm.
— Çdo gjë ka çmim.
— Jo.
— Po. Edhe ti ke një të tillë. Më parë do ta kisha zgjidhur lehtë, por im atë ma ka mbyllur rubinetin e parave. Prandaj jam këtu… me ju. Dhe nuk kam ndërmend të bëhem dado e askujt.
— Askujt nuk i duhet dado, — tha ajo qetë, duke u ngritur.
U drejtua nga dera, por ai reagoi me shpejtësi të papritur për trupin e tij. U hodh përpara, e kapi nga krahu, e tërhoqi brenda dhe e mbylli derën me çelës. Në atë çast, një ndjesi e ftohtë i përshkoi shtyllën kurrizore. Oltiani qëndronte fare pranë, sytë i shkëlqenin me një zemërim të papërmbajtur. Në ajër ndihej tensioni, sikur gjithçka mund të shpërthente në çdo sekondë.