Pas atij shpërthimi, Oltiani sikur u kthjellua. Frymëmarrja iu ngadalësua, shikimi iu zbut dhe bëri një hap prapa, duke krijuar pak hapësirë mes tyre.
— Ç’rëndësi ka sa vjeç je ti? — tha me zë të ngjirur. — Unë jam dashuruar, e kupton?
Teuta Kastrati mbeti pa fjalë. Fjalët i ishin tharë në grykë.
— Nuk di ç’të bëj me veten, — vazhdoi ai me nervozizëm të çiltër. — Pse më shmang kështu? U interesova. Nuk je e martuar. As nuk ke njeri.
— Më fal… por thjesht nuk je tipi im.
Ajo u shkëput vrullshëm dhe iu sul derës. Filloi të rrotullonte shulin me duar që i dridheshin, por dera nuk po hapej. E kishte kthyer në drejtimin e gabuar. Papritur ndjeu dorën e tij mbi të sajën. Oltiani e rrotulloi shulin siç duhet dhe e shtyu derën.
— Për pushimin nga puna bëra shaka. Më fal, — i tha ai, ndërsa ajo tashmë po largohej me hapa të shpejtë në korridor.
Të nesërmen në zyrë mbërriti administratori i përgjithshëm dhe prezantoi shefin e ri, Bledar Shalën.
— Po Oltian Sinani ku përfundoi? Mos vallë ia mbathi për në Maldive? — hodhi me ironi Bora Rrota.
Shefi i ri nuk buzëqeshi.
— Kemi ndërruar vendet. Ai tani është në degën e Lermonovit të Tretë. Hajde, vajza, të punojmë. Apartamentet nuk shiten vetë.
Dhe doli, pa shtuar asgjë tjetër. U kuptua menjëherë se ky nuk ishte si Oltiani. Ky do të futej në çdo detaj dhe do të kërkonte llogari për gjithçka.
— Të lumtë, Teutë! — Bora u ngrit dhe bëri një përkulje tallëse. — Nga zemra faleminderit! Na e hoqe Oltianin, e tani do ta vuajmë të gjithë me këtë.
— Çfarë doje të bëja? Të shkoja me të vetëm që të rrinte këtu? — shpërtheu Teuta.
— Mbrëmë dolëm për kafe pas pune, — tha Bora me qetësi.
— Me kë? — sytë e Teutës u zgjeruan.
— Me Oltianin, me kë tjetër? Mendova se ti e kishe hedhur poshtë dhe ai po përpiqej të më afrohej mua. Sa budallaqe që jam!
— Dhe… ç’të tha?
— Që të dashuron. Që i ka rënë për pjesë hall i madh, — u tall lehtë ajo. — I thashë se ti je tip sportiv dhe nuk dilke me burra të shëndoshë. Nuk ia përmenda fare që prej pesë vitesh nuk del me askënd. S’doja të ta prishja namin.
— Je në vete? Pse duhej t’i thoje që është i shëndoshë? — u nxeh Teuta. — A e kupton sa e rëndë është kjo?
— Që të mos ushqente shpresa, — tundi supet Bora. — Por që do largohej nga zyra, këtë s’e prisja.
Bledar Shala doli të ishte shef kërkues. Megjithatë, për sa kohë puna bëhej siç duhej, nuk kishte ku të kapeshte. Sidoqoftë, atmosfera ndryshoi. Me dy drejtuesit e mëparshëm, zyrat kishin qenë më të lehta, më të qeshura; tani ajri ishte i rëndë dhe i tendosur.
Kaluan gjashtë muaj. Teuta mbeti po aq e vetme sa më parë. Pas orarit vazhdonte të shkonte në palestër, ndërsa fundjavave dilte diku, sipas motit. Nganjëherë udhëtonte drejt Beratit për të takuar fëmijët. Herë të tjera shkonte në Klenovë për një shëtitje të qetë. Dy-tri herë u ngjit edhe në male. Ecja në shtigje, me erën që të përplaset lehtë në fytyrë dhe me aromën e natyrës së gjallë përreth, i jepte një ndjenjë lirie të papërshkrueshme. E bukur, sfiduese, e egër — një kënaqësi e pastër.
Një mbrëmje, sapo doli nga palestra, dikush e thirri në emër. U kthye nga zëri i njohur, por për disa sekonda nuk po e dallonte dot fytyrën përballë. Oltiani e vështroi reagimin e saj dhe shpërtheu në të qeshur.
— Unë jam, mos u tremb!
— Po… si është e mundur?
— Me disiplinë. Numërova kaloritë, fillova vrapin. E lashë edhe pijën. Tani, ndonjë gotë rrallë dhe me masë.
— E pabesueshme, Oltian! Vërtet e pabesueshme!
Pa dashur, Teuta e soditi me admirim. Gjithmonë e kishte vënë re që fytyra e tij ishte e bukur, por pesha e tepërt e kishte mjegulluar atë bukuri. Tani përballë saj qëndronte një burrë i ri, i tonifikuar, me tipare të theksuara. Rrobat i rrinin për mrekulli; cilësia dukej menjëherë.
Ai e shikonte me një lloj pritjeje në sy, ndërsa asaj papritur iu duk vetja më e moshuar se pesë minuta më parë. Sa i lumtur dukej… mbi të tridhjetat, plot energji, plot dritë. Ajo mori frymë thellë dhe buzëqeshi me përpjekje.
— U gëzova që të pashë, Oltian. Duhet të iki tani.
Fytyra e tij u zbeh.
— Çfarë nuk shkon kësaj here?
— Si?
— Atëherë isha i shëndoshë. Tani çfarë jam?
— S’po të kuptoj…
— U mora me veten për ty. Doja të isha në lartësinë tënde, të formës tënde. U sistemova, ndryshova stil jetese… dhe prapë nuk mjafton?
— Oltian, ti po e ke gabim. Nuk është se unë… nuk është se nuk të dua…