…pse do të të duhet një grua në moshë si unë?
Teuta Kastrati mezi e njohu zërin e vet. Po t’i thoshte dikush pak muaj më parë se do ta quante veten “grua në moshë”, do ta merrte për tallje. Por tani, në atë çast, i dukej se duhej ta trondiste disi që ai ta kuptonte.
— Mirë pra. Mjafton. E mora mesazhin, — tha Oltian Sinani me një ton të prerë.
Ajo mendoi se do të largohej. Madje u përgatit për atë boshllëkun që do të linte pas. Por ai, në vend që të kthehej, e kapi lehtë nga krahu dhe e tërhoqi drejt vetes. Puthja erdhi e papritur. Dhe, për habinë e saj, nuk u tërhoq. Përkundrazi. Qëndroi aty, përballë palestres, duke puthur një burrë më të ri, ndërsa mendimi “është shumë më i ri se unë” trokiste në kokë gjithnjë e më dobët, derisa u tret fare.
Të nesërmen në mëngjes, Teuta hyri në zyrë me pesë minuta vonesë. Kaloi shpejt pranë derës së Bledar Shalës, duke u përpjekur të mos binte në sy, dhe u ul menjëherë në vendin e saj.
— Shefi s’të ka kërkuar, — i tha Bora Rrota. — Je me fat sot. Por do të të sugjeroja të haje ndonjë limon.
— Limon? Për çfarë më duhet limoni? — u habit Teuta.
— Sepse po ndriçon si llambë. E kupton vetë pse. Oltiani ka qenë në qytet, apo jo?
Teuta deshi të kundërshtonte, t’i thoshte se po fliste marrëzira, por u përmbajt. Nxori pasqyrën e vogël nga çanta, hodhi një sy fytyrës së saj dhe u përpoq ta zbehte atë shkëlqim me një shprehje më serioze.
— Qenke në kontakt me të? Nga i di gjithë këto? — e pyeti me dyshim.
— Më ka shkruar para ca ditësh. Pyeste për ty. Nëse je martuar apo jo.
Teuta heshti një çast.
— Kam përshtypjen se ai s’e ka idenë sa vjeç jam.
— Ose ndoshta s’e konsideron problem. Dhe, të lutem, mos u fikso me këtë. Me atë fytyrë që ke sot, dukesh e lumtur deri në majë të flokëve.
— Tani, po. Në këtë moment. Po më vonë?
“Po më vonë” erdhi më shpejt nga sa mendonte. Të shtunën, Oltiani e mori për ta prezantuar me familjen e tij. Teksa ngjiteshin në shkallët e verandës, ajo pëshpëriti e alarmuar:
— Të lutem, mos ua thuaj moshën time!
Ai qeshi lehtë.
— Teuta, ti punon për babanë tim. Mendon se për Mentor Osmanin është e vështirë të marrë vesh sa vjeç je?
Ajo hapi sytë e tmerruar, por dera u hap në atë çast. I priti një grua elegante, me pamje të re.
— Mirë se erdhët. Unë jam Afërdita Pano, nëna e Oltianit.
Nga brenda dëgjohej një zë i fortë, që dukej sikur e paraprinte vetë njeriun.
— Ku është ajo zonja që e bëri djalin tim të marrë mend? Ta shoh pak!
Pastaj u shfaq Mentor Osmani, me hap të sigurt dhe buzëqeshje të gjerë.
Teuta u ndje në siklet, por mikpritja e tyre ishte aq e ngrohtë, sa tensioni iu tret ngadalë.
Kur u ulën për drekë, në dhomë hyri një djalë rreth dhjetë vjeç.
— Ky është Krenar Gjini. Djali im, — tha Oltiani qetësisht. — Krenar, kjo është Teuta.
— Përshëndetje, — tha djali me mirësjellje dhe u ul pranë gjyshit.
Teuta kuptoi menjëherë se Krenarin po e rrisnin gjyshërit. Një ndjenjë lehtësimi e përshkoi. Ai kishte tashmë një fëmijë. Nuk po i “vjedhte” vitet më të bukura, ato kur mund të ndërtonte familje me një vajzë të re dhe të kishte pasardhës.
Pas drekës dolën për një shëtitje në oborrin e madh që rrethonte shtëpinë.
— Sa tokë keni këtu? — pyeti ajo, duke parë përreth.
— Nja dy hektarë, besoj. S’jam i sigurt për shifrën e saktë, — u përgjigj ai.
— Po nëna e Krenarit?
Oltiani uli zërin.
— Nuk është më. Ka vite. Kur lindi Krenari, as unë e as Bukurie Deda nuk ishim në gjendjen më të mirë. Unë e mblodha veten sapo kuptova se isha bërë baba. Ajo nuk arriti. Vazhdonte me alkoolin dhe gjërat e ndaluara. Në fund, një mbidozë i mori jetën. Prindërit e mi na mbajtën. Më saktë, e mbajtën Krenarin. Edhe mua, në një farë mënyre. Babai më futi në punë. Po të mos ishte ai, ndoshta s’do të të kisha njohur kurrë.
Dielli po zhytej ngadalë pas kodrave. Ngjyrat e portokallta përhapeshin mbi tokë.
— Fundjavën tjetër mund të shkojmë në mal, — sugjeroi Teuta. — Të marrim edhe Krenarin me vete.
— Jam dakord për çdo gjë që thua ti.
Ai e përqafoi lehtë nga supet. Qëndruan ashtu, duke soditur horizontin që errësohej. Por ndërsa shijonte atë pamje, Teuta mendoi për perëndimin e saj personal.
— Çfarë të ardhmeje kemi ne të dy? — tha me zë të ulët. — Unë jam dyzet e pesë. Ti njëmbëdhjetë vjet më i ri…
— E ardhmja? Askush nuk e di çfarë sjell. As unë, as ti, as askush tjetër. Por të paktën kemi këtë të tashme. Dhe është e bukur.
Ai ia hodhi xhaketën mbi supe dhe e shtrëngoi më fort pranë vetes. Dielli u zhduk plotësisht, dhe freskia e mbrëmjes nisi të ndihej në ajër.