— Si ka mundësi që thua se apartamenti yt nuk ndahet? Unë kam llogaritur pjesën time pas dasmës… — u ankua burri im, duke folur për shtëpinë që kisha blerë para se të martoheshim.
Për Diella Mullisin, ftesa nga gjykata për zgjidhjen e martesës nuk erdhi si rrufe në qiell të hapur. Viti i fundit me Kastriot Bushatin kishte qenë si një shuarje e ngadaltë dhe e dhimbshme. Orët e pafundme jashtë orarit, ftohtësia në sjellje, shikimi i largët që nuk ndalej më tek ajo — të gjitha flisnin qartë. Një muaj më parë ai ishte kthyer në shtëpi, kishte mbledhur rrobat me qetësi dhe kishte thënë se “kishte njohur dikë tjetër” dhe se “kështu ishte më e ndershme”. E ndershme. Ç’fjalë e çuditshme për ta mbuluar tradhtinë.
Ajo nuk e ndaloi. Dhimbja i rrinte si një plagë e vjetër që dhemb në heshtje, por bashkë me të ndiente edhe një çlirim të lehtë. Nuk kishte më nevojë të shtirej, të përpiqej të nxirrte fjalë prej tij apo të kërkonte fajin brenda vetes. Gjithçka kishte marrë fund.
Diella jetonte në apartamentin e saj — një shtëpi e bollshme me dy dhoma, plot dritë, që e kishte trashëguar nga prindërit shumë kohë përpara se të njihte Kastriotin. Ai vend kishte qenë gjithmonë streha e saj, fortesa ku ndihej e sigurt. Pas largimit të tij, muret sikur morën frymë sërish. Ajo nisi të bënte gjëra që i kishte lënë pezull prej vitesh: ndërroi letrën e murit në dhomën e gjumit, bleu kolltukun që e kishte parë prej kohësh në një vitrinë. Po rindërtonte jetën e saj, hap pas hapi.
Një javë pasi mori njoftimin nga gjykata, telefoni ra. Në anën tjetër ishte Kastrioti; zëri i tij i thatë, pothuajse zyrtar.
— Përshëndetje, Diellë. Duhet të takohemi për të sqaruar ndarjen e pasurisë. Më mirë pa avokatë, që të mos shpenzojmë kot.
Ajo pranoi. Ende donte të besonte se mund të ndaheshin me dinjitet.
U takuan në një kafene. Ai erdhi me një dosje në dorë, si të ishte në një mbledhje biznesi.
— Atëherë, — nisi ai duke hapur dokumentet, — për pasurinë e përbashkët. Makina mbetet e imja, sepse e përdor unë. Garazhi është në emrin tënd; mund ta vlerësojmë dhe ta zbritim nga pjesa që më takon. Shtëpiza e pushimit…
Fliste për dhjetë vjet martesë si të lexonte bilancin e një firme të falimentuar. Zemra e Diellës u shtrëngua, por ajo ruajti qetësinë.
— Dhe, sigurisht, apartamenti, — shtoi ai, duke ardhur te thelbi.
— Çfarë ka me apartamentin? — pyeti ajo.
— Do ta ndajmë sipas ligjit.
— Kastriot, atë banesë e kam pasur para martesës. Nuk është pronë e përbashkët dhe nuk hyn në ndarje. Kështu e përcakton ligji.
Ai ngriti sytë. Asnjë shenjë turpi apo ngurrimi. Vetëm një pakënaqësi e ftohtë, kokëfortë.
— Si mund të thuash që nuk ndahet? — shpërtheu. — Unë kam llogaritur pjesën time që ditën kur u martuam!
Diella e pa e habitur. “Kam llogaritur.” Pra, që në fillim ai kishte bërë hesapet.
— Çfarë pjese kishe parasysh, Kastriot? — e pyeti me një qetësi të sforcuar.
— Gjysmën, natyrisht! — zëri iu ngrit. — Kam jetuar dhjetë vjet në atë shtëpi! Kam paguar faturat! Kam ndërruar llambat, kam rregulluar çezmat! Kam investuar kohën dhe jetën time aty! Mendon se kjo s’ka asnjë vlerë?
— Kjo quhet të jetosh në martesë, — ia ktheu ajo prerë. — Edhe unë kam gatuar, kam larë, kam pastruar. A të nxjerr faturë për shërbimet shtëpiake?
— Mos e shtrembëro! — goditi tavolinën me pëllëmbë. — Është ndryshe! Unë jam burri, kam investuar në pasurinë kryesore! Prisja që, kur të ndaheshim, si njerëz të qytetëruar, ta shisnim apartamentin dhe ta ndajmë paratë.