paratë. Kjo do të ishte e drejtë!
“E drejtë.” Ai, që e kishte lënë për një grua tjetër, fliste tani për drejtësi.
— E drejtë është ajo që përcakton ligji, Kastriot Bushati. Dhe ligji e thotë qartë: ti nuk ke asnjë të drejtë mbi shtëpinë time, — zëri i Diella Mullisit u bë i akullt, i prerë si thikë.
— Ligji yt nuk më intereson! — ia ktheu ai me një nervozizëm që po i kalonte në histeri. — Ka edhe ndërgjegje! Ka norma njerëzore! Nuk do të iki me një valixhe në dorë! Nuk kam humbur dhjetë vjet të jetës sime kot për ty!
As vetë nuk e kuptoi çfarë sapo kishte thënë. Por Diella e dëgjoi shumë qartë fjalën. “Humbur.” Si të kishte folur për një investim të dështuar.
— Domethënë, sipas teje, unë duhet të të paguaj një lloj shpërblimi? Një kompensim sepse ke qenë burri im?
— Quaje si të duash! — tashmë po shpërthente, teksa e ndiente planin t’i rrëzohej si kështjellë rëre. — Nuk largohem duarbosh! Do të të hedh në gjyq! Do të vërtetoj që kam bërë përmirësime të pandashme në apartament! Do të gjej edhe dëshmitarë!
Diella e vështroi gjatë. Përballë saj nuk ishte më njeriu që kishte dashur, por një i huaj që bërtiste, që shkumëzonte nga zemërimi. Dhe, çuditërisht, nuk ndjeu më dhimbje për tradhtinë e tij. Në vend të saj erdhi neveria… dhe një lehtësim i thellë, çlirues, që e përfshiu të tërën nga brenda. Lehtësimi që ky njeri nuk do të ishte më pjesë e jetës së saj.
U ngrit pa zhurmë, la paratë e kafesë mbi tavolinë dhe u drejtua nga dera.
— Ku po shkon? Nuk e mbaruam bisedën! — bërtiti ai pas saj.
Ajo ndaloi për një çast, por nuk u kthye.
— Gjithçka është thënë, Kastriot. Madje, një vit më parë. Atë ditë kur vendose se jeta jote do të ishte më e mirë me një grua tjetër. Tani të lutem, ji konsekuent me zgjedhjet e tua. Ti ike. Atëherë ik përfundimisht. Dhe merr me vete edhe “llogaritë” e tua.
Doli në rrugë. Shi binte imët, por për të ishte si të kishte dalë nga një dhomë e mbytur me tym në ajër të pastër. E dinte se Kastrioti do ta padiste. Se do të kishte baltë, tensione dhe shpenzime avokatësh. Por e dinte po ashtu se do të fitonte. Sepse në anën e saj nuk ishte vetëm ligji. Ishte edhe e drejta morale.
Kur Diella la pas kafenë dhe preku trotuarin e lagur që mbante erë shiu, nuk mori rrugën për në shtëpi. U fut në një park të vogël aty pranë, gjeti një stol të njomur dhe u ul. Vetëm atëherë i lejoi vetes të merrte frymë thellë. Ajri i hynte me vështirësi në mushkëri, sikur sapo të ishte ngjitur në sipërfaqe pas një zhytjeje të gjatë e mbytëse.
Nuk qau. Lotët i kishte derdhur një vit më parë, kur ai ishte larguar. Ajo fazë kishte përfunduar. Tani ndiente diçka tjetër — një përçmim të ftohtë, pothuaj të neveritshëm, të përzier me një kthjelltësi të hidhur që kishte ardhur shumë vonë. Papritur, dhjetë vitet e martesës iu shfaqën nën një dritë të re, të pamëshirshme. E kuptoi se tradhtia e tij nuk kishte nisur një vit më parë, kur kishte takuar tjetrën. Ajo kishte qenë e qepur në pëlhurën e martesës së tyre që nga dita e parë.
Për të, ajo nuk kishte qenë kurrë partnere e barabartë, por një projekt. Një investim i llogaritur. Kastrioti, si një biznesmen i kujdesshëm, kishte hedhur aq sa duhej për të ruajtur “vlerën në treg” të Diellës: disa komplimente, lule në raste të rralla, grimca vëmendjeje sa për të mos u shuar gjithçka. Ndërsa ajo, e verbuar nga dashuria dhe mirënjohja që një “burrë i tillë” kishte zgjedhur pikërisht atë, një “vajzë të zakonshme”, kishte dhënë gjithçka — energjinë, mbështetjen, adhurimin. Madje edhe apartamentin që kishte blerë para martesës, të cilin me gëzim e kishte kthyer në “shtëpinë e tyre”.
Nuk kishte kuptuar se për të ajo shtëpi nuk ishte strehë apo vatër familjare, por thjesht një zyrë komode me dhomë gjumi dhe shërbime falas. Dhe tani, kur Kastriot Bushati kishte vendosur ta mbyllte këtë “projekt” e të kalonte në një tjetër, ishte kthyer për të marrë fitimin që mendonte se i takonte.