Dhe tani, kur Kastriot Bushati kishte vendosur ta shpallte të mbyllur këtë kapitull dhe të hidhej drejt një “projekti” tjetër, ishte rikthyer për të arkëtuar atë që e quante shpërblim mbylljeje. Ai pretendonte një lloj “parashute të artë” vetëm sepse kishte qenë bashkëshort për dhjetë vjet.
Diella qëndroi ulur në stol ndoshta më shumë se një orë. Shiu sa vinte e dendësohej, por ajo nuk e ndiente më. Rrëmuja emocionale që e kishte përfshirë në fillim po zëvendësohej gradualisht nga një qartësi e ftohtë, profesionale. Në fund të fundit, ajo ishte juriste. Dhe e kuptoi se kjo betejë nuk duhej zhvilluar në terrenin e ndjenjave, aty ku Kastrioti kishte ditur gjithmonë ta manipulonte dhe ta mbyste me faj. Jo. Lufta duhej zhvendosur në fushën ku ajo ishte më e fortë: ligji, faktet, provat e pakundërshtueshme.
Sapo hyri në shtëpi, mori në telefon avokatin që kishte ndjekur divorcin.
— Zoti Eduart Gjini, përshëndetje. Jam Diella Mullisi. Ka një zhvillim të ri. Ish-bashkëshorti im po kërkon gjysmën e apartamentit që kam blerë para martesës.
Në anën tjetër të linjës ra një heshtje e shkurtër.
— Mbi çfarë baze? — pyeti më në fund ai.
— Mbi “ndërgjegjen” e tij, dhe sepse paska “llogaritur në pjesën e vet” — tha Diella. Në zërin e saj për herë të parë u ndie një notë ironie e mprehtë.
— E kuptoj, — psherëtiu avokati. — Përgatituni, zonja Mullisi. Do të jetë e shëmtuar. Në aspektin juridik nuk ka shanse, prandaj do të përpiqet t’ju lodhë psikologjikisht.
Dhe ashtu ndodhi. Të nesërmen nisi ofensiva. Fillimisht telefonoi vetë Kastrioti. Kishte ndërruar taktikë. Tani nuk bërtiste më; përpiqej të zgjonte mëshirë.
— Diellë, dje e teprova. Isha i nxehur. Por përpiqu të më kuptosh, jam në hall. Nuk më ka mbetur asgjë. Ti… ti jeton në rehati. S’të dhemb pak për mua? Nuk jemi të huaj.
Ajo e mbylli telefonin pa thënë asnjë fjalë. Një orë më pas e mori e ëma e tij.
— Bijë, si mund ta bësh këtë? — qante gruaja. — Kastrioti më tregoi gjithçka! Do ta nxjerrësh në rrugë me një valixhe në dorë! Ai e ka derdhur shpirtin në atë shtëpi! Madje ka vendosur edhe një raft në banjë!…
“Rafti.” Ai raft u kthye në simbolin e madhështisë së pretenduar të “investimeve të pandashme”.
Me qetësi, Diella i shpjegoi ish-vjehrrës se apartamenti ishte pronë personale e saj dhe se ishte vetë Kastrioti ai që kishte braktisur familjen.
— Je zemërgur! — përfundoi gruaja para se ta mbyllte me inat telefonin.
Më pas sulmi kaloi në rrjetet sociale. Kastrioti nisi të publikonte statuse me nënkuptime të mjegullta, por të qarta për rrethin e tyre të përbashkët. “E frikshme si dashuria shuhet dhe njeriu mbetet në rrugë, sikur askush të mos kujtojë të mirat”, “Disa i matin marrëdhëniet me metra katrorë.”
Ishte një fushatë e mirëorganizuar. Synimi ishte i qartë: ta dëmtonte reputacionin e Diellës, ta portretizonte si përbindësh, në mënyrë që kërkesa e tij “fisnike” për ndarje të barabartë të dukej më e justifikuar.
Ajo nuk reagoi. Me këshillën e avokatit, ruajti çdo postim, bëri fotografi të ekranit, dokumentoi çdo insinuatë. Paralelisht nisi përgatitjen. Nxori të gjitha dokumentet financiare të dhjetë viteve martesë. Një javë të tërë pa gjumë e kaloi duke hartuar analizën më të detajuar të jetës së saj. Nuk ishte thjesht një tabelë shifrash; ishte kronika e martesës së tyre e shkruar me numra.
Seanca gjyqësore u caktua dy muaj më vonë. Deri atëherë, ajo jetoi si në një kështjellë të rrethuar. Por nuk u dorëzua.
Në sallën e gjyqit, Kastriot Bushati u ul përballë saj, pranë avokatit të vet, me një vetëbesim të ekspozuar me kujdes. Përfaqësuesi i tij u ngrit dhe nisi të lexonte kërkesat e padisë, me një ton të sigurt që paralajmëronte një përballje të gjatë.