Kërkesat që u lexuan më pas dukeshin të shkëputura nga realiteti. Përmes avokatit të tij, Kastriot Bushati pretendonte se kishte të drejtë mbi gjysmën e apartamentit, me arsyetimin se gjatë martesës kishte kryer “ndërhyrje të pandashme” që, sipas tij, kishin rritur ndjeshëm vlerën e pronës. Lista e atyre investimeve ishte pothuaj qesharake: rafti i vendosur në banjë, zëvendësimi i rubinetit në kuzhinë, lyerja e murit të sallonit dhe madje fakti që “kishte paguar rregullisht faturat e shërbimeve”, duke kontribuar, sipas tij, në mirëmbajtjen e banesës.
Sapo përfundoi leximi, gjyqtarja — një grua në moshë, me fytyrë të lodhur, por sy të mprehtë — e drejtoi vështrimin nga Diella Mullisi.
— Qëndrimi juaj? — pyeti shkurt.
Diella u ngrit në këmbë. Nuk foli për zhgënjimin, as për tradhtinë. Nuk përmendi as dashurinë e humbur. Zgjodhi të fliste me gjuhën që njihte më mirë: atë të fakteve.
— E nderuar gjykatë, — tha me zë të qetë e të sigurt, — pretendimi i ish-bashkëshortit tim nuk mbështetet në asnjë bazë ligjore. Apartamenti është pronë e imja para martese, gjë që provohet qartë nga certifikata e pronësisë.
Dokumenti u vendos mbi tavolinë me një lëvizje të matur.
— Sa për “përmirësimet e pandashme” — vazhdoi ajo, duke nxjerrë dosje të tjera — këtu janë provat konkrete. Fatura për raftin në banjë: 800 lekë. Këtu është pagesa për hidraulikun, të cilin u detyrova ta thërrisja pasi ish-bashkëshorti im, duke tentuar të “rregullonte” rubinetin, përmbyti fqinjët poshtë nesh. Dëmi arriti në 50 mijë lekë dhe u shlye plotësisht nga paga ime. Ndërsa këto fotografi tregojnë murin e sallonit pas lyerjes së tij — vija të çrregullta dhe njolla boje mbi parket. Për pasojë, më është dashur të paguaj një ekip profesionistësh për restaurimin e plotë të dhomës.
Një pas një, provat u radhitën përpara gjykatëses.
— Për sa i përket pagesës së faturave… — një buzëqeshje e lehtë i kaloi në fytyrë. — Këtu janë ekstraktet e mia bankare për dhjetë vite. Siç shihet, rreth 90% e shpenzimeve janë mbuluar prej meje. Ndërkohë, në llogarinë e zotit Bushati, gjatë së njëjtës periudhë, vërehen “investime” të shumta në pajisje peshkimi të shtrenjta, udhëtime për peshkim dhe pajisje elektronike.
Kur mbaroi, salla u mbush me heshtje. Avokati i Kastriotit e pa klientin me një shqetësim të fshehur. Kastrioti vetë ishte zbehur; projekti i tij për një ndarje “të drejtë” po shembej para syve të të gjithëve.
— Në këto rrethana, — përfundoi Diella duke iu drejtuar gjykatëses, — jo vetëm që kërkesa e tij për pjesë në apartament është e pabazë, por nëse do të hynim në llogari të detajuara, do të rezultonte se ai më detyrohet financiarisht për vitet që ka jetuar me shpenzimet e mia. Megjithatë, ndryshe nga ai, unë nuk kërkoj të hap bilance për të shkuarën. Kërkoj vetëm zbatimin e ligjit.
Vendimi u shpall pas pak minutash. Padia e Kastriot Bushatit u rrëzua plotësisht.
Në korridorin e gjatë të gjykatës, ai e arriti.
— Ti… — pëshpëriti me mllef. — Më shkatërrove. Më turpërove para të gjithëve.
Diella e pa për herë të fundit. Në sytë e saj nuk kishte as zemërim, as urrejtje — vetëm një ftohtësi e qartë, pothuaj keqardhje e largët.
— Jo, Kastriot. Veten e shkatërrove vetë. Që në çastin kur vendose se dashuria ime dhe shtëpia ime ishin mall për t’u ndarë.
Ajo u kthye dhe nisi të ecte përgjatë korridorit që jehonte nga hapat e saj. Nuk hodhi asnjë vështrim pas. Përpara e priste një jetë e re, e lirë, brenda shtëpisë që kishte mbrojtur. Një jetë ku nuk do të kishte më vend për ata që llogarisin ndjenjat si përqindje dhe presin pjesën e tyre.