— Ç’po ndodh prapë, a nuk ta kanë hedhur rrogën? U bë bajat kjo punë duke marrë borxh sa majtas djathtas. Si të ishim lypës, për Zotin… — u ankua Bardha Pano, duke shtrembëruar buzët dhe duke u kthyer me gjithë trupin e saj të rëndë nga e bija.
— Po, mami. Sërish e kanë shtyrë. S’kam ç’të bëj unë për këtë.
— Ta pata thënë para tetë vitesh, Klea Qosja: futu në mjekësi. Sot do ishe në qytet, me punë të sigurt e me para në dorë. Një injeksion këtu, një serum atje — profesion me leverdi! Por ti s’dëgjon kurrë… Kokëfortë e pa mend! — tundi dorën me bezdi drejt vajzës tashmë të rritur.
Klea uli kokën dhe bëri vetëm një pohim të lehtë me kokë, pa guxuar ta shihte të ëmën në sy.
— Mirë, një ditë do t’i japin lekët… ndoshta shtojnë edhe ndonjë shpërblim, ndonëse nga posta jote zor se pret gjë. Pensioni im mezi mbulon dritat, e mjeku më ka shtuar prapë një mal me ilaçe. Ku t’i gjejmë paratë, më thuaj?
— Mos u shqetëso, mami. Nëse duhet, do bëj ndonjë punë shtesë. Olsa Tola ka nevojë për ndihmë në kopsht, ndërsa Lindita Lika do largohet për një javë tek fëmijët dhe donte të ma linte çelësin e shtëpisë…
— Vetëm mos u zgjat në muhabet me to! — e paralajmëroi ashpër Bardha Pano. — Se fillojnë menjëherë: ku e ke të dashurin, pse s’je martuar… Rri e heshtur, se janë bërë të gjithë kureshtarë e të mençur si me porosi.
Më në fund, Klea mori çantën dhe doli jashtë, duke lënë pas zërin e së ëmës që vazhdonte të murmuriste pa pushim. Dhe, për të qenë e drejtë, arsye kishte. Njëzet e shtatë vjeçe, pa unazë në gisht e pa fëmijë. Në fshat kishin nisur llafet, sikur mbi familjen e tyre rëndonte ndonjë mallkim i trashëguar — një fat i mbyllur për martesë. Edhe gratë e postës, të gjitha “të sistemuara” prej kohësh, s’e kursenin me këshilla: “Lëre burrin, po bëj një fëmijë të paktën… Ora biologjike s’pret.”
Rrugës për në punë, një makinë kaloi me shpejtësi dhe rrota goditi një pellg. Uji i pistë e spërkati nga koka te këmbët. Ajo vështroi rrobat e lagura, kujtoi ankesat e pafundme të së ëmës, pagën qesharake që vonohej vazhdimisht… dhe, pa e kuptuar as vetë si, shpërtheu në lot.
— Zonjushe, a jeni mirë? — erdhi një zë burri, diku sipër saj, me shqetësim të hapur.
E trembur, Klea ngriti kokën me vrull. Rrezet e diellit e verbuan për një çast, por më pas dalloi fytyrën e atij që foli: një burrë brun rreth të tridhjetave, me gropëza në faqe dhe sy kafe të ndezur, që edhe në atë situatë ruanin një shkëlqim lozonjar. Ajo mbeti duke e soditur pa takt.
— Me siguri ju tremba. Më falni. Dëgjova dikë që qante dhe mendova…
— Jam mirë… — murmuriti ajo, duke fshirë faqet me mëngën e bluzës. Por bojë për sytë u përhap edhe më keq mbi fytyrën e lagur.
Ai e pa me një buzëqeshje të lehtë dhe shtoi me ton të butë:
— Dhe megjithatë është e pafalshme që një vajzë kaq e bukur të qajë në një mëngjes të tillë…