…që një vajzë kaq e bukur të lotojë në një orë kaq të hershme… A mund t’ju shoqëroj pak? Të paktën deri sa të dilni në rrugën kryesore, që të mos ju bezdisë njeri… Dhe, ju lutem, merrni këto. — Ai i zgjati një pako me peceta.
Klea Qosja bëri një pohim të lehtë me kokë dhe i mori, pa guxuar ta shihte drejt në sy. Në të vërtetë, dëshira për ta vështruar ishte e fortë. Do të donte të fiksonte çdo vijë të fytyrës së tij, çdo detaj të buzëqeshjes. Por kjo, sipas saj, ishte e pahijshme. Bardha Pano i kishte përsëritur gjithmonë se një grua duhet ta mbajë të fshehtë interesin e saj deri në fund; përndryshe, burri do të largohej. Duhej të dukej krenare, e paarritshme, si një shkëmb. Dhe nëna, mendonte Klea, nuk mund ta këshillonte gabim… apo jo?
— Meqë ra fjala, unë quhem Kastriot Bushati. Sapo kam nisur punë këtu. Ndërsa ju…?
— Klea Qosja.
— Shumë kënaqësi! — tha ai me një buzëqeshje të hapur, duke i ofruar krahun. — Besoj se do të kalojmë nga kjo shtigje. Ju pashë që u kthyet andej. Por ka baltë nga shiu i djeshëm, dhe më duket se po ecni me pasiguri… Më lejoni t’ju mbështes, që të mos rrëshqisni.
— Faleminderit për kujdesin, — u përgjigj ajo me drojë dhe, pas një hezitimi të shkurtër, u kap pas krahut të tij.
— Çfarë kujdesi? — qeshi ai lehtë. — Ju s’mund të jeni kurrë barrë për askënd.
Ai e pa drejt në sy, me një ngrohtësi të sinqertë, pa asnjë grimë talljeje. Në atë çast, Klea u përfshi nga një ndjesi e çuditshme, sikur kjo skenë të ishte përsëritur diku më parë. Sikur ta njihte prej kohësh këtë burrë që po sillej me të me aq mirësi — ndryshe nga nëna, të afërmit apo kolegët. Çfarë mund të shkonte keq? Ajo e shtrëngoi më fort krahun e tij dhe vazhdoi përpara me hapa më të sigurt.
Kur arritën në godinën e postës, rrugët e tyre u ndanë. Kastrioti i buzëqeshi edhe një herë dhe u ngjit me nxitim drejt katit të dytë, ndërsa Klea hyri me shpejtësi në zyrën e saj.
— Ua, sot paske ardhur me vonesë! — vuri re një nga punonjëset, ndërsa rregullonte buzëkuqin para një pasqyre të vogël. — Fatmirësisht, edhe shefi i ri qenka vonë…
— Shef i ri? — pyeti Klea, duke sistemuar çantën. — Ç’e solli vallë në këtë cep të harruar?
— Kush e di… Ndoshta deshi të largohej nga zhurma e qytetit.
— Eh, këta “biznesmenët” s’i merr vesh dot, — ndërhyri një tjetër nga fundi i dhomës. — Jo si Bardhyl Cani im: i thjeshtë e i drejtpërdrejtë si dera. Mjafton t’ia fshehësh shishen dhe çdo gjë shkon mirë…
— Mirëdita, zonja!
Zëri mashkullor jehoi në hapësirën pothuajse bosh dhe Klea u drodh sërish. Kur ngriti kokën, mbeti pa fjalë: përballë saj qëndronte po ai burrë që e kishte shoqëruar pak minuta më parë. Kastriot Bushati. Duke vënë re habinë në fytyrën e saj, ai i dha një përshëndetje të lehtë me kokë dhe nisi menjëherë të fliste për çështje pune.
Që nga ajo ditë, jeta e Kleas mori një kthesë të papritur. Tashmë asgjë nuk i bënte më përshtypje — as vërejtjet e kolegeve, as talljet e nënës që i drejtoheshin nga çdo anë çdo mëngjes.