Që nga ai çast, Klea nisi të jetonte ndryshe. Çdo mëngjes zgjohej një orë më herët se zakonisht, lahej me sapunin me aromë livandoje, kalonte me kujdes rimelin e buzëkuqin dhe rrinte gjatë para dollapit derisa zgjidhte veshjen e duhur. Bardha Pano e vuri re menjëherë ndryshimin te e bija, por, si gjithmonë, nuk humbi rastin për ta thumbuar: herë i dukej se buzët i kishte lyer shtrembër, herë se byzylyku ngjyrë bruz në dorën e djathtë s’i shkonte fare me sytë.
Ndërkohë, Kastriot Bushati po i zbulonte Kleas pjesë nga vetja, ngadalë e me kujdes, dhe ajo bënte të njëjtën gjë me të. Gjithçka i dukej si një rrëfenjë e bukur: sikur një princ i pasur të kishte ardhur më në fund për ta marrë Hirushen e tij nga kthetrat e njerkës së pamëshirshme — edhe pse në këtë rast ajo njerkë ishte nëna e saj e vërtetë. Shëtisnin gjatë mbrëmjeve, flisnin për libra, kundërshtonin njëri‑tjetrin me pasion për autorë e personazhe dhe madje sfidoheshin se kush do të hidhte më shumë “petulla” mbi sipërfaqen e liqenit.
Pas dy muajsh, Kastrioti i tregoi arsyen e vërtetë pse kishte zgjedhur të vinte në fshat. Në fakt, dëshirën e kishte pasur prej kohësh, por donte ta bënte vetëm kur të ishte gati shpirtërisht. Tre vite më parë kishte humbur bashkëshorten dhe që atëherë e kishte ndier veten të huaj në jetën e zhurmshme të qytetit. Kishte vazhduar të punonte, të lëvizte, të takonte njerëz, por brenda ndiente boshllëk. Tani që më në fund po realizonte ëndrrën që dikur e kishte ndarë me të shoqen, ndiente qetësi. E pranë Kleas, me natyrën e saj të butë dhe të përmbajtur, vetmia nuk e shtrëngonte më si më parë.
Pak kohë pas atij rrëfimi, ata u puthën për herë të parë. Më pas gjithçka rrodhi vetvetiu. Klea filloi të qëndronte gjithnjë e më shpesh në shtëpinë e tij. Nënës i sajonte histori për një punë të dytë, ndërsa Bardha nuk kërkonte shpjegime të tepërta — për të mjaftonte që në shtëpi të hynin para.
Zakonisht, Klea grimosej në vendin e punës dhe ndërrohej në tualet, që të mos i jepte shkak të ëmës për ndonjë koment mbi pamjen. Por atë mbrëmje u kthye në shtëpi shumë më vonë se zakonisht: një plakë këmbëngulëse kishte dashur më tepër të bisedonte sesa të dërgonte pakon e saj, dhe shërbimi ishte zgjatur pa fund.
— Ku po shkon në këtë orë të natës? — zëri i Bardhës erdhi nga shtrati; ajo ishte ngritur pak mbi bërryla, duke u përpjekur ta dallonte të bijën në gjysmëerrësirë.
— Në kinema, te shtëpia e kulturës, — u përgjigj Klea qetë, ndërsa provonte para pasqyrës vathët që përputheshin me fustanin.
— A je në mendje? Me atë veshje në kinema? Sa vjeçe je që e ke ngritur fundin mbi gjunjë? Ç’do thonë njerëzit?
— Mami, mora një shpërblim në punë. A nuk kam të drejtë të shpenzoj pak nga ato që i fitova vetë?
— Nuk ke fituar aq sa të shpërdorosh para për budallallëqe! Dhe mos ma kthe fjalën! Për më tepër, me atë fustan dukesh si…
— Mbylle gojën! — shpërtheu Klea papritur, duke u kthyer nga e ëma. — Të gjithë kanë prindër që i mbështesin, vetëm ti më trajton si armike!
Fjalët i dolën vrullshëm, por në të njëjtin çast ajo e kuptoi se diçka kishte ndryshuar thellë brenda saj. Nuk dridhej më. Nuk trembej nga kundërshtimi. Nuk kishte më frikë të mbronte veten.
— Si guxon të flasësh kështu? — ulëriti Bardha Pano. — E di me kë po flet? Harron në shtëpinë e kujt jeton dhe kush të mban? Zhveshu menjëherë dhe kërko falje nënës sate! Mosmirënjohëse!
— Po sikur… — nisi Klea, me zërin që tashmë nuk i dridhej më.