— Po sikur të mos ishe ti, unë sot do të kisha vite që jetoja në qytet, si gjithë të tjerët! — shpërtheu Klea Qosja. — “Bijë, jam sëmurë… po vdes… mos më lër vetëm… mos ik…” A të kujtohen këto fjalë? Apo i harrove? Kur fitova me pikë të plota të drejtën për studime falas, kush më mbajti këtu me lot e shantazh?
— Po të kishe pasur vërtet dëshirë, do të ishe larguar! — ia ktheu Bardha Pano me përçmim. — Kush deshi, iku me kohë! E ç’do bëje ti atje? Kujt i hyn në punë një si ti?
— Si të ikja, kur nëna ime më mbante peng me frikë e faj? — zëri i Kleas u bë i prerë. — Nuk dua të të shoh më! Ma shkatërrove rininë!
Pa pritur përgjigje, ajo doli me vrap nga shtëpia, ndërsa pas shpine dëgjonte britmat e së ëmës. As nuk e kuptoi si përfundoi te salla e kinemasë pranë shtëpisë së kulturës. U ul në vendin e zakonshëm, pa pritur Kastriot Bushatin. Kaluan dhjetë minuta. Pastaj pesëmbëdhjetë. Më pas njëzet. Një ndjesi e ftohtë ankthi i rrëshqiti në kraharor. E telefonoi. Vetëm zile pa përgjigje. Frymëmarrja iu shpeshtua, pëllëmbët iu lagën, zemra i rrihte si zog i mbyllur në kafaz.
— Klea, shpirt, je mirë? Më fal për vonesën…
Kastrioti u shfaq më në fund, e përqafoi lehtë dhe u ul pranë saj. Me ta parë, sytë e Kleas u mbushën me lot.
— Jam mirë… — pëshpëriti ajo. — Vetëm… mos u vono më, të lutem. U tremba se nuk do të vije fare.
Një javë më pas, Klea u zhvendos përfundimisht te Kastrioti. Në fillim vazhdoi të kalonte nga shtëpia e Bardhës, kujdesej për bahçen dhe i çonte ushqime. Por Bardha e injoronte hapur; kthente kokën mënjanë dhe murmuriste nën zë. Klea nuk reagonte. Vetëm buzëqeshte qetë.
Një pasdite, ajo hyri pa çanta në duar, me një dritë të çuditshme në sy. U ul përballë së ëmës në shtrat.
— Mami… së shpejti do të bëhesh gjyshe, — tha me butësi, ndërsa sytë i shkëlqenin. — Dhe unë me Kastriotin kemi dorëzuar dokumentet në gjendjen civile. Si të duken këto lajme?
— Çfarë the? Gjyshe? Si… si kështu? — Bardha u zverdh. — Mos je… shtatzënë? O Zot i madh! Ç’na gjeti! Dhe do martohesh? Ai do të të marrë për grua ty? Do të të lërë me fëmijë në krah! Turp! Po unë? Kush do më sjellë ushqimet? Bahçja? Këmbët mezi më mbajnë! Dhe ti më flet për nipër e mbesa… Pështyma! Budallaqe ishe, budallaqe mbete! Kush të do ty kështu?
Klea u ngrit pa nxituar. U drejtua nga dera me hap të sigurt. Pikërisht atë çast e përshkoi një ndjenjë çlirimi që nuk e kishte provuar as ditën kur u largua nga ajo shtëpi. Sot ishte ndryshe. Sepse më në fund e kuptoi: Bardha nuk do të ndryshonte kurrë. Ndërsa ajo duhej të ecte përpara, të ndërtonte jetën e saj — jo atë që i ishte imponuar.
Një paqe e thellë i mbushi kraharorin. Vendosi dorën mbi bark. Një lëvizje e lehtë iu përgjigj prekjes së saj. Klea buzëqeshi me mall. Fëmijën e saj do ta rrisë ndryshe. Dhe hapi i parë do të jetë i thjeshtë: do ta mbulojë me dashuri.