— Kërkesa juaj… kjo kap çdo kufi të paturpësisë. Mblidhni buzët dhe dilni menjëherë nga shtëpia ime! — Majlinda Prendi e hapi me vrull derën e hyrjes, duke e mbajtur të hapur me dorë.
— Djali juaj ka një vit që më rri mbi shpinë. Tani paskeni vendosur të më varni në qafë edhe gjithë fisin? Çfarë mendoni, se unë jam prej hekuri dhe nuk lodhem? — shtoi ajo, duke ia zgjatur pallton vjehrrës së shtangur.
— I keni ngatërruar keq gjërat… Apo kur u shpërnda ndërgjegjja, ju keni qenë në radhë për paturpësinë? — e pa me përbuzje Majlinda Bardha Bushatin.
— Majlinda, a e kupton çfarë po thua? — mërmëriti vjehrra, pa asnjë shenjë se do të largohej.
— Qenka kaq e vështirë të ndihmosh vëllanë e djalit tim? Para keni plot, aq sa s’i hanë as pulat, — tha Bardha, duke hedhur sytë nga mobilimi modern dhe i shtrenjtë i sallonit.
— Po, kam para. Por për ju ato vlejnë sa bora në shkretëtirë, — ia ktheu prerë Majlinda. — Pse duhet të paguaj unë për rinovimin e vëllait të burrit tim? Ai nuk ka duar të punojë?
— Tani për tani është në vështirësi. Ka tre muaj pa gjetur punë… Shtëpia u ka mbetur përgjysmë, jetojnë mes pluhurit e tullave me një fëmijë të vogël, — psherëtiu Bardha me atë mënyrën e saj dramatike.
Sa herë që Bardha Bushati i kërkonte para nuses, e shoqëronte lutjen me psherëtima të thella dhe ankesa për fatin e keq.
Zakonisht Majlinda, pas debatit dhe fjalëve të hidhura, përfundonte duke transferuar shumën e kërkuar. Por kësaj here diçka kishte ndryshuar. Ajo qëndroi e palëkundur dhe refuzoi. Ishte hera e parë që vjehrra përballej me një “jo” të prerë.
— Nuk është halli im që djali juaj i dytë nuk do të punojë. “S’gjen punë”, thoni ju… — vazhdoi Majlinda, pa lëvizur nga pragu.
— Mos mendoni se paratë më bien nga qielli, — shtrëngoi buzët ajo. — E keni menduar ndonjëherë që sa herë ju ndihmoj, më duhet të punoj dyfish? Apo kjo nuk ju shkon ndërmend?
— Unë s’të kam kërkuar kurrë gjëra të mëdha. Vetëm ndonjë ndihmë të vogël… — u justifikua Bardha, duke vendosur pallton mbi komodinën e vogël në korridor.
— Një herë të vetme të kërkova diçka me të vërtetë të rëndësishme… dhe ja ku jemi. Refuzim, — shtoi ajo me mllef, por nusja nuk e la të vazhdonte.
— Një herë të vetme? — Majlinda hapi sytë e habitur. — Muajin e kaluar ju bleva lavatriçe. Dy muaj më parë ju dhashë pesëdhjetë mijë lekë për pushime. Në tetor pagova gomat e dimrit për burrin tuaj. Kjo quhet “një herë”?
Bardha hezitoi, por Majlinda nuk ndaloi.
— Apo për ju ndihmë quhet vetëm kur duhet të nxjerr mbi një milion lekë? — nervozizmi i saj ishte i dukshëm.
— Mjafton! Sa më gjatë të rrini këtu, aq më shumë më acaroni, — tha ajo, duke iu afruar. I mori pallton nga komodina, ia futi në duar dhe pothuajse e shoqëroi me forcë deri te dera.
— Do t’i tregoj djalit tim si sillesh me nënën e tij. Nuk i dhe para gjakut tënd! — pëshpëriti Bardha para se të futej në ashensor.
— Nuk jeni gjaku im! — bërtiti pas saj Majlinda.
— Me këtë sjellje, as djali juaj s’do të mbetet gjatë, — shtoi ajo dhe e përplasi derën me zhurmë.
— Ja pra… kush i paska ngatërruar gjërat, — mërmëriti me vete. — Nuk do të financoj gjithë familjen e tyre. Më gjetën budallaqe.
Hapi dritaren për të larguar aromën e fortë të parfumit të vjehrrës. Pastaj mori një libër dhe filloi të lexonte mekanikisht. Koha kaloi pa e kuptuar; orët rrëshqitën në heshtje.
Rreth orës tetë të mbrëmjes u kthye Gentian Hasani nga puna. Ndryshe nga i vëllai, ai të paktën punonte. Megjithatë, paga e tij mezi mjaftonte për shpenzimet bazë. Gentiani nuk e kishte problem të përdorte të ardhurat e gruas; nuk e vriste ndërgjegjja për këtë.
Dëshira për të jetuar në kurriz të të tjerëve dukej sikur i ishte rrënjosur thellë.
— Majlinda, pse nuk e ndihmove mamanë time? — sapo kaloi pragun, e sulmoi me fjalë.
— Për çfarë po flet? — ajo ngriti kokën nga libri.
— E di shumë mirë… Mamaja të kërkoi para për rinovimin e banesës së vëllait tim.