— Për rinovimin e apartamentit të vëllait tënd, apo jo? — ia ktheu Majlinda Prendi me ton të mprehtë. — Dhe sipas teje, unë duhej të hidhja para pa u menduar dy herë? Madje më akuzon se paskam folur keq?
Gentian Hasani e pa shtrembër, pastaj hyri në dhomën e ndenjjes sikur të ishte ai i ofenduari.
— A je mirë nga mendja? — shtoi me bezdi.
— Ka diçka që s’po e kuptoj… — ajo u ngrit në këmbë. — Ti po mbron mamanë tënde? Vërtet mendon se është detyra ime të paguaj për rikonstruksionin e Flamur Nushit?
— Të gjithë kemi dhënë nga pak. Kështu funksionon familja. Ndihmojmë njëri-tjetrin. — Gentiani u ul në divan, bashkoi duart dhe foli me ton moralizues. — Prindërit e mi kontribuan, prindërit e gruas së tij kontribuan, unë dhashë pjesën time… tani është radha jote.
Majlinda buzëqeshi me ironi.
— Sa interesante. Për lavatriçen që na u prish, për gomat e dimrit apo për pushimet, prindërit e tu s’kishin asnjë qindarkë. Por sapo Flamurit iu deshën para për shtëpinë, papritur u hapën kuletat.
Ajo ndaloi një çast, pastaj vazhdoi më ftohtë:
— Më trego edhe diçka tjetër… nga i gjete ti paratë? Sepse sa herë që duhet paguar diçka serioze, përveç ushqimeve, ti zhdukesh ose thua se je pa lekë.
— E di shumë mirë që jam broker… — u justifikua ai. — Ka muaj me fitim, ka muaj bosh. Dje dhashë me qira një apartament dhe gjëja e parë që bëra ishte t’i dërgoja para mamasë.
Hoqa orën nga kyçi dhe e la mbi tavolinë, si për të theksuar lodhjen e tij.
— Gentian, llogaria jote është gjithmonë bosh. Gjatë këtij viti nuk më kujtohet të kesh sjellë më shumë se dyzet mijë lekë në muaj. Ndërsa unë fitoj rregullisht gjysmë milioni. — Ajo kryqëzoi këmbët dhe u mbështet pas kolltukut. — Mes nesh ka një humnerë financiare, sa një qytet i tërë.
Zëri i saj u bë edhe më i ashpër.
— Prej një viti të mbaj unë. Rrobat e tua i blej unë. Kredinë që kishe para martesës e mbylla unë. Edhe pushimet buzë detit i pagova unë. Atëherë kush është burri në këtë shtëpi? Apo je vetëm me fjalë “mashkull alfa”?
— Nuk jam asgjë nga këto… thjesht tani jam në një periudhë të dobët. Do të vijë dita që do të fitoj miliona. Dhe faktin që sot nuk më mbështete… do ta kujtoj. Sapo projekti im të marrë hov. — Me këtë fjali u ngrit dhe u drejtua për nga dhoma e gjumit.
Nuk kishte argumente të tjera, prandaj u tërhoq duke lënë pas “fjalën e fundit”.
— Më parë gjej mënyrën si do ta nisësh atë projekt… — bërtiti ajo pas tij. — As për të më bërë nënë nuk je i zoti!
Fjalët i dolën të hidhura. Majlinda ishte tridhjetë e pesë vjeçe dhe ëndrra për një fëmijë po e digjte nga brenda. Gentiani, pesë vjet më i ri, prej më shumë se një viti nuk kishte arritur t’i jepte asnjë shpresë.
Atë mbrëmje ajo mori një vendim të prerë: familja e tij nuk do të jetonte më në kurriz të saj. Hapi dollapin, nxori një palë çarçafë rezervë dhe shtroi divanin në sallon. Do të flinte aty. Donte distancë, qetësi, mendje të kthjellët.
Por nata i rezervoi një goditje tjetër.
Rreth mesnatës u zgjua për të shkuar në banjë. Teksa kalonte në korridor, vuri re dritën e ndezur në kuzhinë. Nga cepi i syrit dalloi Gentianin, i cili fliste me zë të ulët në telefon.
— Jo, ajo nuk dyshon për asgjë. Jemi shumë afër qëllimit. Pasnesër do ta bëj pagesën. Pothuajse e kam mbledhur shumën e nevojshme.
Majlinda u mpiks. U mbështet pas murit dhe nisi të dëgjonte me kujdes. Sa më shumë fjalë kapte, aq më tepër i zgjeroheshin sytë.
— Mos u shqetëso. Ti je personi më i rëndësishëm në jetën time. Të kam thënë që do ta zgjidh këtë punë. Gjithçka do të shkojë mirë. — Zëri i tij ishte i butë, pothuaj përkëdhelës.
Ajo vuri dorën mbi gojë për të mos nxjerrë zë.
“Si është e mundur? Unë nuk jam gruaja më e rëndësishme për të? Atëherë kush është?” mendoi e tronditur.
— Po, këtë vit kam kursyer më seriozisht. Kishe të drejtë… Të transferohesha në apartamentin e Majlindës që të mblidhja më shumë para ishte ide e shkëlqyer. Faleminderit për këshillën. — Ai u ngrit, mori një gotë dhe i hodhi vetes verë.
Ajo e kuptoi se biseda po mbyllej. Harroi fare pse ishte zgjuar dhe u kthye me hapa të shpejtë në sallon, duke u shtrirë sikur flinte.
“Ka bashkëpunuar me dikë…”
“Para se të martohej me mua…”
“Më ka përdorur si bankë…”
E shtrirë në divan, ndiente zemrën t’i rrihte me forcë, si rrotat e një treni që përplasen mbi shina. Mendimet i vërtiteshin në kokë pa pushim, duke u bërë gjithnjë e më të errëta dhe më të rrezikshme.