…Mendimet i silleshin në kokë si një vorbull që s’ndalej.
“Patjetër i duhen para për diçka…”
“Gjithë këtë kohë ka jetuar me mua, ankohej se s’kishte asnjë qindarkë, ndërsa në të vërtetë paska kursyer… dhe mbi kurrizin tim…”
“Dhe kush është gruaja më e rëndësishme në jetën e tij?”
Majlinda Prendi shpërtheu në lot nga zemërimi. Një dridhje e ftohtë e përshkoi nga koka te këmbët. Nga mesnata deri afër agimit nuk mbylli sy, duke u rrotulluar në shtrat dhe duke përtypur të njëjtat dyshime. Kur më në fund e zuri gjumi, u zgjua vetëm nga dreka, e mpirë dhe e rënduar.
“Që do ndahem prej tij, kjo është e padiskutueshme. Por më parë duhet të zbuloj çfarë po fsheh ky budalla nga unë. Gentiani tha se nesër do të bëjë pagesën. Atëherë nesër do ta marr vesh ku shkojnë paratë.” Me këtë vendosmëri u ngrit dhe hyri në dush.
Gjatë gjithë ditës u mor me pastrimin e shtëpisë dhe punët e zakonshme, si për të shpërqendruar mendjen. Në mbrëmje, kur Gentian Hasani u kthye nga shtëpia e prindërve, ajo vendosi të mos lërë asnjë shenjë dyshimi. Brendësisht kishte marrë vendimin për divorc, por në sipërfaqe sillej sikur gjithçka ishte normale.
Të hënën, pasi anuloi çdo angazhim dhe sapo Gentiani doli për në punë, Majlinda u nis pas tij pa rënë në sy. Një ditë më parë kishte blerë një mbajtëse çelësash me gjurmim dhe e kishte fshehur në çantën e tij.
Ajo thirri një taksi dhe e ndoqi. Fillimisht ai ndaloi në bankë, pastaj u drejtua për te një godinë zyrash. Majlinda qëndroi brenda makinës, duke vëzhguar hyrjen. Pas pak minutash, pa me habi se drejt asaj godine po hynte edhe Bardha Bushati.
“Pra, edhe e ëma është pjesë e kësaj historie. Po ia mbulon tradhtinë. Familje djallëzore… Do ta shohim kush do qeshë në fund. Çfarë dreqin bëjnë aty brenda?” mendoi ajo, duke mos ia ndarë sytë derës kryesore.
Kur Gentiani dhe Bardha dolën, Majlinda priti edhe disa minuta dhe më pas u afrua te hyrja.
— Shtypshkronjë… studio vallëzimi… — lexonte tabelat e kompanive.
— Shitje dritaresh… jo. Organizim dasmash… as kjo. Zyrë përkthimi… jo… — përsëriste me zë të ulët, duke përjashtuar një nga një mundësitë.
— Agjenci modelesh… jo. Studio fotografike… as kjo…
— Zonja, mund t’ju ndihmoj? — iu afrua roja i sigurisë.
— Burri im ishte këtu me nënën e tij. Harruan disa dokumente dhe më kërkoi t’i marr unë… — improvizoi ajo pa hezitim.
— Kanë qenë te kompania e ndërtimit, në sektorin e shitjeve të pasurive të paluajtshme. Ju lutem, kartën e identitetit për lejen e hyrjes, — tha roja me korrektësi.
Mbiemri i saj përkonte me atë të Gentianit, ndaj pa asnjë dyshim ai e lejoi të kalonte dhe i tregoi zyrën përkatëse.
— Përshëndetje. Bashkëshorti im dhe nëna e tij ishin pak më parë këtu. Më kërkoi të marr një kopje të dokumenteve. Mund t’i printoni, ju lutem? — tha Majlinda sapo hyri.
— Sigurisht, një moment, — u përgjigj vajza në sportel me buzëqeshje dhe i vendosi letrat në një dosje të rregullt.
“Apartment me tre dhoma në një kompleks të ri në Durrës… tetëdhjetë metra katrorë… kapar i paguar… dorëzimi pas gjashtë muajsh… pronare: Bardha Bushati…” Majlinda i shfletonte dokumentet e shtangur, ndërsa priste taksinë.
“Pra, këtu kanë përfunduar paratë që unë i jepja për t’i ndihmuar… Për Gentianin s’ka para, por për mamanë e tij paska sa të duash!” Dosjen e shtrëngoi aq fort sa iu zbardhën nyjat e gishtave.
Makina mbërriti dhe ajo i kërkoi shoferit ta çonte jashtë qytetit, te shtëpia e vëllait të burrit.
“Jam e bindur që s’ka asnjë rikonstruksion atje… Thjesht donin të mblidhnin një shumë të madhe për kaparin e apartamentit…” Në sediljen e pasme, ajo shikonte broshurat me pamjet e kompleksit të ri.
“Katër milionë lekë të derdhura. Të gjorët të afërm… Unë u jap para për të përmirësuar kushtet e jetesës, dhe ata…” Fjalët i mbetën në fyt.
— O Majlindë, çfarë ere të solli këtej? — e priti Flamur Nushi me një buzëqeshje të sikletshme.
— Përshëndetje, kalova rastësisht. M’u fik telefoni… Shoferi s’ka karikues dhe shtëpia jote ishte rrugës… — gjeti menjëherë një justifikim. — Mund ta karikoj pak këtu?
— Patjetër, hyr brenda, — tha ai duke hapur portën.
Ajo hodhi sytë rreth e qark shtëpisë së sistemuar me kujdes.
— Kjo tregon shumë… — murmuriti me vete, duke parë ambientin e rinovuar dhe komod.
— Flamur, vjehrra ime më foli për punimet. Unë e kuptova që gjithçka kishte përfunduar… A është mbaruar vërtet? — e pyeti ajo, duke e vështruar drejt në sy.