— Po, gjithçka ka përfunduar që vitin e kaluar. Vetëm kati i tretë ka mbetur pa prekur, por nuk është urgjente… Do të thërras një shok dhe e mbyllim edhe atë punë shpejt, — u përgjigj Flamur Nushi me një buzëqeshje krenarie. — Hajde ta shohësh sallonin, sa bukur ka dalë!
Majlinda Prendi e dëgjoi me gjysmë veshi. Diçka brenda saj u thye.
— Mirë pra, Gentian Hasani… këtu mbaroi historia jonë, — pëshpëriti ajo me mllef teksa nxitonte drejt Durrësit. — Një vit të tërë më shfrytëzove… Këtë nuk ta fal kurrë!
Sapo hyri në apartament, hapi dollapët me vrull dhe nisi të mbledhë sendet e burrit. Brenda pak minutash, rrobat, këpucët dhe pajisjet e tij përfunduan në dy valixhe të mëdha. Pastaj, me aplikacionin në telefon, kontrolloi vendndodhjen e Gentianit. Harta tregonte një restorant të njohur në qendër të Durrësit.
Pa humbur kohë, thirri një taksi, ngarkoi valixhet dhe u nis. Kur mbërriti, gjithçka u bë e qartë. Përmes xhamit dalloi Gentianin dhe Bardha Bushatin, të ulur përballë njëri‑tjetrit, duke ngritur gotat në shenjë feste.
Me nofullat e shtrënguara, Majlinda hapi derën me forcë. Mes thirrjeve të befasuara të kamerierëve, tërhoqi zvarrë dy valixhet dhe i ndali pranë tavolinës së tyre.
— Majlinda? Ti këtu? Ç’po ndodh? — belbëzoi Gentiani, i zverdhur në fytyrë.
Ajo hapi njërën valixhe, nxori kopjet e dokumenteve të blerjes së apartamentit dhe i përplasi mbi tavolinë. Fletët rrëshqitën drejt pjatës me supë deti. Lëngu i nxehtë u derdh mbi mbulesë, njollosi bluzën e bardhë të Bardhës, ndërsa një karkalec i madh përfundoi mbi pantallonat e Gentianit.
— E paskeni humbur fare arsyen! — shpërtheu ajo, por zemërimi i kërkonte fjalë edhe më të ashpra.
Zëri i saj jehoi në të gjithë sallën. Të pranishmit lanë pirunët pezull dhe kthyen kokat nga skena e papritur.
— Mashtrues, parazit, tradhtar! Një vit të tërë ke jetuar me paratë e mia! Qaje hallin se s’po të ecte puna, ndërkohë që blije apartament për nënën tënde, — tha ajo me përbuzje, duke e parë drejt në sy.
Pastaj iu drejtua Bardhës:
— Dhe ju? Një shushunjë e vërtetë! Unë dhashë kursimet e mia kur mund të merrnit kredi. Dyshoj fort që djali juaj do të fitonte katër milionë lekë për një vit!
Majlinda ngriti zërin edhe më shumë.
— Bleva lavatriçen për ju, gomat e dimrit për makinën e tij, pagova pushimet! Telefonin, kompjuterin, rrobat… gjithçka nga xhepi im!
Ajo u kthye nga klientët e tjerë.
— Ndërkohë ai qante se s’ia dilte me punën. Lypte para dhe i grumbullonte fshehurazi. Një mi i vërtetë!
Gentiani hapi gojën për t’u justifikuar, por ajo e ndërpreu menjëherë.
— Hesht! Ende nuk kam mbaruar, — ulëriti.
— Gentian, do të ndahemi. Do të marr avokatin më të mirë në qytet dhe do të rikuperoj çdo qindarkë që më ke zhvatur. Sendet e tua janë këtu, në këto dy valixhe. — Ajo shtyu njërën me këmbë.
— Dhe mos guxo të më telefonosh apo të më afrohesh. Nuk më intereson sa i gjatë je apo që je burrë. Askush nuk ka të drejtë të trajtojë një grua kështu. Asnjëherë. E sidomos ti!
Ajo mori pjatën me supë dhe, pa hezitim, ia derdhi mbi këmishë. Pastaj doli me kokën lart, duke lënë pas një heshtje të rëndë.
Divorci u krye shpejt. Avokati i Majlindës ishte aq i aftë, saqë babait të Gentianit iu desh të shiste makinën për të mbuluar detyrimet financiare.
Gentiani u kthye të jetojë me prindërit. Sot endet në kërkim të një gruaje tjetër, të bindur dhe me para, që të kujdeset për të dhe të ndihmojë familjen e tij. Kredia për apartamentin nuk shlyhet lehtë… dhe deri tani, ai nuk ka gjetur askënd.
Gjashtë muaj më pas, Majlinda njohu një burrë të suksesshëm dhe të pavarur, i cili e trajtoi me respektin që ajo s’e kishte përjetuar kurrë. Ajo solli në jetë një vajzë dhe, siç thonë miqtë, jeton e lumtur në martesë.
Kur një shoqe e pyeti së fundmi për Gentianin, ajo buzëqeshi lehtë.
— Në jetën tonë askush nuk vjen rastësisht. Disa na japin lumturi, të tjerë na forcojnë karakterin.
Bëri një pauzë të shkurtër dhe shtoi:
— Durimi është virtyt… por jeta është tepër e shkurtër për të toleruar për shumë kohë diçka që të lëndon.