– A do që të të sjell ndonjë gjë? – e pyeti Tringa me kujdes.
– Jo, ilaçet i kam. Për ushqim as që bëhet fjalë, vetëm kur e mendoj më vjen për të vjellë, – u përgjigj Xhoana me zë të dobët.
– Mirë atëherë, pi sa më shumë ujë dhe rri shtrirë. Takohemi kur të marrësh veten. Po pate nevojë për diçka, më shkruaj dhe vij menjëherë, në çdo orë, dakord?
– Faleminderit, je e mrekullueshme.
Tringa mbylli telefonatën dhe lëshoi një psherëtimë të thellë. U përkul pak drejt shoferit.
– Më falni, më ndryshuan planet. Mund të më ktheni mbrapsht, ju lutem?
Burri buzëqeshi lehtë, me siguri kishte dëgjuar bisedën. Tundi kokën dhe ktheu makinën në drejtim të kundërt.
Sapo zbriti pranë portës, Tringa hyri në oborr dhe vuri re se dera e vogël ishte hapur. Balli iu rrudh.
“Sa herë ua kam thënë ta mbyllin portën… por fjalët e mia bien në vesh të shurdhër,” mendoi me bezdi.
Eci pa zhurmë drejt shtëpisë. Po zgjaste dorën për të hapur derën kur, nga ana e oborrit, i mbërritën në vesh zëra të njohur.
– Shiko, zemër, këtu do të dukej për mrekulli një belveder. Mund të vendosim edhe një lëkundëse për Krenarin. Do të rrinte gjithë ditën në ajër të pastër, sa mirë i bën një fëmije, – fliste me ëndje Eriola Dervishi.
– Ke të drejtë. Madje mund të shtojmë edhe një hyrje më vete dhe një kuzhinë të vogël për ne, që të mos përplasemi shpesh me Tringën. Do ta shijojmë jetën siç duhet, Eriola, – ia ktheu Mentor Gjeloshi, duke vizatuar plane madhështore.
Tringës nuk iu duk aspak për të qeshur. Nuk e kuptonte se në cilin moment këta “mysafirë” kishin vendosur të ndanin shtëpinë e saj si të ishte pronë e përbashkët. Duket se e priste një bisedë e rëndë me Saimir Sinanin.
Ajo hyri brenda dhe nisi të merrej me punët e saj, por hapi qëllimisht dritaren që dilte nga ana ku rrinin të afërmit e Saimirit. Priti derisa i shoqi të futej në dhomë dhe, me zë të ngritur, tha:
– Saimir, a ma shpjegon dot çfarë po ndodh këtu?
– Për çfarë e ke fjalën, zemër? – pyeti ai i habitur.
– Për të afërmit e tu! A kanë ndërmend të largohen ndonjëherë? Jam lodhur duke i ushqyer, duke u shërbyer dhe duke i argëtuar. Mjaft qëndruan, është koha të dinë kufirin! Dua edhe unë të pres njerëzit e mi këtë sezon. Prandaj, le të mbledhin plaçkat dhe të largohen nga shtëpia ime! – shpërtheu ajo, pothuajse në prag histerie.
Zërat jashtë u shuan menjëherë. Edhe Saimiri e vështroi me sy të zgurdulluar.
– Tringa, fol më ngadalë, do të na dëgjojnë!
– E pastaj? Jam në shtëpinë time. Nëse të afërmit e tu nuk e kuptojnë që këtu nuk janë më të mirëpritur, faji është i tyre. Kanë javë të tëra që rrinë këtu… – vazhdoi ajo, pa e ulur tonin.