– Po ti fare, a i prisje vërtet? Apo zbarkuan këtu me kokën e tyre, pa i ftuar askush? – e shtyu më tej Tringa Lufta, duke mos ia hequr sytë.
Saimir Sinani mbeti pa fjalë. E dinte mirë që ajo kishte prekur pikën e tij më të dobët. E vërteta ishte e thjeshtë: motra e tij, Eriola Dervishi, ishte shfaqur me gjithë familjen pa paralajmërim dhe ai nuk kishte pasur forcë t’i thoshte “jo”.
– Mirë, s’dua ta kthejmë në luftë të hapur, – tha Tringa, me një ton më të ftohtë. – Por deri në fund të javës dua që të mos jenë më këtu. E kuptove? Gjej zgjidhje si të duash. Nëse nuk ia del, do të merrem vetë me këtë punë.
Kërcënimi i saj nuk ishte bosh. Saimiri e njihte shumë mirë aftësinë e së shoqes për të bërë skena kur ishte e nevojshme. Dikur kishte nisur punë si shitëse në treg dhe kishte mësuar të përballej me çdo lloj njeriu. Sot ishte një sipërmarrëse e suksesshme me disa dyqane, por ashpërsia dhe vendosmëria e atyre viteve i kishin mbetur.
Ai hapi gojën të fliste, por dera u përplas dhe në dhomë hyri me vrull Eriola, pas saj Mentor Gjeloshi. Në dorë mbante telefonin.
– Mami, mami! Ajo po na nxjerr jashtë! Ku të shkojmë? Banesën e kemi shitur! Jemi me fëmijë! Thuaji diçka! – bërtiste Eriola me zë të mprehtë.
Një buzëqeshje e lehtë kaloi në fytyrën e Tringës. E kishte parashikuar këtë. Biseda ishte dëgjuar nga të gjithë. Eriola e kishte vënë thirrjen në altoparlant dhe zëri i Ylvije Çukos, vjehrrës, mbushi dhomën.
– Tringa, pse po e përzë vajzën time nga shtëpia? – u dëgjua zëri i saj i acaruar.
Tringa mori frymë thellë. E gjithë kjo skenë po i rëndonte.
– Vajza juaj erdhi pa ftesë në shtëpinë time. Qëndroi një muaj të tërë pa kontribuar as për ushqimin. Dhe tani, sikur të mos mjaftonte, kërkon të marrë një pjesë të pronës sime për t’u vendosur përgjithmonë këtu, – tha ajo qartë.
Fytyra e Eriolës u zbeh. Nuk e kishte menduar se plani do t’i zbulohej kaq shpejt.
Saimiri e pa motrën i habitur.
– Është e vërtetë kjo?
Por para se ajo të përgjigjej, ndërhyri sërish Ylvija.
– Edhe sikur të jetë? Ke një shtëpi të madhe, me oborr të bollshëm! Ç’të duhet gjithë ajo hapësirë? S’ke zemër t’u lësh pak vend motrës tënde?
Tringa qeshi me ironi. Paturpësia po i kalonte çdo kufi.
– Këtë shtëpi e kam ndërtuar me djersën time. Nuk kam ndërmend të mbaj askënd mbi kurriz. Le t’i mbledhë gjërat dhe të largohet.
– Saimir, ç’po rri ashtu e hesht si i ngrirë? – iu drejtua Ylvija të birit. – Thuaj një fjalë, bëj diçka, sepse nga vendimi yt varet gjithçka…