Saimiri hapi gojën, por fjalët iu ngatërruan në fyt.
– Mami, unë nuk…
– Boll me belbëzime! – ia preu Ylvija me zë të ashpër. – Vëre gruan në vend! Je burrë apo jo? Mos u sill si kukull që e tërheqin të tjerët nga fijet!
Ajri në dhomë u rëndua. Askush nuk lëvizi. Saimiri dukej i hutuar, si njeri që ndodhet para një udhëkryqi. Gjithmonë kishte ndjekur urdhrat e së ëmës, ishte mësuar të mos kundërshtonte. Të merrte vetë një vendim që do të përcaktonte fatin e dikujt, aq më tepër të martesës së tij, ishte diçka e pazakontë për të.
Ai hodhi sytë nga Tringa, mori frymë thellë dhe, pa e zgjatur më, tha:
– Le të qëndrojë Eriola te ne. Nuk po i zë rrugën askujt. Ç’të kushton ty? Pse po e bën kaq të madhe këtë punë?
Në atë çast, diçka brenda Tringës u këput. “Ja ku mbaroi gjithçka”, mendoi me një qetësi të ftohtë. Pastaj foli me zë të prerë:
– Mblidhni sendet. Ti, – i ra me gisht në kraharor Saimirit, – dhe gjithë fisi yt do të dilni nga shtëpia ime para se të perëndojë dielli. Mjaft më! Dilni jashtë!
– Tringa! – ulëriu Ylvija nga ana tjetër e telefonit. – Nuk guxon!
– Do ta shohësh sa guxoj! Kjo është shtëpia ime dhe këtu vendos unë! – ajo e mbylli telefonatën pa mëshirë dhe u kthye nga të pranishmit. – Ç’po prisni? Ka kaluar mesdita. Filloni të lëvizni!
– Tringa, dëgjo… – u përpoq Saimiri të justifikohej. – Duhej të mbroja motrën. Është gjaku im…
– Ndërsa unë çfarë jam? – ia ktheu ajo me sy që i digjnin. – Një bankomat? Apo një pulë që bën vezë floriri? Zgjedhje e bukur, Saimir. Tani përballu me pasojat. Jashtë!
Eriola nuk pushoi së bërtituri e së mallkuari teksa mblidhte gjërat. Në mendjen e saj, ajo tashmë e kishte ndarë shtëpinë, kishte bërë plane, kishte vendosur mobiliet. Dhe tani gjithçka po i shembej.
Kur dera u mbyll pas tyre dhe zhurmat u shuan, në shtëpi ra një heshtje e thellë. Tringa u ul ngadalë në divan, e drobitur. Ajo kurrë nuk kishte besuar në përralla dashurie që kapërcenin çdo pengesë, por mendonte se të paktën mes saj dhe Saimirit ekzistonte respekt. Sot kuptoi se për të, interesat e saj peshonin më pak se dëshirat e familjes së tij.
– Të paktën s’kemi çfarë të ndajmë, – murmuriti me një psherëtimë të lehtë.
Biznesin e kishte ngritur para se të martohej. Shtëpinë e kishte blerë me kursimet e saj, shumë kohë para se Saimiri të hynte në jetën e saj. Procedurat e ndarjes do të ishin të thjeshta. Derdhi disa lot, më shumë nga zhgënjimi sesa nga dhimbja, pastaj mori telefonin dhe formoi numrin e Xhoanës Lika. Kishte nevojë të dëgjonte zërin e shoqes së saj të vjetër, të vetmes që i kishte qëndruar pranë për njëzet vjet dhe që nuk e kishte tradhtuar kurrë. Koha e kishte provuar këtë.