Fjolla Sinani sapo mbylli laptopin me një psherëtimë lehtësimi — projekti i radhës ishte dorëzuar dhe, më në fund, mund të merrte frymë lirshëm. Shtriu krahët, duke ëndërruar një filxhan çaji dhe pak qetësi, kur dera u hap me vrull. Në prag u shfaq Mentor Rexha, fytyra e tendosur, në dorë një dosje e trashë blu.
— Ma dha mami për ty, — tha ai, duke ia zgjatur sikur po i dorëzonte një faturë të zakonshme.
Fjolla e mori me ngadalë, e hutuar. E hapi. Brenda kishte faqe të printuara me kujdes: tabela të detajuara për mëngjes, drekë e darkë për gjithë javën. Receta të përpikta, lista produktesh, madje edhe oraret e servirjes.
— Çfarë është kjo? — zëri i saj doli më i ulët nga sa mendonte.
— Menuja që ka përgatitur mami. Tani do gatuash sipas saj.
Ai e tha me një qetësi të ftohtë, si të fliste për parashikimin e motit. Një ndjesi e pakëndshme i përshkoi shtyllën kurrizore.
— Po tallesh? — u përpoq të ruante tonin e qetë. — Unë punoj me orë të plota. Nuk kemi shërbëtore. Dhe edhe po të kishim, mamaja jote s’ka të drejtë të…
— Ajo thjesht do që të ushqehem si duhet, — e ndërpreu ai. — E di që kam gastrit.
Fjolla e shtrëngoi dosjen aq fort sa fletët u rrudhosën.
— Gastriti yt vjen nga hamburgerët që ha fshehurazi në zyrë, jo nga gatimi im.
— Mos e dramatizo, — bëri ai me dorë. — Thjesht zbato çfarë është shkruar.
U kthye dhe hyri në dhomë, duke e lënë atë në mes të kuzhinës me dosjen në duar. Fjolla u ul ngadalë në karrige. Një mendim i vetëm i gumëzhinte në kokë: “Edhe këtu, në shtëpinë time, ajo do të japë urdhra?”
Dhjetë minuta më vonë telefonoi shoqen.
— A e imagjinon? Sapo më sollën manualin se si duhet të ushqej burrin tim, — i dridhej zëri.
— O Zot, — qeshi tjetra. — Je martuar me një pesëvjeçar?
— Më keq. Me djalin e mamit.
Dosja blu përfundoi me zhurmë mbi tavolinë. Brenda saj gjithçka zien. Por ajo që e frikësonte më shumë ishte bindja se kjo ishte vetëm hyrja.
Kaloi një javë nga “episodi i dosjes”. Fjolla nuk e hapi më; e fshehu në fund të dollapit të kuzhinës, si një send të padëshiruar. Vazhdonte të gatuante si zakonisht — shpejt, thjesht, mes afateve të punës dhe detyrimeve të shtëpisë.
Të shtunën në mëngjes, ndërsa pinin kafen me përtesë, zilja e derës ra me ngulm.
— Kush vjen kaq herët? — murmuriti Mentori, duke shkuar të hapte.
Fjolla e njohu menjëherë zërin dhe iu ngrinë duart.
— Përshëndetje, bir! Po kaloja andej dhe thashë t’ju shoh!
Teuta Shala tashmë po hiqte çizmet në korridor. Në dorë mbante një çantë të madhe, që dukej e rëndë.
— Fjollë, pse nuk je me përparëse? — ishte fjalia e parë sapo hyri në kuzhinë.
Fjollës iu shtrënguan nofullat.
— Mirëmëngjes, Teuta Shala. Nuk e dinim që do të vinit…
— As që ju paralajmërova, — buzëqeshi ajo. — Kontrolli i papritur është më i sinqertë.
Ajo hyri brenda, përplasi çantën mbi tavolinë.
— Ju kam sjellë turshi. Edhe pse… — hodhi një sy rreth e qark, — nga rrëmuja duket se s’keni kohë për përgatitje.
Lavaman i pastër, sobë e fshirë, një filxhan i vetëm mbi tavolinë. Fjolla pa përreth me mosbesim.
— Çdo gjë është në rregull, mami, — u fut Mentori.
— Vërtet? — Teuta kaloi gishtin mbi raftin e sipërm të dollapit dhe ia tregoi pluhurin. — Këtë e quan rregull?
Fjolla u ngrit menjëherë.
— Nëse nuk ju pëlqen si e mbaj shtëpinë, mund t’ju porosis një kompani pastrimi. Me shpenzimet tuaja.
Ajri u mpiks për një çast. Mentori u kollit. Teuta u skuq.
— Bir, e dëgjon si flet gruaja jote me nënën tënde?
— Fjolla… — nisi ai.
— Jo, lëre të flas, — ia preu ajo. — Punoj po aq sa ai, paguaj gjysmën e kredisë së shtëpisë, dhe më bëhen kontrolle si në inspektim?
Teuta papritur buzëqeshi me ëmbëlsi të shtirur.
— Në kohën time, gratë dinin ta mbanin shtëpinë për merak dhe të shtronin drekë me tri pjata.
— Në kohën tuaj, zonjë, gratë nuk paguanin kredi e as punonin dhjetë orë në ditë, — u përgjigj Fjolla ftohtë.
Mentori u ngrit me vrull.
— Mjaft! Mami erdhi për vizitë dhe ju po grindeni. Fjolla, kërko falje.
Fjolla e pa gjatë, pastaj hodhi sytë nga Teuta, e cila tashmë po hidhte supën që kishte sjellë nëpër pjata, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
— Mirë, — tha me zë të ulët. — Më falni, Teuta Shala. Do të shkoj të rregulloj diçka.
Doli nga kuzhina me duar që i dridheshin. U mbyll në dhomë dhe u mbështet pas derës. Nga kuzhina vinte e qeshura e tyre dhe tingulli i lugëve mbi porcelan.
Telefoni vibroi në xhep.
“Si po shkon e shtuna?” — shkruante shoqja.
Fjolla shtypi ngadalë përgjigjen: “Sapo m’u kujtua se jam një bashkëshorte e dështuar. Po ti?”
E ndiente se kjo nuk kishte mbaruar. Herën tjetër, “inspektimi” nuk do ta gjente të papërgatitur.
Dy javë kaluan pa trazira të dukshme. Fjolla gati u bind se dosja blu dhe vizita e Teuta Shalës kishin mbetur pas. Derisa, një mbrëmje të mërkure, telefoni i Mentor Rexhës ra. Ai doli në ballkon për të folur, por përmes xhamit të hollë zëri depërtonte në fragmente.
— Po, mami, do t’i transferoj… Jo, ajo s’do kundërshtojë… Sigurisht, e kuptoj…
Kur u kthye brenda, fytyra e tij ishte e ngrirë.
— Çfarë ka ndodhur? — pyeti Fjolla, duke lënë mënjanë…