…filxhanin e çajit mbi tavolinë.
— Asgjë e madhe. Mamasë i duhen disa para për të rregulluar ballkonin.
— Sa “disa”?
— Vetëm shtatëdhjetë mijë lekë.
Filxhani u përplas me zhurmë mbi dru. Çaji u derdh mbi mbulesë.
— Shtatëdhjetë mijë? Nga do t’i nxjerrim?
— Kemi ca kursime, — u përgjigj Mentori, pa e parë në sy.
— Ato kursime janë për pushimet! Dhe për frigoriferin që po na lë shpirtin.
— Do t’i kthejë deri në verë, — bëri ai me dorë sikur po mbyllte bisedën. — I kam transferuar tashmë.
Fjolla u ngrit vrullshëm.
— I ke dërguar pa më pyetur? Janë para të përbashkëta!
— Mos bërtit. Është nëna ime. Si t’i them jo?
Telefoni i saj ra pikërisht në atë çast. Numër i panjohur.
— Alo?
— Fjollë, jam Zhaneta Zeneli, — u dëgjua një zë i ëmbël artificialisht. — Kam një hall të vogël…
Ajo shtrëngoi celularin.
— Çfarë halli?
— Qenushja ime, Zhuchka… i kanë zbuluar një sëmundje. Duhet operacion urgjent. Njëqind mijë lekë. S’ma mohon dot, jemi gjak.
Fjolla u ul ngadalë.
— Zhaneta, nuk kemi aq para.
— Si s’keni? — toni ndryshoi menjëherë. — Keni shtëpi me kredi, makinë të re… Apo qeni s’vlen si njeri për ty?
— Unë…
— Flasim kur të shihemi! — dhe lidhja u ndërpre.
Fjolla e pa Mentor Rexhën. Ai rrinte i përkulur mbi telefon.
— Dëgjove?
— Jepi një dorë tezes. Është familje.
— Me çfarë? Të punoj natë e ditë?
— Merr kredi, — mërmëriti ai. — Unë ndihmova mamin…
Diçka u këput brenda saj. Ia rrëmbeu telefonin. Në historikun e transfertave: 15 mijë, 20 mijë, 30 mijë lekë. Rregullisht, prej muajsh.
— Ti… gjatë gjithë kësaj kohe…
— Është nëna ime! — ia mori telefonin. — Ajo më ka rritur!
— Po unë çfarë jam? Bankomat?
Zilja e derës i ndërpreu. Në prag qëndronte Teuta Shala me një qese të madhe në dorë.
— Ju solla ca gjëra të mira! — tha me hare, por kur pa fytyrat e tyre, u zymtua. — Ç’ka ndodhur?
— Asgjë, mami, — u ngut Mentori. — Hyr brenda.
— Zonja Teuta, — Fjolla doli përpara. — Djali juaj sapo ju ka dërguar paratë tona të pushimeve. Ndërkohë, Zhaneta kërkon njëqind mijë për operacionin e qenit.
Teuta rrotulloi sytë.
— Edhe? Zhaneta është fis. Apo je bërë koprrace? Djali im meriton një grua që respekton të afërmit e tij.
Fjolla qeshi. Një e qeshur e thatë, e çuditshme.
— E kuptova. Unë jam e tepërt këtu. Një rreth familjar solidariteti… por me financim nga unë.
Mori çantën dhe çelësat.
— Ku po shkon? — pyeti Mentori i trembur.
— Në bankë. Të marr kredi për Zhuchkën. Meqë paskam marrë rolin e sponsorizueses zyrtare.
Dera u përplas. Në ashensor, lotët i rrëshqitën pa zhurmë. I shkroi një shoqeje: “Mendoj se nuk jam martuar me një burrë. Jam martuar me gjithë fisin e tij.”
Nuk e dinte se kjo ishte vetëm fillimi.
Një orë më vonë, në grupin familjar u shfaq fotografia e Zhanetës me një pallto të re luksoze prej gëzofi.
“Faleminderit të dashurve për ndihmën! Zhuchka është shumë më mirë!”
Poshtë fotos, komente plot entuziazëm:
“Sa elegante!”
“Zhaneta, si mbretëreshë!”
“Fjolla, bravo që s’e le në baltë fisin!”
Fjolla u kthye nga banka me një zarf të rëndë në çantë. Njëqind mijë lekë kredi, me interes absurd. Para hyrjes së pallatit pa sërish foton e palltos në telefon dhe ndjeu gjakun t’i ziente.
Dera e apartamentit ishte gjysmë e hapur. Nga kuzhina vinin zëra.
— Ajo gjithmonë ka qenë dorështrënguar, — dëgjohej Teuta. — As supën s’e bën si duhet, por për të numëruar lekët është mjeshtre.
— Mami, mos e tepro, — tha Mentori me zë të pasigurt.
Fjolla hyri. Heshtje. Në tavolinë: tortë e prerë, shampanjë e hapur. Teuta, Mentori dhe Zhaneta — kjo e fundit me të njëjtën pallto të re.
— Ja ku erdhi bamirësja jonë! — brohoriti Zhaneta duke ngritur gotën. — Hajde, të pimë për pallton time!
Fjolla vendosi çantën mbi tavolinë.
— Ja njëqind mijët e tu, — tha qetë, duke nxjerrë zarfin. — Për operacionin e Zhuchkës. Edhe pse, nga fotoja, u shërua brenda minutës.
Zhaneta u skuq, por qeshi.
— Mos u bëj serioze! Palltoja është e vjetër, bëra shaka!
— Vërtet? — Fjolla hapi foton. — Etiketa thotë “Koleksioni 2024”. Shumë e “vjetër”.
Teuta u ngrit vrullshëm.
— Mjaft! A s’ke respekt për më të rriturit? Zhaneta është familje!
— Familja ime nuk merr kredi për pallto, ndërsa unë punoj dy vende për të mbajtur shtëpinë, — ia ktheu Fjolla.
Mentori ngriti më në fund sytë.
— Po më turpëron para tyre.
— Unë? — zëri iu drodh. — Ti u dhe të gjitha kursimet tona nënës sate, tezja jote më gënjeu për njëqind mijë, dhe ju festoni me shampanjë, ndërsa unë paguaj interesat… dhe unë po të turpëroj?
Teuta iu afrua me hap të prerë.
— Nëse nuk di të sillesh si duhet, do të të mësojmë ne. Që nesër do të gatuash sipas menusë sime, do të pastrosh sipas rregullave të mia, dhe…