— …dhe paga jote do të hidhet e gjitha në fondin e përbashkët të familjes, — e përfundoi Teuta Shala me ton prerës.
Fjolla Sinani e ktheu kokën nga Mentor Rexha. Ai rrinte i heshtur, me sytë ulur mbi tryezë.
— Po e dëgjon çfarë po thotë? — e pyeti ajo, me një qetësi që i digjte fytin. — Apo ke vendosur tashmë në anën e kujt je?
Mentori shmangu shikimin.
— Mami thjesht do të mirën tonë…
Në atë çast, Fjollës iu duk sikur diçka brenda saj u këput përfundimisht.
— Mirë atëherë, — tha ngadalë. — Po ta jap edhe unë përgjigjen time.
U afrua te dollapi, nxori dosjen blu me menutë e “detyrueshme” dhe, pa e hequr vështrimin nga vjehrra, e grisi në dysh. Letra u ça me një zhurmë të thatë.
— Nga sot nuk gatuaj më. Për askënd.
— Si guxon! — ulëriu Teuta.
— Jo, ti guxon shumë, — u kthye Fjolla nga Mentori. — Zgjidh tani. Ose unë, ose nëna jote.
Heshtja në kuzhinë u bë e rëndë si plumb. Mentori shtrëngoi nofullat.
— Nëse nuk respekton familjen time… atëherë ndoshta s’kemi më rrugë bashkë.
Fjolla pohoi me kokë.
— E mora përgjigjen.
Doli nga kuzhina, mbushi një valixhe me rrobat e para që i dolën përpara dhe pas dhjetë minutash qëndronte te dera.
— Nesër vij për pjesën tjetër, — tha pa e parë në sy.
— Fjolla, prit…
Por dera u përplas pas saj.
Jashtë shpërtheu shi i rrëmbyeshëm. Ajo ecte pa ndier as piklat në fytyrë, as të ftohtin që i hynte në kocka. Telefoni vibroi në xhep. Mesazh nga shoqja:
“Ku je? Je mirë?”
Fjolla ndaloi dhe shkroi:
“Sapo u ndava. Ose thuajse. Por jam në rregull.”
Nuk e dinte ende se kjo ishte vetëm nisja e një beteje. Ndërkohë, familja e Mentor Rexhës tashmë diskutonte në grupin e tyre si ta “vinin në vijë nusen kryeneçe”.
Nata e parë në shtëpinë e shoqes kaloi pa gjumë. E shtrirë në divanin e hapur, Fjolla rikthente në mendje fjalët e tij: “Nëse nuk respekton familjen time…” Sikur gjatë atij viti martese të mos ishte përpjekur mjaftueshëm të përshtatej.
Në mëngjes telefoni u mbush me njoftime.
— Fjollë, e pe ç’kanë bërë? — shoqja ia zgjati celularin.
Në grupin familjar, nga i cili Fjolla ishte hequr, ishte postuar një foto e re. Teuta Shala pozonte te tavolina e kuzhinës së tyre. Përpara saj, dosja blu e ngjitur me shirit ngjitës. Poshtë fotos shkruhej:
“Familjen tonë nuk e thyen askush. Fjolla, nëse do të kthehesh, kërko falje dhe zbato rregullat.”
Komentet vlonin:
“Pa Mentor Rexhën, ajo s’ka asgjë!”
“Të vijë të kërkojë ndjesë në gjunjë!”
— Mos po mendon seriozisht të kthehesh? — e pyeti shoqja.
Fjolla hapi aplikacionin bankar. Në llogarinë e përbashkët, ku një ditë më parë kishte 180 mijë lekë, kishin mbetur vetëm 3 mijë e 400.
— I ka transferuar të gjitha… — pëshpëriti.
Në atë çast i ra telefoni i punës.
— Zonja Sinani, paraqituni tek unë, — tha shefi me zë të ftohtë.
Zyra e tij e priti me heshtje të akullt.
— E dini pse ju thirra?
— Jo…
— Më vizitoi vjehrra juaj. Me një ankesë.
Ai i zgjati një fletë.
“Kërkoj verifikim të nuses sime, Fjolla Sinani. Shpenzon orarin e punës për çështje personale, largohet shpesh nga vendi i punës. Dyshohet edhe për përvetësim fondesh.”
Fjollës iu mpinë gishtat.
— Unë… kurrë…
— E di, — psherëtiu shefi. — Por tani duhet të hapim kontroll. Dhe nëse del qoftë edhe një shkelje e vogël…
Gjatë rrugës për në shtëpinë e shoqes, i erdhi mesazh nga Mentori:
“Mami shqetësohet për ty. Kthehu dhe e rregullojmë.”
Deshi ta fikte telefonin, por menjëherë pasoi një tjetër mesazh, nga Zhaneta Zeneli:
“Fjolla, ke lënë një qese me gjëra te ne. Eja nesër në 18:00 t’i marrësh dhe të sqarojmë situatën.”
Shoqja, pasi lexoi mesazhet, e kapi për krahu.
— Nuk shkon vetëm. Është kurth.
Fjolla vështroi nga dritarja, ku errësira po binte ngadalë.
— E di. Por kjo duhet mbyllur.
Nuk kishte dijeni se Teuta Shala tashmë kishte organizuar një “bisedë serioze” për të nesërmen, madje me praninë e një të afërmi polic, që “nusja kokëfortë ta kuptonte vendin e vet”.
Të nesërmen, në orën gjashtë fikse, Fjolla trokiti në derën e Zhanetës. Shoqja priste në makinë poshtë pallatit, me regjistruesin e ndezur në telefon.
Para se të shtypte zilen, Fjolla mori frymë thellë. Në xhepin e palltos kishte një regjistrues të vogël — këmbëngulje e shoqes.
Derën e hapi Zhaneta, e veshur me atë pallton e leshit me etiketë ende të varur.
— Erdhe më në fund! — buzëqeshi shtrembër. — Hyr, janë mbledhur të gjithë.
Në sallon, përveç Teutës dhe Mentor Rexhës, ndodheshin edhe dy persona të tjerë: një burrë me uniformë policie dhe një grua e moshuar me shikim të ashpër.
— Fjolla, — tha Mentori duke u ngritur, — ky është xhaxhai Kastriot Beqiri, efektiv zone. Dhe kjo është zonja Ylvije Nushi, psikologe.
— Psikologe? — Fjolla hoqi ngadalë pallton.
— Po, — ngriti kokën Teuta me rëndësi. — Që më në fund të kuptosh si sillet një grua në familje.
Fjolla u ul përballë tyre. Gjunjët i dridheshin, por fytyra i mbeti e qetë.
— Ku janë sendet e mia?
— Mos u ngut, — tha Zhaneta duke u ulur pranë saj. — Fillimisht flasim.
Kastrioti nxori një bllok shënimesh.
— Ka ardhur një denoncim. Braktisje e familjes, ofendime ndaj të afërmve…
— Çfarë ofendimesh? — pyeti Fjolla, me duart e shtrënguara.
— Ja! — Teuta zgjati telefonin. — Lexoni çfarë më ka shkruar!
Në ekran shihej mesazhi: “Nuk do të gatuaj më sipas menusë suaj.”
— Kjo është fyerje? — buzëqeshi Fjolla me ironi.
— Po tallet me më të mëdhenjtë! — shpërtheu Zhaneta.
Ylvija u përkul përpara.
— E reja, vërej vështirësi serioze në pranimin e autoritetit. Ju duhet mbështetje profesionale.
Fjolla u ngrit ngadalë në këmbë.
— Shumë mirë. Atëherë le të flasim për autoritetin.
Nxori telefonin dhe hapi foton e palltos me etiketë.
— Ja ku është Zhaneta Zeneli, që…