— …më ka marrë njëqind mijë lekë me justifikimin “operacion për qenin”.
— Gënjeshtër! — ulëriu Zhaneta, duke u çuar vrullshëm në këmbë.
— Qetësi, — tha Fjolla dhe rrëshqiti në ekran foton tjetër: një kapje ekrani e transfertës bankare. — Ja edhe konfirmimi i pagesës. Po atë ditë kur doli fotografia me pallton.
Ngjyra iu shua nga fytyra vjehrrës.
— Të vazhdojmë. — Fjolla hapi një dokument tjetër. — Këto janë të gjitha dërgesat që Mentor Rexha i ka bërë nënës së vet gjatë vitit të fundit. Treqind e tetëdhjetë e shtatë mijë lekë. Nga paratë tona të përbashkëta.
Mentori uli kokën, pa guxuar të fliste.
— Dhe së fundi… — zëri iu drodh lehtë, — një deklaratë nga drejtori im për shpifje.
Polici i zonës u përkund në karrige, i sikletosur.
— Eh… këto janë çështje familjare…
— Jo, — u drejtua Fjolla, duke qëndruar drejt. — Këtu kemi mashtrim, shpifje dhe shantazh. Kjo është çështje penale.
Heshtja ra e rëndë mbi dhomë.
Zhaneta e theu e para:
— Nuk do të provosh asgjë!
— E kam provuar tashmë. — Fjolla preku xhepin. — Regjistruesi ka punuar gjatë gjithë kohës.
Pastaj iu kthye Mentor Rexhës.
— Nesër depozitoj kërkesën për divorc. Dhe nëse ndonjë nga “familja juaj shembullore” tenton sërish të më dëmtojë, këto regjistrime do të shkojnë në prokurori.
Në prag u ndal për një çast.
— Sendet mund t’i hidhni. S’kam nevojë për asgjë nga ju.
Dera u përplas pas saj, ndërsa nga brenda shpërtheu britma e Zhanetës:
— Si guxon ajo!!!
Por Fjolla tashmë po ecte drejt makinës. Për herë të parë pas shumë muajsh, ajri i dukej më i lehtë në mushkëri.
Telefoni vibroi. Mesazh nga shoqja:
“Bravo! Po dalim për shampanjë?”
Fjolla buzëqeshi dhe shkroi:
“Jo. Po shkojmë te avokatja.”
Ende nuk e dinte se kapitulli më i ndërlikuar sapo po hapej. Ndërsa ajo ulej në timon, Mentori, i zverdhur nga paniku, po telefononte dikë:
— Mami, çfarë bëjmë? Nëse na çon në gjyq, do dalë në shesh edhe kredia jote e dytë… edhe familja tjetër e babait…
Tri javë më pas, Fjolla qëndronte përpara godinës së gjykatës, duke rregulluar jakën e palltos së re. Pranë saj ishte avokatja, mike e një ish-shoku kursi, që e kishte marrë çështjen me vendosmëri të veçantë.
— Je gati? — pyeti ajo, duke sistemuar dosjet.
— Prej kohësh, — u përgjigj Fjolla, duke marrë frymë thellë.
Salla e gjyqit i priti me një heshtje të tendosur. Në anën tjetër qëndronin Mentori, Zhaneta dhe avokati i tyre, një burrë i moshuar me sy të lodhur.
Gjyqtari hapi seancën.
— Çështja për zgjidhjen e martesës ndërmjet Fjolla Sinanit dhe Mentor Rexhës.
Mentori trokiste nervozisht me gishta mbi tavolinë. Zhaneta e shponte Fjollën me shikim të egër.
Kur gjyqtari kërkoi të paraqiteshin kushtet, avokatja e Fjollës u ngrit.
— Klientja ime kërkon ndarje të barabartë të pasurisë së krijuar gjatë martesës. Gjithashtu, kërkojmë dëmshpërblim moral në vlerën treqind mijë lekë.
Salla u trazua nga murmurima proteste.
— Çfarë parash?! — shpërtheu Zhaneta. — Ajo na ka borxh neve!
— Zhaneta Zeneli, — e qortoi gjyqtari me ton të prerë. — Ruani qetësinë.
Avokatja vijoi:
— Disponojmë prova për kërkesa të vazhdueshme parash dhe presion sistematik ndaj klientes sime, si dhe raste të dokumentuara shpifjeje.
Ajo vendosi mbi tavolinë një dosje me mesazhe të printuara, ekstrakte bankare dhe transkripte regjistrimesh.
Mentori u zbardh.
— Fjolla… mund ta zgjidhim pa zhurmë…
— Është vonë, — tha ajo pa ngritur zërin.
Gjyqtari shqyrtoi dokumentet.
— Pala e paditur ka ndonjë qëndrim?
Avokati i tyre psherëtiu rëndë.
— Jemi të gatshëm për marrëveshje.
Një orë më vonë gjithçka u mbyll. Banesa mbeti në bashkëpronësi deri në shitje, makina i kaloi Mentor Rexhës, ndërsa gjysma e shumës në llogaritë bankare iu rikthye Fjollës.
Teksa dilte nga salla, Mentori e arriti.
— Fjolla… unë…
Ajo u kthye dhe e pa me kujdes. Njeriun me të cilin kishte ëndërruar një jetë.
— E di çfarë më dhemb më shumë? — tha. — Ndoshta do të gatuaja edhe sipas dosjes së nënës sate. Po të më kishe mbështetur një herë të vetme.
Ai uli sytë.
— Është nëna ime…
— Tani është vetëm problemi yt.
Fjolla u largua. Jashtë e priste shoqja me një shishe shampanjë në dorë.
— Atëherë, grua e lirë?
Fjolla qeshi dhe papritur lotët i rrëshqitën faqeve.
— E di çfarë dua të bëj menjëherë?
— Çfarë?
— Të ha një picë me ananas. Atë që ai e urrente.
Shoqja e përqafoi.
— Atëherë, nisemi.
Makina u vu në lëvizje. Fjolla hapi telefonin. Në grupin familjar, nga i cili askush nuk e kishte hequr, ndriçonte një mesazh i ri nga Zhaneta:
“Biri im, mos u mërzit. Do të të gjejmë një grua tjetër. Të bindur.”
Fjolla buzëqeshi dhe para se ta bllokonte bisedën, shkroi:
“Faleminderit për listën. E imja është tashmë te avokatja.”
Mbylli aplikacionin, uli xhamin dhe thithi ajrin thellë. Para saj shtrihej një fillim i ri.
Ndërkohë, në makinën e ish-bashkëshortit, ra telefoni.
— Alo, mami?
— Eja menjëherë! — bërtiste Zhaneta. — Ai maskarai yt baba ka kërkuar divorc! Dhe del që ai…
Por Fjolla nuk do ta mësonte vazhdimin. Historia e saj me atë familje kishte marrë fund.
Edhe pse… ndoshta diku po rritej një nuse e re, që një ditë do të përballej me të njëjtën dosje blu.