…dhe fëmijët nuk dinë të gënjejnë, as të shtiren, as të luajnë me ndjenjat e të tjerëve. Ndërsa në mendje mblidhja shifrat, duke vënë përballë të ardhurat me shpenzimet, tabloja që po formohej para meje ishte më se e qartë.
Të dielën në mëngjes, sapo Besnik Nushi dhe e ëma, Iliriana Rrota, dolën për mëngjes, mbi tavolinë i priste një “dhuratë”.
Unë rrija e qetë, me filxhanin e kafesë përpara — kafe e mirë, e bluar nga kokrrat, aroma e së cilës kishte mbushur çdo cep të kuzhinës.
— Mirëmëngjes, — thashë me një ton të kthjellët. — Ja edhe marrëveshja jonë. Lexojeni me kujdes.
Fletën e shtyva drejt tyre.
— Ç’është kjo? — pyeti Iliriana, duke vendosur syzet në majë të hundës.
— Rregullorja e bashkëjetesës. Pika e parë: ushqimi. Frigoriferi ndahet me zona të përcaktuara. Raftet e sipërme janë për mua dhe Klajdin. Të poshtmet — për ju. Prekja e ushqimit të tjetrit ndalohet. Në rast shkeljeje, paguhet trefishi i vlerës së produktit.
— Sa e vogël që je bërë, Vjosa, — mërmëriti ajo me përbuzje.
— Jo e vogël. Praktike, — e korrigjova. — Pika e dytë: detergjentët dhe sendet e higjienës. Pluhuri larës, shamponi, letra higjienike — secili i blen për vete. Kam vënë re, zonja Iliriana, që kondicionerin e rrobave e përdorni me bujari të tepruar. Tani e tutje, me shpenzimet tuaja.
Besniku përtypte në heshtje një sanduiç me sallam të lirë, duke shmangur me kujdes djathin tim.
— Dhe tani pjesa më interesante. Pika e tretë: qiraja.
Iliriana u kollit me vrull, gati sa s’u mbyt me çajin.
— Çfarë the?!
— E dëgjuat mirë. Apartamenti është me kredi. Tetëdhjetë për qind e pagesës fillestare janë nga shitja e garsonierës së gjyshes sime. Sipas dokumenteve, tre të katërtat e sipërfaqes janë në emrin tim. Besniku zotëron një të katërtën — praktikisht dhomën e vogël të gjumit. Ndërkohë ju, zonja Iliriana, përdorni sallonin prej njëzet metrash katrorë, si edhe kuzhinën e banjën.
— Edhe? — u tendos Besniku.
— Edhe kjo do të thotë që po përdorni hapësirë që më takon mua. Meqë buxheti është i ndarë dhe secili mban veten, vendosa të aplikoj qira për metrat e mi.
— Ke humbur mendjen! — shpërtheu vjehrra, fytyra i mori ngjyrë të kuqe. — T’i kërkosh para burrit tënd?!
— Jo burrit. Fqinjit, — ia ktheva prerë. — Dhe mysafires së tij, që po zgjat qëndrimin prej katër muajsh. Jam interesuar për çmimet në zonë. Një dhomë jepet me një shumë të konsiderueshme. Shtojmë këtu amortizimin e mobilieve dhe pajisjeve. Shifra është e shkruar. Pothuajse gjysma e pagës së Besnikut. Afati: data pesë e çdo muaji.
— S’kam mundësi për aq para! — kundërshtoi ai. — Vjosa, unë paguaj kredinë!
— Këstin tënd sipas kontratës, po. Është detyrimi yt ndaj bankës. Qiraja është detyrimi ndaj meje. Nëse nuk ju pëlqen, mund të zhvendoseni. Iliriana, a nuk keni një apartament dy dhomësh në anën tjetër të qytetit?
Ajo vuri dorën në kraharor, me një lëvizje të stërvitur ndër vite.
— Ç’nënë je ti! Do ta nxjerrësh djalin tim në rrugë! Besnik, a po e dëgjon?
— Po, mama… Vjosa, boll tani. Nuk është për të qeshur.
— As unë nuk po qesh. Dje thatë se djali im po ju rëndon në shpenzime. Thjesht po zbatoj të njëjtën logjikë. Firmosni, ose përgatitni valixhet.
Firmosën. Menduan se po bëja teatër, se do të qetësohesha pas një shpërthimi nervash.
Të nesërmen thirra një mjeshtër dhe vendosa bravë në derën e dhomës sonë, timen dhe të Klajdit.
Në mbrëmje, kur Besniku provoi dorezën dhe u përball me derën e mbyllur, trokiti:
— Vjosa, më duhet një këmishë.
— Çelësi është mbi komodinën në korridor, — i thirra. — Merr ç’të duhet, mbylle dhe ktheje në vend. Mos prek asgjë tjetër. Kam bërë inventar të detajuar.
Shtëpia jonë u shndërrua në një lloj apartamenti të përbashkët si dikur në vitet ’80, vetëm se me mure të lyera rishtas.
Unë blija produkte cilësore dhe gatuaja vetëm për veten dhe djalin tim. Në mbrëmje kuzhina mbushej me aromë pule të pjekur me hudhër, ëmbëlsirash me vanilje, mishi të zier ngadalë.
Ndërsa Besniku dhe Iliriana… jetonin sipas rregullave të tyre të reja, duke kuptuar dalëngadalë se kjo nuk ishte aspak një shaka kalimtare.