Ndërkohë, Besnik Nushi dhe Iliriana Rrota ushqeheshin me ravioli të lira në ofertë dhe makarona të llojit më të lirë, ato që zihen shpejt e mbeten të ngjitshme. Iliriana nuk e duronte kuzhinën; e konsideronte gatimin punë të pavlerë për të. Ndërsa Besniku… ai ishte mësuar që pjata t’i dilte përpara pa e vrarë mendjen se si përfundonte aty.
Një mbrëmje po skuqja qofte. Të bëra në shtëpi, me mish të freskët, erëza dhe majdanoz. Aroma mbushi gjithë kuzhinën. Besniku u shfaq te dera, thithi ajrin thellë. Dukej i rraskapitur: pantallonat e palosura keq – sepse edhe hekurosja tashmë ishte “me pagesë” – dhe rrathë të zinj nën sy.
— Vjosë… sa mirë po vjen era. A më jep një? Ta kthej me rrogën e parë.
E ktheva qoften në tigan; vaji kërciti dhe spërkati sobën.
— Jo, Besnik. Një copë nga këto kushton sa dy paketa nga makaronat e tua. Nuk është brenda buxhetit tënd. E kemi ndarë arkën, apo jo?
— Sa dorështrënguar je, — fërshëlleu Iliriana, duke hyrë pas tij. — Të kursesh edhe një kafshatë për burrin tënd?
— Po ju, zonjë, javën e kaluar ia kursyet një mollë djalit tim. “Mos e prek, është për Besnikun në punë”, thatë. E mbani mend?
Ajo shtrëngoi buzët dhe u kthye nga dritarja. Nuk kishte asgjë për të kundërshtuar.
E vëreja ndryshimin tek Klajdi Dervishi. Nuk hynte më në kuzhinë me frikë. E dinte se unë isha mburoja e tij. Të tjerët? Thjesht dy bashkëbanorë të padëshiruar që duhej t’i duronim përkohësisht.
Po afrohej data pesë. Dita e llogarive.
Besniku sillej si re e zezë. Telefononte miq, pëshpëriste në banjë, kërkonte hua. Paratë mungonin. Makina kishte nevojë për servis, Iliriana për “ilaçe”, dhe mbi të gjitha ishte qiraja ime.
Mbrëmjen e katërtës hyri në dhomën time. Po punoja me laptop.
— Vjosë… nuk e kam shumën e plotë.
— Keq, — thashë pa e ngritur kokën.
— Kuptoje pak situatën! Mamasë i duhen barna të importuara, janë shumë të shtrenjta.
E mbylla dokumentin dhe e pashë drejt.
— Kur këmbëngulët për financa të ndara, çfarë imagjinonit? Që unë të vazhdoja t’ju shërbeja dhe paratë e mia t’i shpenzoja për qejf? Donit të më vinit në vendin tim?
— Donim drejtësi… — murmuriti ai.
— Ja ku e ke drejtësinë. Nesër është data pesë. Pa para, s’ka strehë.
Në atë çast, Iliriana Rrota rrëshqiti brenda si në skenë teatri.
— Pse merresh me të! — shpërtheu ajo. — Ne nuk lëvizim nga këtu! Kjo është shtëpia e djalit tim!
— Një e katërta, — e korrigjova qetë. — Gjykata do të caktojë pjesët. Ndoshta për ju mbetet vetëm qilimi pranë derës.
Dhe filloi shfaqja. Ajo u zverdh, pastaj u skuq, vuri dorën në anën e majtë të kraharorit dhe nisi të rrëshqasë përgjatë kornizës së derës.
— Ah… zemra… po më digjet… Besnik, ambulancën… po më lënë fuqitë…
Besniku u zbardh si gëlqere.
— Mami! Vjosë, telefono urgjencën! Nuk e sheh që s’është mirë?
U afrova. Frymëmarrje e rregullt, bebëza normale. Aktore e lindur.
— Mirë, — thashë duke nxjerrë telefonin. — Por dëgjo: shërbimi falas është i mbingarkuar, vjen pas një ore. Privatja mbërrin për dhjetë minuta, por kushton shumë. Do paguash?
— Je pa zemër! — bërtiti ai me zë të hollë. — Thirre privatën! Do gjej para!
Mjekët erdhën për shtatë minuta. Një doktor serioz me çantë metalike; aroma e dezinfektuesit përzjerë me ilaçe mbushi dhomën. Ai e kontrolloi, i bëri EKG, i mati tensionin.
Iliriana rrinte shtrirë në divan, me sytë gjysmë të mbyllur, duke lëshuar rënkime të lehta dhe herë pas here hapte njërin sy për të parë efektin.
Mjeku hoqi stetoskopin, mblodhi kabllot e aparatit dhe na pa me radhë, mua dhe Besnikun që dridhej pranë murit.
— E pra, — tha ai i lodhur. — Elektrokardiograma është gati, ta shohim çfarë tregon.