— Mund të shkojë edhe në majë të malit, jo më në hapësirë, — përfundoi ai me një ton të thatë profesional. — Tensioni 130 me 80. Për moshën e saj, më mirë s’ka ku shkon. Kjo është thjesht krizë nervore… ose më saktë, aktrim i pastër.
— Si… aktrim? — pëshpëriti Besnik Nushi, sikur t’i kishin hequr tokën nën këmbë.
— Pikërisht ashtu. Zonja është krejtësisht në rregull. Ka talent për skenë, por jo problem shëndetësor. Do të paguani vizitën dhe thirrjen e panevojshme.
Ai nxori pajisjen e pagesës dhe ia zgjati Besnikut.
Iliriana Rrota pushoi së rënkuari menjëherë dhe u ngrit drejt në divan. Heshtja që mbuloi dhomën ishte aq e fortë sa dukej sikur gumëzhinte.
Besniku e shikonte të ëmën me sy të zbrazët. Në atë vështrim nuk kishte më frikë për një nënë të sëmurë, por zhgënjim të thellë. Përballë tij nuk qëndronte një viktimë, por një grua që sapo i kishte nxjerrë nga xhepi kursimet e fundit me një shfaqje të llogaritur.
Me gishta që i dridheshin, ai afroi kartën te terminali. Tingulli i pagesës ra si çekan gjykate.
— Ke gënjyer? — e pyeti ai ulët, sapo dera u mbyll pas mjekut.
— Besnik, zemra më ra keq… nga nervat… ajo nepërkë më çoi në atë gjendje…
— Ke gënjyer, — e ndërpreu ai, tashmë me zë të prerë. — Që të mos paguaje? Që ta detyroje Vjosa Nikollën të të bindej?
Pastaj u kthye nga unë. Sytë i kishte të fikur.
— Ajo do të largohet. Tani.
— Ku të shkoj në këtë orë? — briti Iliriana.
— Në shtëpinë tënde. Po thërras taksi. Bëhu gati.
— Bir…
— Thashë përgatitu! — ulëriu ai aq fort sa unë dhe Klajdi Dervishi u drodhëm. — Jam lodhur, mami. Për pak humba familjen për shkak të lojërave të tua.
Ajo mblodhi sendet në heshtje, duke i hedhur me inat në çantë. Pas gjysmë ore ishte nisur, pa kthyer kokën për përshëndetje. Besniku as që doli ta përcillte.
E gjeta ulur në kuzhinë, me bërrylat mbi tavolinë dhe kokën mes duarve. Çaji përballë tij ishte ftohur prej kohësh.
U ula përballë.
— Vjosa… — foli pa më parë. — E di që jam sjellë si budalla. Si një djalë që s’del dot nga hija e së ëmës. Lejova të fyhej djali im. Nuk di si ta ndreq këtë.
Nuk thashë asgjë. Nuk ndjeja më as dhembshuri. Vetëm rraskapitje.
— Paratë do t’i kthej, — vazhdoi me zë të rëndë. — Do gjej punë të dytë. Do bëj turn nate në taksi nëse duhet. Do shlyej çdo gjë. Vetëm mos na përzër. Jepmë një mundësi. Jo për mua… për ne.
E vështrova gjatë. Për herë të parë pas tre vitesh, përballë meje nuk ishte një burrë i fshehur pas fustanit të së ëmës, por dikush që e kuptonte gabimin dhe ishte gati të paguante për të.
— Do kesh provë, — i thashë ftohtë. — Tre muaj. Financat mbeten të ndara. Borxhet i mbulon vetë. Gatuan tri herë në javë. Pastron shtëpinë. Dhe mbi të gjitha — Klajdi. Duhet të bëhesh baba për të, jo “djali i mamit”. Një vështrim i shtrembër a një fjalë e gabuar, dhe unë iki pa kthim.
— Pranoj, — nxori me frymë të thellë.
Kaluan dy muaj.
Besniku kthehej nga puna me fytyrë të zbehtë nga lodhja, por hynte drejt në kuzhinë. Mësoi të skuqte mish, të ziente supë — herën e parë e kriposi aq shumë sa mezi gëlltitej, por unë dhe Klajdi e hëngrëm pa u ankuar, për ta mbështetur.
Dje u ktheva më herët dhe pashë një pamje që më ndali në prag: Besniku dhe Klajdi ishin ulur në dyshemenë e sallonit, të rrethuar nga copa të një konstruktori të ndërlikuar.
— Babi, kjo pjesa ku futet? — pyeti djali.
Besniku buzëqeshi dhe i trazoi flokët.
— Kjo është shasia, kampion. Tani e fiksojmë këtu.
U tërhoqa në heshtje dhe mbylla derën lehtë. Çelësin e dhomës sonë ende nuk e kam hequr. Besimi nuk rindërtohet brenda natës; pikë pas pike mbushet kupa. Por këtë muaj nuk ia kërkova pjesën e qirasë. Në vend të saj, hapëm një llogari kursimi të përbashkët. Për pushime. Të tre bashkë.
Iliriana Rrota ka telefonuar disa herë, ankohet për tensionin. Besniku e dëgjon me mirësjellje, i sugjeron të thërrasë mjekun dhe e mbyll bisedën. Zgjedhjen e ka bërë. Edhe unë timen. Zgjodha veten dhe djalin tim. Dhe, me sa duket, fitova edhe burrin.