Te fallxhorja, Ornelën Mëhilli e tërhoqi me zor shoqja e saj; vetë nuk guxonte të shkonte dhe halli ishte serioz: dy burra i kishin propozuar martesë njëherazi, ndaj zgjedhja i dukej krejt e pamundur.
“Zgjidh me zemër,” i tha Ornela, duke nxjerrë një këshillë të thjeshtë. “Martohu me atë që dashuron.”
“Unë e dua Saimir Peshkatarin,” ia ktheu tjetra me një lëvizje mospërfillëse të dorës. “Por për burrë nuk e marr. Është gruaqar, ka dy ish-bashkëshorte dhe pesë fëmijë. Rrogën e çon pothuajse të gjithën për alimentacion. Ndërsa unë jam grua që kushton, e di vetë!”
Ornela s’kishte ndërmend të pyeste asgjë për veten, por një shqetësim i lehtë e brente. Bashkëshorti i saj kishte marrë një shpërblim në punë dhe i kishte propozuar të iknin diku në bregdet, të largoheshin nga dimri i zymtë e i akullt. Ajo hezitonte: makina e tij po jepte shenja defektesh dhe ndoshta do të ishte më e mençur të investonin për një mjet të ri sesa për pushime. E ndikuar nga kjo lëkundje, u tundua dhe hyri edhe ajo në dhomën e fallxhores së shumëpërfolur.
Ambienti nuk kishte asgjë misterioze: as qirinj të ndezur, as kukuvajka të balsamosura. Një grua krejt e zakonshme, me flokë gështenjë të mbledhur në bishtalec, fytyrë të thjeshtë dhe e veshur me xhinse e triko të butë, rrinte pas një tavoline druri. Në ajër ndihej aromë duhani me qershi e parfum i rëndë. Përpara saj ndodheshin një orë rëre, një tavëll me bishta cigaresh dhe një grumbull letrash. Ornela u step; fallxhoret i kishte përfytyruar ndryshe. Me vështirësi nisi të shpjegonte arsyen e ardhjes, por gruaja i bëri shenjë të heshtte, i zgjati kuvertën dhe urdhëroi shkurt:
“Zgjidh.”
Ornela tërhoqi një letër. Pastaj edhe një tjetër, e një të tretë. Fallxhorja i shtriu para vetes, i vështroi gjatë dhe më në fund tha:
“Shoh dy burra në jetën tënde.”
Ajo vazhdoi të fliste, por këto fjalë iu ngulitën Ornelës në mendje. Martesa e saj ishte e lumtur, pa re në horizont, dhe ideja e një burri të dytë e trembi: çfarë mund të prishej që të shfaqej një tjetër?
“Më tha të zgjedh Eduart Bushatin,” ndërhyri shoqja, pa e vënë re tronditjen e Ornelës. “Sipas saj, atij do t’i dalin disa probleme burrërie, gjë që për mua është vetëm avantazh.”
“Si kështu?” pyeti Ornela e habitur.
“Sepse Saimirin s’e kam ndërmend ta lë. Por të ndahem mes dy kampeve, më fal, nuk jam më në atë moshë.”
Të dyja ishin tridhjetë e gjashtë vjeçe dhe Ornela nuk mendonte aspak se mosha ishte një pengesë për lumturinë, por…