Ornela nuk ishte e bindur se mosha kishte lidhje me ato llogari, por nuk zgjodhi ta zgjaste debatin. Megjithatë, diçka e brente dhe nuk mundi të heshtte krejt.
“Më duket pak e padrejtë,” tha me zë të ulët.
“Çfarë është e padrejtë?” ia ktheu shoqja, e habitur.
“Ende pa u martuar, ti po planifikon ta tradhtosh burrin.”
“Ah, mos u bëj naive!” ia preu ajo. “E ke të lehtë të flasësh ti – Ilir Hasani është i pashëm, fiton mirë, e kape në kohë. Po unë? Çfarë më mbetet të bëj?”
Kur u kthye në shtëpi, Ornela Mëhilli u përpoq ta largonte mendjen duke menduar për historinë e shoqes, por kot. Mendimet i ktheheshin vetëm Ilirit dhe asaj ideje të frikshme se një ditë do të kishte një burrë tjetër. Pse vallë? Çfarë do të thoshte kjo? Mos ndoshta Iliri do ta linte? Apo, edhe më keq, do t’i ndodhte diçka e pariparueshme?
Hoqa dorë nga pushimet, vendosi ajo papritur. Vetëm ideja se Iliri mund të hante ndonjë gjë të helmatisur buzë detit apo të shkelte mbi ndonjë krijesë detare dhe të pësonte ndonjë fatkeqësi, i shkaktonte panik. Edhe makina e prishur e shqetësonte pa masë: po sikur një defekt i vogël të kthehej në aksident fatal? Mos vallë paralajmërimi i fallxhores fshihej pikërisht aty?
E ndërruan makinën, por ankthi nuk iu zbeh. Për më tepër, një i njohur humbi vëllanë krejt papritur – i ri, i fortë, pa asnjë ankesë. Infarkt. Askush nuk e kishte menduar. Kjo mjaftoi që Ornela ta detyronte Ilirin të bënte një kontroll të plotë mjekësor, ndonëse ai i trembej bluzave të bardha si fëmijë. Përdori një hile: prej kohësh ai i kërkonte një fëmijë të dytë, ëndërronte një vajzë. “Çudi burrash,” mendonte ajo, “e kemi djalin, ç’të duhet më shumë?” Megjithatë i tha se mund ta mendonte shtatzëninë, por më parë duhej të siguroheshin për shëndetin. U kontrollua edhe vetë.
Analizat nxorën vetëm gjëra të vogla: pak mungesë hekuri, ndonjë problem me shtyllën kurrizore, një të përthyer të tëmthit. Asgjë alarmante. Ornela deklaroi se për fëmijën do të mendonte më vonë – fillimisht duhej të përmirësonin analizat dhe të forconin organizmin. Iliri u mërzit; djali, përkundrazi, u gëzua hapur – motër nuk donte.
Nga ana mjekësore gjithçka dukej në rregull, por frika nuk e lëshonte. Netët iu kthyen në makth: shihte ëndrra ku pranë saj nuk ishte Iliri, por një burrë tjetër – herë me fytyrë të frikshme si personazh filmash horror, dhe zgjohej e lagur në djersë të ftohtë; herë me pamje tërheqëse si aktor i famshëm, dhe zgjohej me një ndjenjë të turbullt faji.
Pastaj një mendim i ri e goditi si rrufe: ndoshta Iliri do ta braktiste. Ja pra pse në të ardhmen ajo shihte një burrë tjetër. Shenjat ishin aty – ai po kthehej gjithnjë e më vonë nga puna, nuk fliste më për fëmijën.