Madje ai kishte ndërruar edhe parfumin, ndonëse të vjetrin e përdorte prej më shumë se dhjetë vitesh.
Dikur, kur një shoqe i rrëmonte telefonin apo xhepat të dashurit, Ornela Mëhilli e quante atë sjellje poshtëruese dhe të shëmtuar. I dukej e ulët të spiunosh njeriun që do. Tani, pa e kuptuar si kishte rrëshqitur deri aty, bënte pikërisht të njëjtën gjë: kontrollonte çantën e tij, prekte xhepat e palltos, hapte sirtarët me një ndjenjë turpi që e përvëlonte. E urrente veten për këtë dyshim të sëmurë, por nuk arrinte të ndalej.
Ironia ishte se ajo shoqe, që dikur e gjykonte, përfundoi e martuar me Saimir Peshkatarin. Ai ishte shfaqur në mes të ceremonisë dhe, si nëpër filma, kishte shpallur me zë të lartë se ishte kundër martesës së saj. Nusja, e veshur me të bardha dhe me vellon mbi supe, shpërtheu në lot dhe iu hodh në qafë. Të ftuarit mbetën të ngrirë, të zënë ngushtë nga skena e papritur. Ilir Hasani pati thënë me ironi se kishte bërë zgjedhjen më të mirë për grua, vetëm se ajo nuk dinte të zgjidhte shoqet. Ndërsa i shkreti Eduart Bushati ishte mërzitur aq shumë, sa gati sa nuk qau.
Megjithatë, në sendet e burrit të saj Ornela nuk gjente asgjë konkrete. Asnjë provë, asnjë mesazh, asnjë shenjë tradhtie. E megjithatë, brenda saj ankthi rritej çdo ditë, si një ortek që s’ndalet. Prandaj, kur një natë telefoni i tij ra papritur, ajo ndjeu një lloj çlirimi të çuditshëm: më në fund, e vërteta do të dilte në dritë.
Ai u zgjua, pa thënë asnjë fjalë, dhe dëgjoi. Në receptor dëgjohej një zë gruaje, por fjalët nuk kuptoheshin qartë. Ornela përpiqej të kapte ndonjë frazë, ndërsa zemra i rrihte fort. Kur ai mbylli telefonin dhe shpërtheu në vaj, ajo mbeti pa fjalë.
– Është halla Flutura Nikolla… Mami… ajo… – mezi nxori ai, dhe lotët ia mbytën zërin.
E ëma e Ilir Hasanit jetonte në Çerrik. Vetëm gjashtë muaj më parë kishin qenë për vizitë dhe asgjë nuk linte të kuptohej se shëndeti i saj ishte i rrezikuar.
– Hyri në kuzhinë dhe u rrëzua, – shpjegonte halla Flutura mes dënesave. – Nuk vuajti fare. Mjekët thanë se gjithçka ndodhi menjëherë.
Por në varrim doli në pah diçka krejt tjetër. Siç ndodh zakonisht, njerëzit “zemërmirë” nxitojnë të ndajnë sekretet që u janë besuar. Fjalët nisën si pëshpërimë, pastaj u përsëritën, e më pas u bënë të pamohueshme.
– Halla Flutura… mos jam i birësuar unë? – pyeti Iliri i tronditur.
Ajo psherëtiu thellë.
– Çfarë njerëzish… I kishte lutur të mos flisnin.
– Do të thotë se është e vërtetë?
– Po, bir.
– Dhe e dinin të gjithë?
– Të gjithë, Ilir. Si mund të fshihet një gjë e tillë në fshat?
Ajo tregoi se burri që Iliri e kishte quajtur baba ishte larguar nga motra e saj, sepse ajo nuk mund të sillte në jetë fëmijë. Një vit më pas, ajo kishte marrë një foshnjë nga Krraba – Ilirin, ende në djep – dhe e kishte rritur si të sajin. U kishte marrë betimin të gjithëve se e vërteta nuk do t’i zbulohej kurrë, dhe sa kohë ishte gjallë, askush nuk guxoi ta thyente atë premtim…