…dhe sapo ajo mbylli sytë, premtimi u tret. Fjalët nisën të qarkullonin lirshëm.
Ilir Hasani filloi të rikthente në mendje shumë gjëra që dikur i dukeshin të çuditshme. Përse nuk ekzistonte asnjë fotografi e nënës shtatzënë, ndërkohë që albumi i dasmës ishte i plotë? Pse burri që ai kishte quajtur baba nuk vinte kurrë në shtëpi? Dhe kur ai ndërroi jetë, përse nuk e morën në varrim, ndonëse Iliri ishte tashmë dhjetë vjeç? Edhe gjatësia e tij e pazakontë e kishte bërë shpesh të dyshonte: e ëma ishte shtatshkurtër, ndërsa nga fotografitë, as i ati nuk dukej ndonjë burrë i gjatë. Për çdo pikëpyetje ajo kishte pasur një shpjegim gati: nuk ishte fotografuar shtatzënë nga frika e mësyshit; burri kishte qenë në burg dhe s’kishte dashur t’i linte njollë djalit; ndërsa shtatin e kishte trashëguar nga gjyshi, që – sipas saj – arrinte gati dy metra.
Tani doli se asgjë prej këtyre nuk qëndronte. Ornela Mëhilli e pa sa i tronditur ishte i shoqi dhe u përpoq ta mbante fort. Ajo hulumtoi mes dokumenteve të vjetra të vjehrrës, duke sistemuar letra e certifikata, derisa gjeti atë që kërkonte. Në të vërtetë, ai nuk ishte pagëzuar Ilir, por Bardhyl Mëhilli, dhe nuk kishte lindur në mars, por në qershor.
– Që të besoja se isha ngjizur para divorcit, – tha Iliri me një buzëqeshje të hidhur. – Ajo u nda në korrik; nëse kam lindur në qershor, atëherë llogaritë nuk dalin. Sa shumë i kam pasur zili ata që festonin ditëlindjen në verë…
Ai u ndje i lënduar që e ëma nuk i kishte rrëfyer të vërtetën dhe e sillte shpesh në bisedë, pa gjetur qetësi. Ornela, përkundrazi, e përjetoi ndryshe. Dikur kishte një burrë të lindur më njëzet e një mars; tani kishte përkrah një tjetër, të lindur më pesë qershor. Parashikimi i fallxhores, në një farë mënyre, kishte marrë kuptim.
– Ajo të deshi dhe mendoi se po bënte më të mirën, – i tha ajo butë. – Mos e mbaj mëri. Dhe pse të mos sjellim në jetë një vajzë? Sa keq që nëna jote nuk arriti ta shihte mbesën… Do ta pagëzojmë me emrin e saj. Ajo ishte grua e jashtëzakonshme – rriti një djalë të mrekullueshëm.
Fjalët e saj e zbutën disi. Ideja e një vajze e mbushi me dritë. Madje tani do të kishte dy data për të festuar.
– Nëse vjen djalë, do ta quajmë Bardhyl, – shtoi ai me gjysmë shaka.
Ornela, megjithatë, ishte e vendosur të sillte në jetë një vajzë; emri Bardhyl nuk i pëlqente fort, i tingëllonte i ashpër. Dhe ashtu ndodhi: lindi vajzë. Rastësisht, edhe mikja e saj solli në jetë një vajzë, ndaj tani të dyja shëtisin çdo pasdite me karrocat në park. Sa herë kujtojnë fallxhoren, qeshin: në dukje ajo i kishte rënë në të gjitha, por në të vërtetë nuk kishte parashikuar asgjë siç duhej.