Shiu i dendur që kishte rënë pa pushim gjatë gjithë javës së fundit të vjeshtës më në fund pushoi. Që në mëngjes dielli dilte me druajtje pas reve të shpërndara, ndërsa nga dreka sikur mori zemër dhe përmbyti gjithçka me rrezet e tij të buta e të ngrohta.
Teuta Mullisi qëndronte pranë dritares dhe buzëqeshte me lehtësim.
— Më në fund një grimë drite, — murmuriti ajo. — Balta dhe lagështira më lodhën. Pas punës s’të bëhet të shkosh askund, veç të futesh shpejt në shtëpi e të ngrohesh. Sot është e shtunë, kështu që Bora Kryeziu do të vijë të më marrë pas një ore dhe do të shkojmë te shtëpia e saj në fshat për t’i dhënë lamtumirën vjeshtës. Burri i saj ka shkuar që dje atje, po merret me punët e oborrit, na ka premtuar sauna dhe mish në skarë. Madje Bora më tha se më pret edhe një surprizë. Çudi çfarë mund të jetë…
Telefoni nisi të bjerë me melodinë e zakonshme. Ishte Bora.
— Teutë, je gati? Po vij të të marr. Kujtim Shala më telefonoi, tha të mbërrijmë pak më herët se zakonisht. Janë mërzitur atje.
— “Janë”? Cilët janë? — u habit Teuta. — Mos do ketë edhe të tjerë? Mendova se do ishim si përherë ne të tre.
— Mos u mundo me hamendësime, — ia ktheu Bora me nxitim. — Bëhu gati, për njëzet minuta jam aty.
Çanta e Teutës ishte përgatitur që mbrëmjen e kaluar. Ajo e njihte mirë shoqen e saj: nëse planifikonin të niseshin në tre pasdite, me siguri do të telefononte për ta ndryshuar orën. Prandaj Teuta ishte gjithmonë e gatshme, si ushtare në rresht.
Në moshën dyzet e shtatë vjeçare dukej mjaft mirë. Dy herë në javë frekuentonte pishinën, vizitonte rregullisht kozmetologen dhe kujdesej për pamjen. Trupi i saj ishte i hajthëm; disa kilogramë më tepër nuk e prishnin aspak dhe ajo e dinte këtë. Ishte tërheqëse, burrat e vinin re, por fati në dashuri nuk kishte qenë në anën e saj. Kishte provuar martesën tri herë dhe më në fund kishte vendosur të mos e lidhte më jetën me askënd. Nëse s’të ecën, s’të ecën.
Nga martesa e parë kishte një djalë. Ai sapo ishte martuar dhe ishte shpërngulur me gruan në lindje të vendit, ku kishin marrë tokë për të ngritur biznesin e tyre. Synonin të nisnin diçka nga e para.
Dhe Teutës çfarë i mbetej? Të jetonte për veten, të punonte dhe të shijonte qetësinë.
Sot ishte e kënaqur me jetën e saj të rregullt, por dikur gjërat kishin qenë ndryshe…
Me burrin e parë, Jorgo Dushkun, kishte jetuar shtatë vjet. Pastaj gjithçka nisi të krisej. Benzinë zjarrit i hidhte vazhdimisht vjehrra. Arsyeja? Jorgo ishte i lidhur pas së ëmës më shumë seç duhej. Këtë Teuta e kuptoi më vonë; në fillim ishte e verbuar nga dashuria dhe nuk shihte asgjë përtej syzeve rozë të iluzioneve. Çifti i ri jetonte në apartamentin e nënës së tij. Gjyshja e Jorgos kishte ndërruar jetë herët dhe banesa i kishte mbetur atij, megjithëse e ëma nuk e kishte kaluar zyrtarisht në emrin e të birit.
— Mos e dhëntë Zoti, biri im, të të dalë përpara ndonjë mashtruese e të të zhvasë, — i pëshpëriste ajo Jorgos, dhe ai tundte kokën në shenjë dakordësie.
Më pas ndërroi jetë edhe vjehrri. Ishte njeri i butë, që për hir të paqes pajtohej me gjithçka, edhe pse në fund vepronte sipas mendjes së vet. Kjo e tërbonte gruan e tij; ajo e qortonte pa pushim, ndërsa ai heshtte. Derisa një ditë e zuri një atak në zemër dhe nuk ia doli ta përballonte. Pak kohë pas kësaj, atmosfera në shtëpi u rëndua edhe më shumë dhe ngjarjet morën një kthesë që do ta ndryshonte krejt jetën e Teutës…